Travel is the only thing you buy that makes you richer

Onze laatste echte Zuid-Amerika bestemming is Colombia, waar we vanuit Santiago op 27 februari heen vliegen. Omdat we ’s ochtends vroeg al vliegen vinden we het zonde om voor een halve nacht nog een dure overnachting te betalen in het hostel, dus hebben we het idee opgevat om te overnachten op de luchthaven van Santiago. Deze blijkt bij aankomst toch een iets minder internationaal karakter te hebben dan we verwacht/onthouden hadden. Er zijn nauwelijks stoeltjes te vinden zodat we uiteindelijk onze paar uur slaap op de grond door moeten brengen.. Gelukkig pasten onze slaapzakken niet meer in de koffers van Lyon en Jeanne, zodat we niet direct op de koude tegels hebben hoeven liggen 🙂

zwijntje in El Recinto del Pensamiento

Met een tussenlanding in Lima, Peru komen we na  een kleine zeven uur vliegen aan in Medellin. Onze eerste indruk van Colombia is dat de mensen er ontzettend sociaal overkomen. Ze zijn vriendelijk voor ons en voor elkaar en we vinden het moeilijk voor te stellen dat we ons nu bevinden in wat niet zo lang geleden de meest gewelddadige stad van de wereld was, geteld in aantallen moorden per dag. Maar misschien moeten we eerst meer leren over de geschiedenis van Colombia om te kunnen begrijpen dat het één het ander niet hoeft uit te sluiten.

Op 1 maart doen we een ‘Pablo Escobar-tour’. De tour is absoluut niet zo fout als het klinkt en zelfs super interessant. Niet alleen horen en zien we veel over het leven (en de dood) van deze wereldberoemde drugsbaron, regelmatig wordt de sprong gemaakt naar de huidige (politieke) toestand van Colombia. Met een busje rijden we door Medellin en bezoeken we de gebouwen waar hij woonde, zijn zaken deed en waar hij vermoord werd. Als ode aan de coke liet Escobar al zijn onroerend goed wit verven. Typisch is dan weer dat hij zelf nooit drugs gebruikte, afgezien van zijn dagelijkse jointje. Onderweg vertelt Paula, onze gids, op boeiende wijze zijn levensverhaal.

Museo de Antioquia

De daden van Escobar – de onbetwiste leider van het Medellinkartel – spreken erg tot de verbeelding en helaas meestal op een gruwelijke en meedogenloze manier. Toch zijn er ook wel wat incidenten waar we de humor van in kunnen zien. Zo liet hij naar zijn landgoed Napoles vlakbij Medellin voor een fortuin aan exotische bomen, planten en meren aanleggen. Omdat hij er graag een safaripark van wilde maken liet hij onder meer kangoeroes overkomen uit Australië, kamelen uit de Sahara, olifanten uit India en giraffen en nijlpaarden uit Afrika. Na zijn ondergang is het landgoed in beslag genomen door de overheid en zijn de dieren ondergebracht in dierentuinen. De nijlpaarden waren nogal lastig te vangen, zodat de verantwoordelijke autoriteiten uiteindelijk besloten de laatste twee opstandige dieren maar aan hun lot over te laten, in de verwachting dat ze uiteindelijk ter plaatse wel zouden sterven. Dat is niet gebeurd, sterker nog, de beesten zijn zich gaan voortplanten zodat naast een aantal landen in Afrika Colombia nu het enige land ter wereld is waar nijlpaarden in het wild voorkomen.

bij Plaza Botero, Medellin

bij Plaza Botero, Medellin

Escorbar was een ambitieus man met een klein minderwaardigheidscomplex. Hij vond het ontzettend belangrijk om serieus genomen te worden en niet alleen in de onderwereld. Daarom besloot hij op een bepaald moment om de politiek in te gaan. Bij een deel van de bevolking – dat toen nog niet bekend was met de volledige persoon Escobar – was hij populair, voornamelijk omdat hij zich inzette voor mensen in achterstandssituaties. Voor de allerarmsten in de krottenwijken van Medellin liet hij zelfs huizen bouwen waar deze mensen gratis in mochten wonen. Escobar schopte het uiteindelijk tot volksvertegenwoordiger en bood in die tijd aan de regering van Colombia zelfs aan om de gehele buitenlandse staatsschuld met zijn eigen geld af te kopen. Voor deze duivelsdeal zijn ze niet gevallen, maar desondanks wist Pablo Escobar de Colombiaanse overheid wel op talloze andere manieren in een hoek te drijven.

Plaza Botero

Plaza Botero

1986 was een bloedig jaar in de geschiedenis van Medellin. Moord was de belangrijkste doodsoorzaak voor mannen tussen de vijftien en veertig jaar. Het ‘narcoterrorisme’, waarbij autobommen op onschuldige burgers werden ingezet om de overheid te manipuleren, werd als nieuw wapen ingezet. Paula, de gids, vertelt hoe ze haar moeder regelmatig een zenuwinzinking zag krijgen als haar vader eens wat later van zijn werk thuis kwam. Hij zou toch niet…? De straten waren onveiliger dan ooit. De enige reden dat mensen zich op straat begaven was om zich van en naar hun werk of de supermarkt te spoeden. Voor de rest lag het complete openbare leven in de stad plat. De doorgaans ontzettend ‘partyminded’ Paisas voelden zelfs geen behoefte meer aan het vieren van een feestje. De wijk La Cola del Zorro maakte naam als de plek waar de maffia haar lijken achterliet. Het was zelfs zo erg dat de inwoners van de wijk bordjes plaatsten met de tekst VERBODEN LIJKEN TE DUMPEN. Niet te geloven toch, wat een ellende deze mensen moeten hebben doorgemaakt? Moeilijk te bevatten dat dit de recente geschiedenis van Medellin is als je deze stad nu beleeft.

Plaza Botero

Plaza Botero

Plaza Botero VPlaza Botero II

 

 

 

 

 

Op 2 maart nemen we de metrocable die naar het schijnt van kogelvrij glas is gemaakt. Een onderdeel van de gewone metrolijn, maar eigenlijk een soort skilift waarmee je een tocht door de lucht maakt, dwars over Barrio Santo Domingo, een arme wijk van Medellin, en vervolgens over de bosrijke bergen van Medellin met als eindstation Parque Arvi, een natuurreservaat. Bij de entree van Parque Arvi worden we geïnterviewd voor een nieuw website, een soort facebook speciaal voor reizigers. We eindigen de middag met een bezoekje aan Plaza Botero, een plein met een groot aantal volumineuze beelden van de Colombiaanse kunstenaar Botero.

Plaza Botero

Parque Arvi

We pikken onze bagage op in het hostel en laten ons door een taxi afzetten bij hotel ‘Nutibara’, waarachter de pendelbussen naar de luchthaven gaan. In het wijkje zitten ook wat prostitué(e)s die hun fake boobs aan de voorbijgangers showen. Of het legaal of illegaal is weten we niet, maar het gebeurt allemaal redelijk publiekelijk in ieder geval.

Na een uurtje vliegen zijn we in Cartagena. Colombia is ongeveer dertig keer zo groot als Nederland en aangezien we hier ‘maar’ drie weken zijn, vinden we het jammer om een groot deel van die tijd in de bus door te brengen. Vliegen dus maar, en da’s eigenlijk niet eens zoveel duurder dan met de bus.

toegang tot de oude stad in Cartagena

toegang tot de oude stad in Cartagena

De mensen die de oude binnenstad van Cartagena hebben

bruiloft Cartagena

bruiloft Cartagena

bruiloft Cartagena

bruiloft Cartagena

opgeknapt – talloze eeuwenoude panden stonden daar een aantal jaren geleden nog te verkruimelen – wisten wat ze deden. Een sprookjesachtige omgeving als de zon onder is en ook overdag blijf je maar mooie plaatjes schieten. Zo smaakvol gerestaureerd, dit Unesco-stadje en absoluut geen wonder dat dit de meest bezochte stad van Noord-Colombia is. ’s Avonds zien we een pasgetrouwd echtpaar uit de kerk komen. Hun gang de kerk uit naar het plein wordt op muziek begeleid door in traditioneel Caraibische stijl geklede mannen en vrouwen. De bruiloft trekt een hoop bekijks. Zou de bruid daarom zo ongemakkelijk om zich heen kijken?

Cartagena

Cartagena IVCartagena VIOndanks (of juist vanwege?) de enorm toeristische omgeving krijgen we hier ‘gewoon’ midden op straat cocaïne aangeboden en da’s niet voor het eerst. Eigenlijk niet veel anders dan wanneer je een wandelingetje maakt over de Amsterdamse Wallen, al betreft het hier dan wel een fractie van de prijs thuis. En dan heb je 50-60 procent pure cocaïne, zo hebben we ons laten vertellen door iemand die er verstand van heeft. Wij zijn geen kenners, maar dan schijn je aardige kwaliteit te pakken te hebben.

Cartagena II

Cartagena VIIICartagena IIIOp 4 maart hebben we een pittig dagje reizen naar Taganga, een vissersplaatsje in de buurt van Parque Nacional Tayrona. Eerst nemen we een public bus naar het busstation in Cartagena (zeker een half uur met onze zware backpacks op onze ruggen en buiken, staand op het trappetje), toen met een ‘directe’ touringcar naar Santa Marta (onderweg stoppen we om de haverklap om andere mensen op te pikken, waarbij het hulpje van de buschauffeur luid schreeuwend uit de deuropening van de rijdende bus hangt of de straat maar weer eens op rent om mensen te ronselen) en tot slot nog een dodenmansrit met een oude bijziende taxichauffeur naar Taganga. Al vanaf het moment dat je in de bus zit (die om 13.00 uur vertrekt, echt waar! maar in werkelijkheid gewoon net zo lang op het station blijft staan tot ‘ie vol zit) gaat er een illegale kopie van een gewelddadig dvd’tje de dvd-speler in en dat blijft zo tot je vijf uur later op de plaats van bestemming bent. Best vermoeiend hoor, backpacken!

Cartagena

Cartagena

In Taganga slapen we in het Tropical Maison van Jean, een erg sympathieke man van bijna 80. We hebben een slaapkamer met een eigen badkamer en delen met Jean de overige faciliteiten. Eigenlijk zijn we gewoon te gast in zijn huis, waar ook nog een paar katten en twee superschattige kittens rondlopen. Enig nadeel: de kleine katjes plassen weleens stiekem binnen en voor wie niet weet hoe kattenpis ruikt: da’s dus echt niet lekker in je slaapkamer. Het zij hem allemaal vergeven, omdat hij ons goed geholpen heeft met praktische informatie over Taganga en Parc Tayrona en ons vermaakt heeft met zijn verhalen over zijn leven – vroeger en nu. De van origine half Franse half Poolse man heeft zijn jeugd doorgebracht in zo’n beetje alle voormalige Franse koloniën, zijn studietijd in de VS en heeft voorafgaand aan zijn tijd als professor Linguistiek in Bogota een half jaar in de Braziliaanse Amazone gezeten om een woordenboek te schrijven over de taal van een heuse indianenstam. Zo’n man dus, echt geweldig!

El Cabo

El Cabo

El Cabo VIVoor we naar Tayrona gaan brengen we eerst nog een dag door in Taganga zelf. In de Lonely Planet van 2010 wordt dit dorpje beschreven als een dromerig, rustig en authentiek vissersdorpje, maar inmiddels is daar weinig tot zeer weinig, nou zeg eigenlijk maar niks meer van over. Hoewel het een grappig dorpje is zie je dat het leeft op toerisme. We vragen ons zelfs af of de vissers nog weleens een visje vangen, of uitsluitend leven van de opbrengsten van hun taxipraktijken op het water. In ieder geval hebben we tussen alle pizzaboeren geen visrestaurant kunnen ontdekken.

Tayrona

Tayrona

Op 6 maart vertrekken we om zeven uur met een tourtje El Cabo IVnaar Parque Nacional Tayrona. Omdat eten in het park erg duur is worden we onderweg gedropt in een ‘supermarkt’, zodat we goedkopere spullen kunnen inslaan, precies zoals ons verteld is. Alleen is er in de supermark – die niet groter is dan de gemiddelde AH To Go – behalve koekjes, chips en frisdrank niks normaals te koop, dus we balen als een stekker dat we niet gewoon in Taganga wat hebben ingeslagen. Als de prijzen ook nog eens twee keer zo hoog liggen als in Taganga verliest Charlotte even haar geduld met deze oplichterspraktijken. Op dit soort momenten missen we echt de auto en de mogelijkheid om te gaan en staan waar we zelf willen, in plaats van als vee in en uit zo’n krap busje te worden gedreven waar er steeds mensen klaar staan om bij domme toeristen zoveel mogelijk geld uit hun zakken te kloppen. Grrr…

zie rechts vooraan

zie rechts vooraan

Bij de entree van het park moet iedereen zijn rugzak aanbieden aan een militair ter controle. Bij een Amerikaanse gast die net voor ons aan de beurt is wordt een zakje coke gevonden in zijn tas. Hij moet meekomen en zijn paspoort wordt direct ingenomen. We hebben deze knul in de twee dagen in het park ook niet meer gezien. Hoe dom kun je zijn? En áls je dan al per se zoiets mee wilt nemen, stop het dan ergens waar ze het niet zo makkelijk kunnen vinden! Sjongejonge, moeten we nou alles uitleggen! 😉

Parque Nacional Tayrona II

Het busje brengt ons een eindje het natuurpark in en op een Parque Nacional Tayronazeker moment mogen we uitstappen om de rest van de weg wandelend te vervolgen. Auto’s kunnen niet verder dan hier, zodat alles wat in het park verkocht wordt met muilezels en paarden het park binnen gebracht moet worden. Dat verklaart ook voor een deel de hoge prijzen. We maken een prachtige wandeling door de jungle waar we onderweg bijzondere blauwe en paarse krabben in hun holen zien wegschieten. Ook krijgen we ontzettend veel waardering en bewondering voor mieren, vanwege de lange colonnes die we over boomstammen onvermoeibaar op en neer zien marcheren met een zware vracht boven hun hoofd.

Tayrona jungle

Tayrona jungle

harde werkers in Parque Tayronablauwe krabNa een uurtje wandelen komen we uit op het strand. Dat is het bijzondere aan dit park; het ene moment loop je midden in de jungle en het andere moment sta je dus op het strand. De bergen eindigen er zo’n beetje in zee! Op deze plek bevindt zich de eerste camping, maar we besluiten nog een half uur door te lopen naar het El Cabo, dat naar het schijnt nog mooier gelegen is. En inderdaad, El Cabo is een bijzondere plek, maar desondanks valt het ons een beetje tegen. We hebben echt mooiere stranden gezien. Zijn we al zo verwend geraakt? De lucht is grijs en de zee is heel onstuimig en doet niet echt Caraïbisch aan. Misschien heeft het ook te maken met de enorme aantallen toeristen die er rondstruinen. De camping is massaal en eten kun je op gezette tijden op een overdekt terras met wit plastic meubilair. Het geheel geeft ons het gevoel alsof we op schoolkamp zijn. De visioenen van rust, natuur, een zonnetje en een boekje lezen in een hangmat gaan hier niet op. Als dan ook nog eens blijkt dat de e-reader van Charlotte door een laadfout is leeggelopen breekt er lichte paniek uit en regelen we maar gauw dat we ‘slechts’ één nachtje blijven slapen in plaats van twee.

Taganga

Als we een dag eerder dan afgesproken weer terug zijn in Taganga (2)Taganga gaan we op hoop van zegen terug naar Jean. Gelukkig heeft hij nog geen nieuwe gasten en kunnen we er nog een nacht terecht. De volgende dag nemen we een directe bus naar Cartagena waar we nu nog een extra dag door te brengen hebben.

Op 9 maart vliegen we ’s avonds laat naar Cali, de stad die bekend staat als salsacapital (en seksstad) van Colombia. Daarnaast is Cali ook een gemakkelijke uitvalsbasis voor het bezoeken van steden als Manizales en Popayan en dat is voor ons de belangrijkste reden dat we naar Cali vliegen, al is een avondje salsa natuurlijk ook niet weg! Omdat we pas om één uur ’s nachts aankomen in het hostel, zien we het voor vanavond niet meer zitten maar morgen gaan we zeker even op pad.

Poezenpark Cali

Poezenpark Cali

Poezenpark Cali IIDe volgende dag verkennen we de wijk San Fernando. We zijn niet onder de indruk, maar goed, we wisten vantevoren dat we in Cali niet veel te zoeken zouden hebben. We spreken af met een meisje in het hostel  om ’s avonds naar een salsaclub te gaan die op zondag geopend is. Tegen de tijd dat we haar eindelijk weer zien  is het niet meer de moeite om naar de club te gaan omdat die blijkbaar al om elf uur ’s avonds sluit. Van de eigenaar van het hostel horen we dat zondag überhaupt een slechte avond is om op stap te gaan. Iedereen is al sinds donderdagavond aan het feesten en nu is iedereen moe en moet er op maandag weer gewerkt worden. Bijna alles is vroeg dicht of helemaal niet open. Er wordt dus niet gesalsad… 🙁

11 maart

Popayan

Popayan

Eind van de ochtend nemen we de bus naar Popayan. In deze ‘witte’ stad kun je heerlijk rondslenteren in het historisch centrum. Ons plan om de Puracé vulkaan te gaan beklimmen laten we toch maar laten varen, omdat we horen dat je om vier uur ’s ochtends al de bus zult moeten hebben om de hele wandeling naar de vijf kilometer hoge top van de vulkaan te kunnen halen. Bovendien is het stiekem alweer heel wat maandjes geleden dat we ons op hoogte hebben begeven. In plaats daarvan ‘klimmen’ we maar naar het uitzichtspunt van Popayan en beginnen we ons te oriënteren op vacatures in Nederland. Tja en dáár word je nou niet echt vrolijk van op ’t moment..

Kathedraal Popayan

Kathedraal Popayan

zo gezellig die schilders

zo gezellig die schilders

13 maart

Na een lange busreis (of eigenlijk twee) komen we ’s avonds laat aan in Manizales, zo’n beetje de hoofdstad van de koffieregio. Ideaal in Colombia: in winkels, restaurantjes en bij stalletjes op straat kun je met een mobieltje, al dan niet aan een anti-diefstalketting, mobiel bellen voor slechts 200 pesos per minuut. We logeren bij Diego & Kate, een Colombiaans / Nieuw Zeelands stel dat in een klein dorpje

uitzicht vanaf de heuvel bij Popayan

uitzicht vanaf de heuvel bij Popayan

in de heuvels van Manizales woont. Diego stuurt ons na ons telefoontje een taxichauffeur die de weg naar hun woning weet.

Onze kamer heeft een gigantisch raamoppervlak en kijkt uit op een mooi dal. We zitten er zo rustig dat er zelfs niets voor de ramen hangt in de badkamer. Douchen met een view dus! Kate kookt een gezonde maaltijd voor ons en direct worden we ook uitgenodigd om de volgende dag een tripje met hen te maken naar een pas geopend natuurpark. Samen met twee vogelspotters gaan we de volgende ochtend vroeg naar het bos. Het stikt er van de muggen, maar we zien wel een hoop mooie vogels en bloemen. Dat blijft bijzonder; bloemen waar je in Nederland bakken vol met geld voor betaalt die je hier in het wild ziet. Van vogelspotten word je trouwens niet moe is onze conclusie, want we staan meer stil dan dat we lopen, maar de spotters wijzen ons wel een hoop mooie exemplaren aan die we zelf nooit van z’n leven zouden hebben gevonden.

vogelspotters zijn wij

vogelspotters zijn wij

Manizales; een paradijsvogelbloem

Manizales; een paradijsvogelbloem

Manizales @

Als we weer terug komen bij Diego en Kate komen even later hun nieuwe gasten; Christian en Catherine uit Canada. Met z’n zessen hebben we een supergezellige middag en avond, waarbij het niet aan Colombiaanse rum ontbreekt. Super relaxed zeg!

Manizales

dit is NIET geposeerd

dit is NIET geposeerd

 

 

 

kolibrie in El Recinto del Pensamiento (4)

 

 

kolibrie in El Recinto del Pensamiento (3)

kolibrie in El Recinto del Pensamiento

 

 

We willen vandaag naar een koffiefarm, maar vanwege het slechte weer kan de afspraak met de koffieboer niet doorgaan. Als het weer aan het eind van de ochtend een beetje is opgeklaard gaan we met Christian en Catherine naar Parque El Recinto del Pensamiento. Een natuurpark met een fantastische verzameling kolibries, een orchideeënbos, een vlindertuin, een verzameling bijzondere bonzaiboompjes en een soort kinderboerderij. ’s Avonds kookt Chris voor ons een lekkere maaltijd en wederom ontbreekt de rum niet. Het is zo gezellig dat we al snel door de voorraad heen zijn en tegen middernacht nog een taxi bellen om een extra hoeveelheid af te laten leveren. Als Charlotte dan van Diego nog salsales krijgt kan het bezoek aan Manizales al niet meer stuk!

monkey face orchidee

monkey face orchidee

kolibrie in El Recinto del Pensamiento

kolibrie in El Recinto del Pensamiento

 

16 maart

Onze laatste dag is Manizales is een mooie zonnige dag, zodat we alsnog naar de koffiefarm kunnen. We kiezen ervoor om geen ‘standaard’ tourtje te doen, maar gaan naar de boerderij van Ivanov (inderdaad, een heel bijzondere naam voor een Colombiaan) en zijn vrouw. De afgelopen vijftien jaar heeft dit stel in de VS gewoond, maar omdat ze moe werden van het jachtige bestaan daar zijn ze teruggekomen naar Colombia en hebben ze een koffieplantage overgenomen. We hebben een privétour en Ivanov laat ons aan de hand van een emmertje koffiebonen (eerder bessen om te zien) het proces zien van wassen, selecteren, opnieuw wassen, pellen, wassen en wederom selecteren. De koffie op Altos del Tio Conejo is van hoge kwaliteit. Het uitgebreide en zeer arbeidsintensieve selectieproces is daar zeker debet aan. En als je dan weet hoeveel koffiebonen je nodig hebt voor een pond koffie dan zou je verwachten dat koffie een onbetaalbaar product zou zijn.

koffiebonen

koffiebonen

Ivanov op zijn plantage

Ivanov op zijn plantage

 

uitzicht plantage Los Altos del Tio Conejo

uitzicht plantage Los Altos del Tio Conejo

Daarna krijgen we een uitgebreide rondleiding over de farm waar we soms bijna verticaal tegen de hellingen omhoog lopen. Ivanov is extreem enthousiast en trots en hij is dan ook aan de lopende band uitbundig aan het vertellen over zijn droombedrijf. We eindigen de rondleiding met een traditioneel lokaal gerecht met veel bananen, aardappels en cassave (bèh), bereid door Ivanovs moeder en tevens medevennoot.

Ivanov is zo  lief om ons een lift te geven naar het busstation van Manizales waar we rond een uurtje of 4 op de bus springen, zodat we op tijd in Medellin zijn om daar nog eens goed op stap te gaan. De laatste zaterdag op reis in zo’n leuke stad moet er goed gefeest worden! We nemen voor de gelegenheid zelfs een hostel in het uitgaansdistrict El Poblado.

Museo de Antioquia

Museo de Antioquia

Museo de Antioquia IIMuseo de Antioquia; Neerlands trots

 

 

 

 

 

Wanneer we eindelijk in Medellin zijn, zijn we bekaf van de korte nacht (uurtje of drie geslapen), het gesjouw op de boerderij van Ivanov in de volle zon en een bochtige busrit door de bergen. Desondanks springen we meteen onder de douche, want minder dan een uur later hebben we afgesproken met Christian en Catherine. We hebben een gezellige avond met ze en eindigen in en een tent waar 99% van de gasten Colombiaans is (inclusief Colombiaanse meeblèrliedjes en Colombiaanse dans). Zonde dat we er vervolgens wel grandioos staan in te kakken, stelletje ouwe lullen dat we zijn.

Bredase schones

Bredase schones

Jesus by Botero

Jesus by Botero

Botero IIDaarna is het eigenlijk een kwestie van de tijd ‘uitzitten’, hoe belachelijk dat ook klinkt. Met Bonaire in het vooruitzicht, waar voor de gelegenheid ook Nicole en haar vriendin Milou naartoe gekomen zijn, kunnen we ons er niet meer toe zetten om nog veel te ondernemen. Behalve een bezoekje aan het Museo de Antioquia komen we niet ver meer in Medellin.

19 maart

Via Curacao vliegen we vanuit Medellin naar Bonaire waar we aan het eind van de middag worden opgewacht door Sophie en Patrick , die voor de gelegenheid eerder gestopt zijn met werken, en natuurlijk Collie en Milou. Wat een gezellige verrassing dat ze ons met z’n viertjes op komen halen! Nicole en Milou slapen in een hotel vlakbij Sophie en Patrick en wij zijn weer voor twee weken bij onze lieve vrienden te gast. Het voelt werkelijk als thuiskomen.

Sorobon

Sorobon

Sophie & Patrick

Sophie & Patrick

die schwestern

die schwestern

Bonaire

Bonaire

snorkelen bij Donkey Beach

snorkelen bij Donkey Beach

avondeten regelen

avondeten regelen

We hebben wederom een fantastische tijd op het relaxte Bonaire, waar we overdag – wanneer Sophie en Patrick aan het werk zijn – tijd doorbrengen met z’n viertjes en ’s avonds meestal met z’n zessen. De wind is goed, dus er wordt veel gewindsurfd op Sorobon, waar trouwens voor de liefhebbers ook gewoon lekkere bruin-bak- ligbedjes staan. We snorkelen op verschillende locaties op het eiland, huren een dag een bootje, bekijken een aantal mooie plekken op het eiland en barbecuen met z’n allen op het strand. Vissen, vogels, bootjes, muziek, een zonnetje… Life is good in the Caribbean!

 

Collie en Milou: zo lief dat jullie ons zijn komen opzoeken! Dankzij jullie hebben we nóg meer kunnen genieten van de laatste weken van onze wereldreis. Het was super gezellig meiden, dankjewel!

de pier bij Sophie & Patrick voor de deur

de pier bij Sophie & Patrick voor de deur

the champ

the champ

Collie& Milou bij Jibe City

Collie& Milou bij Jibe City

Sophie en Patrick:

windkracht 7

windkracht 7

gastvrijheid to the max, niet alleen voor ons, maar ook voor onze gasten! Ontzettend bedankt voor al jullie inspanningen, maar bovenal voor jullie heerlijke gezelschap. Het was top!

mooi plekkie op t eiland

mooi plekkie op t eiland

2 april

De laatste dag op reis, over een paar uurtjes vliegen we. Wat een jaar om op terug te kijken, al is dat haast onmogelijk zo lang je er nog middenin zit. Tot nu toe was dat steeds het geval, maar vanaf volgende week start ons leven na de reis. Wat ons betreft gaan we ook in ons nieuwe leven zorgen voor spannnende elementen, want het leven dat we het afgelopen jaar hebben kunnen leiden werkt erg verslavend! Hoe bijzonder dit jaar was gaan we waarschijnlijk pas echt voelen als we vanaf volgende week weer terug het werkende leven in gaan!

Als we terugkijken op ons autoavontuur, dat natuurlijk het overgrote deel van de Zuid-Amerikareis besloeg en inmiddels alweer anderhalve maand achter ons ligt, dan zijn we zo ontzettend blij dat iemand ons dit plan heeft ingefluisterd. De drie weken in Colombia waren mooi, maar het liefst zouden we nog eens terug gaan om dit land met eigen vervoer te verkennen. De auto bood ons zoveel vrijheid en gaf ons de mogelijkheid om ieder land waar we geweest zijn van dichterbij te zien in plaats van alleen door de toeristenbril

tukkie op de boot

tukkie op de boot

.DTB_2778

Collie en Sophie op Sorobon

Collie en Sophie op Sorobon

We hebben veel geleerd van ons reis in Zuid-Amerika en niet alleen over auto’s. We hebben geleerd dat mensen het interessanter vinden om enge verhalen te vertellen en op internet te zetten dan goede, positieve verhalen. Het had niet veel gescheeld of we waren, naar aanleiding van een tip op internet, als priester en non verkleed gegaan tijdens onze autoreis. De politie in Zuid-Amerika (en met name Argentinië) zou zó corrupt zijn dat het enige waar ze nog een beetje ontzag voor kunnen opbrengen de dienaars van god zijn. Misschien hebben we heel veel geluk gehad, maar in al die maanden op de weg hebben we niet één corrupte agent ontmoet. Nou oké, misschien eentje dan, maar die hadden we ook zelf wel een beetje boos gemaakt. 😉

De belangrijkste les die we geleerd hebben is nog wel dat veel dingen die moeilijk, gevaarlijk of misschien zelfs onmogelijk lijken in werkelijkheid helemaal niet zoveel voorstellen en je je dus nooit zomaar moet laten afschrikken door een hoop beren op de weg. En áls er dan toch iets misgaat blijkt de oplossing altijd dichterbij dan je denkt. Een cliché, maar wel waar!

Helemaal onbezorgd waren we trouwens niet hoor. Het hebben van een auto brengt best veel worries met zich mee, zeker als je die auto voor een bepaalde prijs wilt verkopen. Er kan zomaar iets kapot gaan en dan zijn het soms toch ineens dure grapjes. Maar toen we ons begonnen te realiseren dat al die zorgen eigenlijk zorgen om geld waren, konden we onze ‘zorgen’ ineens veel beter relativeren. Zonde om je reisplezier te laten vergallen door gepieker om eventuele kosten.

Wat we overigens niet geleerd hebben, ook niet na ruim 18000 kilometers schadevrij rijden in Zuid-Amerika, is hoe de voorrangsregels er werken. Wanneer er geen borden staan hebben we werkelijk geen idee wie er voorrang heeft en we verdenken de mensen daar ervan dat ze het zelf soms eigenlijk ook niet weten. Iedereen kreeg dus voorrang van ons. Tijd zat toch?

En Spaans. Het gaat te ver om te zeggen dat we het niet geleerd hebben te spreken, maar hier hadden we echt meer uit willen/kunnen/moeten halen. Maar moeten hoefden we een heel jaar lang niet en aangezien we te weinig hebben gestudeerd wilden we het blijkbaar ook niet graag genoeg leren. Ja, we hadden er meer uit kunnen halen. Volgende keer beter!

Eén ding is zeker. Als je ons over tien of twintig jaar vraagt wat we zo ergens tussen maart 2012 en april 2013 hebben gedaan in ons leven, dan zullen we dat in grote lijnen nog aardig kunnen reproduceren. En als ons geheugen ons in de steek laat hebben we altijd de foto’s en verhalen nog. Wat altijd zal blijven is het gevoel dat deze reis ons gegeven heeft. We kunnen het leven leiden dat we zelf willen en waar we dat willen. Niks moet en alles is een keuze, alleen heeft iedere keuze consequenties. Wij zijn super blij met de consequenties van onze keuze. Ongeacht wat de toekomst voor ons in petto heeft, dit jaar was onvergetelijk en een droom die is uitgekomen! DTB_2814

P1050939

Mijn locatie .

Terug naar het begin

Op 6 februari gaan we vanuit Argentinië de grens met Chili weer over om te beginnen aan de legendarische Carretera Austral. De Chileense zijde van Patagonië – het zuiden van Zuid-Amerika – is een stuk minder toeristisch dan het Argentijnse deel en dat heeft vooral te maken met het feit dat het gebied eeuwenlang onbegaanbaar was. Pas in de jaren zeventig is men in opdracht van Pinochet begonnen met de aanleg van de weg die noord en zuid met elkaar moest verbinden.

begin van de Carretera Austral

begin van de Carretera Austral

In Los Antiguos, het grensplaatsje aan Argentijnse zijde, komen we ’s ochtends per toeval Loet en Gerda weer tegen, de Friezen met de witte vrachtwagen. Voor we het weten zitten we weer gezellig bij ze aan de koffie. Loet en Gerda hebben geen einddatum; ze reizen zo lang ze nog zin hebben en zo lang het nog gaat. Wij hebben te maken met een iets strakker schema, dus na het tweede bakkie gaan we toch weer verder, maar we zullen hen zeker blijven volgen in de toekomst.

Lago General Carrera

Lago General Carrera

Het Lago Buenos Aires – waar de Chileens-Argentijnse grens dwars doorheen loopt – heet in Chili Lago General Carrera en het is te mooi voor woorden. We hebben zo verschrikkelijk veel geluk met het weer! Gisteren toen we het meer zagen was het aardig, maar niet meer dan dat. Het was toen bewolkt. Nu schijnt de zon en fonkelt het water ons tegemoet. De weg kronkelt de rest van de route van vandaag omhoog en omlaag langs het meer en we stoppen om de haverklap voor een fotomomentje. Het is een regelrechte traktatie!

Lago General Carrera 2
Lago General Carrera 3
Het zuiden van Chili heeft de naam schitterend te zijn, maar staat ook bekend om zijn vele neerslag. Een veelgemaakt grapje: de zomer is zoveel beter dan de winter in Zuid-Chili, want in de winter regent het de hele dag en in de zomer regent het (slechts) iedere dag. We hebben knetterveel geluk, want in de 4-5 dagen dat we de Carretera doen hebben we alleen maar prachtig weer. De zon geeft de bergen glans, maakt de gletsjersneeuw oogverblindend wit of ijsblauw en zorgt dat het blauw van de vele meren pijn aan je ogen doet. Het is dat de witte stranden ontbreken, anders zou je je in de Caribbean wanen, met slushpuppy blauw en turquoise water. Van de vier nachten slapen we er drie aan het water.
Lago General Carrera 4
Lago General Carrera 5

Vanwege de vele vulkanen in de omgeving hebben we de mogelijkheid om in Puyuhuapi een middagje te badderen in natuurlijke thermenbaden. Heel welkom, want van al dat autorijden krijg je een stijve rug! Het water is tussen de 35 en 40 graden wat een heerlijke temperatuur is als je er eenmaal inzit. Daaraan vooraf gaat tien minuten puffen en jezelf steeds een beetje verder laten zakken, want het klinkt misschien niet warm, maar 40 graden is echt knetterheet.

Puyuhuapi

Puyuhuapi

Niet alleen overdag is het genieten. ’s Nachts hebben we op twee afgelegen plekken de meest geweldige sterrenhemels kunnen zien. Mede mogelijk gemaakt door: 1) geen maan, 2)geen lichtvervuiling en 3) een heldere lucht. Charlotte zag binnen vijf minuten vier vallende sterren! Wat een droom… maar dat was het dus niet!

zie je het witte paard?

zie je het witte paard?

 

fantastische kampeerplek

fantastische kampeerplek

De Carretera is afzien voor je auto (regelmatig dachten we weer terug aan de wegen in Boliva), maar pas echt afzien voor fietsers. En die zijn er een heleboel. We begrijpen waarom deze route zo populair is onder wereldfietsers, maar we zouden nooit met ze willen ruilen. Superslechte wegen, auto’s die hard voorbij scheuren en als de ene stofwolk een beetje is opgelost zit je alweer in de volgende. We houden zoveel rekening met ze als we kunnen en ook al zien de meesten ons niet – zo gefocust als ze zijn op de weg vóór zich – ze krijgen allemaal een duim en aanmoedigingsgeroep vanuit de auto.

DTB_2090

Ventisquero Colgante, de hangende gletsjer

Ventisquero Colgante, de hangende gletsjer

Halverwege de Carretera komen we aan in Coihaique, de hoofdstad van de provincie Coihaique, waar we zonder problemen de RUT van Dick kunnen laten verlengen. Deze hebben we straks nodig bij de verkoop van de auto, dus het feit dat we ‘m nu hebben is weer een zorg minder. We informeren er ook direct naar de mogelijkheden om een boot te nemen naar Puerto Montt, omdat niet alles van Zuid- naar noordelijker Chili te rijden is. Kijk maar eens op de kaart; het zuiden is een aaneenschakeling van eilanden. Bij het boekingskantoor worden we direct uit de droom geholpen. Alle veerboten zitten de komende week vol want het is hoogseizoen en de mensen beginnen weer terug naar huis te gaan. Een geluk dat we hier zo ‘vroeg’ achterkomen, want dat betekent weer een wijziging van de plannen. We hebben te vroeg afscheid genomen van Argentinië!

laatste overnachting Carretera in La Junta

laatste overnachting Carretera in La Junta

 

het namiddagbiertje

het namiddagbiertje

Via Esquel en El Bolson rijden we op 11 februari weer terug naar Bariloche, het Zwitsers ogende toeristenoord aan het Nahuel Huapi meer. Helemaal geen punt, want we kennen hier een super lekker restaurant zodat we ons steakavontuur van de vorige keer in Argentinië nog eens dunnetjes (of eigenlijk best dik) over kunnen doen. Nog genoeg Argentijse pesos over 🙂
Overigens zien we ook hier hoeveel geluk we de vorige keer dat we hier waren hebben gehad met het weer. Het is nu grijs en grauw, regenachtig en koud. Hollands weer zullen we maar zeggen, dat de wereld er heel anders uit laat zien, hoe mooi deze ook is.

Op 12 februari gaan we bij Villa la Angostura voor de laatste keer Chili in. De douaneformaliteiten zijn inmiddels gesneden koek voor ons. Wij weten de weg, volg ons maar. Het is alleen een beetje jammer dat we straks geen blanco pagina meer over hebben in onze paspoorten, want iedere keer krijgen we weer een nieuw stempeltje. En helaas vinden sommige douaniers het leuk om die midden op een pagina te zetten, grrrr… Soms valt er voor ons ook wat te lachen, zoals bij de zeer serieuze en stoere douanier die eindeloos in het computersysteem aan het zoeken was met onze paspoorten in zijn handen. Wij kwamen toch uit ‘Olanda’? Maar waarom kon hij dit land dan niet vinden.. Op fluistertoon haalde hij een collega erbij die met één druk op de knop Holanda tevoorschijn toverde en hem daarna een flinke klap op zijn stoere schouder gaf.

DTB_2045
biggetjes langs de kant van de weg

Chileense gaucho's

Chileense gaucho’s

Grappig detail: dat Argentijnen bekend staan om hun goede vlees en houden van barbecuen is bekend, maar tijdens de afgelopen jaarwisseling is er zo hard gebarbecued bij deze grensovergang dat het hele kantoor in de fik is gevlogen en is afgebrand, waardoor de grensovergang zelfs even is dichtgeweest. Vermoedelijke oorzaak: Argentijnen gebruiken niet graag van die lullige aanmaakblokjes maar gooien gewoon pure alcohol op de bbq of iets anders wat lekker fikt en tja, dat wil wel eens verkeerd gaan.

Dick kan zo goed het bed opdekken!

Dick kan zo goed het bed opdekken!

13 februari
Deze laatste volledige dag met de auto staat in het teken van schoonmaken. Na heel lang zoeken vinden we in Osorno een benzinestation met een zelfbedieningsstofzuiger. Sinds de aanschaf hebben we de auto vanbinnen slechts een enkele keer schoongemaakt (en dat was zelfs nog met de Franse slag), dus het stof heeft zich aardig opgestapeld. We hebben besloten om de auto alleen vanbinnen schoon te maken en niet van buiten. Het is sowieso wel zo netjes om ‘m van binnen schoon aan te leveren, maar van buiten is een ander verhaal. Het is een aardig populaire auto die met zijn donkerblauwe metallic lak best wel in het oog springt als ‘ie gewassen is. Vies en stoffig ziet ‘ie er minder duur uit en bovendien kun je dan minder makkelijk van buiten naar binnen door de ramen kijken , wat ook wel fijn is als je erin moet slapen. Dat je de kleine oneffenheden in de lak niet ziet als ‘ie een beetje stoffig is, is natuurlijk ook mooi meegenomen op een moment van verkoop. Het plan om de wagen aan de onderkant nog met olie te laten behandelen (de onderdelen aan de onderkant zijn dan goed beschermd en het oogt bovendien ook goed) laten we varen. Als we eindelijk een plek hebben gevonden waar het kan wordt de auto namelijk zo wankel opgetakeld dat we het maar voor gezien houden. Je wilt toch niet meemaken dat ‘ie er vanaf dondert ‘ie de dag voor de verkoop total loss is! De olie hebben we laatst al laten verversen, dus wat ons betreft is onze 4Runner nu klaar.

alles onder controle

alles onder controle

14 februari
We slapen de allerlaatste nacht in onze wagen op een grote parkeerplaats bij een pompstation in Freire, een kilometer of 25 bij ons einddoel Temuco vandaan.
We staan erg vroeg op omdat we al onze persoonlijke spullen nog uit de opbergkratten moeten halen. Het zijn in de loop van de maanden wat meer spullen geworden dan waar we mee gekomen zijn, zodat het bij lange na niet past in de backpack en de backpackhoes die we hiervoor hebben. De campingspullen laten we uiteraard allemaal achter; deze hebben we met de auto verkocht. Als we de auto opleverklaar hebben brengen we nog een bezoekje aan de Toyotadealer – die godzijdank in Temuco gevestigd is – voor een nieuwe zekering. Dick heeft gisteren geprobeerd om de koelbox met de auto-oplader van de zaklamp te verbinden (kwestie van draadjes met elkaar verbinden) zodat het weer mogelijk zou zijn om de koelbox in de auto op te laden. Direct al bij de eerste test bleek dit niet zo’n goede zet (en vooral ook niet zo’n goede timing) en zaten we te kijken met een gesprongen zekering. Gelukkig op een circuit met niet de meest spannende zaken zoals de digitale dashboardklok en de electrische spiegelinstelling en meer van dat soort zaken. Voor hetzelfde geld hadden de lichten het niet meer gedaan en hadden we niet eens door kunnen rijden naar Freire/Temuco! We komen goed weg…

ik lust geen pindakaas

ik lust geen pindakaas

Om 11 uur ontmoeten we Florence bij de ingang van het winkelcentrum waar de Registro Civil gevestigd is, de instantie waar de overschrijving gaat plaatsvinden. Eerst laten we Flo haar nieuwe auto zien. Ze vindt ‘m fantastisch (is ‘ie natuurlijk ook) en heeft er niks op aan te merken. Ze hoeft niet eens een testrit te maken voor ze hem koopt! Nu hadden we via de mail al wel een goede verstandhouding opgebouwd met Flo, maar dat de verkoop zó gladjes zou verlopen hadden we eigenlijk ook niet verwacht. Fijn! De daadwerkelijke overschrijving gaat – zonder tussenkomst van een notaris – uitermate eenvoudig en de auto is van eigenaar gewisseld. Omdat we geen zin hadden in een berg met Chileense pesos waar we niks mee kunnen hebben we vooraf met Flo afgesproken dat zij de betaling via internet aan ons zou doen. Omdat het een dag of vier duurt voor een internationale betaling (zichtbaar) is bijgeschreven op je rekening kijkt Charlotte met Flo mee, terwijl ze via haar Zwitserse internetbankieren het geld overmaakt. Niet waterdicht, maar we hebben er alle vertrouwen in dat we over een paar dagen weer heel wat eurootjes rijker zijn. Dat vertrouwen bleek overigens terecht.

Nadat we het restant van onze autoverzekering hebben laten overschrijven op Flo’s naam nemen we afscheid en pakken we een taxi naar het busstation waar we ’s avonds laat uiteindelijk de nachtbus naar Santiago kunnen nemen. Het grote auto-avontuur zit er op, maar we hebben nog genoeg leuks voor de boeg!

15 februari
Om 6 uur ’s ochtends arriveren we in Santiago en nemen we de metro naar een vooraf uitgekozen hostel dat we helaas niet hebben kunnen reserveren. We kunnen er niet terecht en worden bovendien nogal onbeschoft te woord gestaan. Via een paar omwegen komen we uiteindelijk terecht bij een hostel vlak om de hoek bij het hostel waar we eerder hebben gezeten en dat blijkt ons grote geluk. Het is een van de gaafste toko’s die we ooit hebben gezien. Een super smaakvol ingericht oud klooster (althans, we denken dat het een klooster is) met hoge plafonds, houten vloeren, glas in lood en alle voorzieningen die je maar kunt bedenken. Er was een keuken met alles erop en eraan, een pooltafel, tafelvoetbal, een pingpongtafel, een tv game-room, een achtertuin met zwembad, ondergrondse bar en wat al niet meer. Inclusief een uitgebreid ontbijt met echt brood, verse sapjes, vers fruit, eitjes, muesli en heel de reutemeteut. Verwennerij!

Lang blijven we er niet, want aan het einde van de ochtend hebben we afgesproken met Charlottes vader en Jeanne. Zo leuk om hen weer te zien! En ook best wel apart om elkaar dan niet in Nederland, maar middenin Santiago te zien! Bij de Starbucks om de hoek van hun hotel kletsen we bij over de afgelopen tijd.

Jeannes zoon Ferry woont met Ana, zijn Chileens vrouw, en hun twee dochtertjes Isabella en Julia in Santiago, dus het is niet geheel toevallig dat we met z’n allen in Santiago hebben afgesproken. Het was de bedoeling om een deel van de twee weken dat Lyon en Jeanne in Chili zijn met z’n achten aan de Chileense kust door te brengen, alleen is er op het laatste moment een kink in de kabel gekomen en kunnen we niet verblijven in het door een kennis beloofde strandhuis. We moeten dus nog zoeken naar een alternatief en dat valt niet mee voor acht man in de laatste week van het Chileense hoogseizoen.

Gelukkig lukt het uiteindelijk toch en vinden we een huisje aan de kust in Concon waar we met z’n allen in passen. Blij toe, want ook al is Santiago een heel aardige stad, het blijft een zakenstad waar het echte vakantiegevoel toch een beetje ontbreekt.
Op maandag 18 februari pakken wij de bus alvast vooruit naar Concon – gelegen vlakbij het bekendere Viña del Mar – en volgt de rest later op de dag met de auto. We hebben een uitermate ontspannen week in het huisje. Iedereen doet lekker waar hij zin in heeft – naar het zwembad of het strand, naar de stad of gewoon een boekje lezen – en ’s avonds eten we met z’n allen in de achtertuin. Gezellig!

lieve strandhond

lieve strandhond

Zondag leveren we het huisje met z’n tweetjes weer in. De rest is dan al in Santiago in verband met een familiebarbecue in de stad. We hebben nu nog een paar dagen te gaan in Chili en dan moeten we alweer afscheid nemen.. Gelukkig is het deze keer niet voor lang. Op maandag 25 februari gaan we met Lyon en Jeanne nog een hapje eten, als dank voor de gezellige tijd samen. Het is voorbij gevlogen!

zusterliefde

De allerlaatste dag in Chili zijn we getuigen van een typische tradititie: de eerste schooldag, van Isa en Julia in dit geval. In Chili valt die dag natuurlijk niet aan het begin van september, maar tegen het einde van februari, als de grote zomervakantie – die rond de feestdagen in december begint – erop zit. Hier wordt het gezien als een grote happening, zodat behalve de ouders ook nog veel andere familieleden meegaan om de kids naar school te brengen. In het geval van de twee kleine meiden zijn beide ouders, de Chileense oma en oma Jeanne + Lyon, een tante, een nichtje en wij erbij. Het is even gek om de meisjes in hun (in het geval van Isa: wollen!!) schooluniformpjes te zien na hen een week te hebben zien ronddartelen in kleurrijkje zomerkleding en badpakjes. Tegen twee uur – de kinderen gaan ’s middags tot aan het begin van de avond naar school – vertrekt de karavaan richting de nabij gelegen school, de dames voorop met hun barbie-rolkoffertjes.

spannend!

spannend!

Als we afscheid hebben genomen van de meisjes en daarna ook van Ferry en Ana gaan we nog even mee naar het appartement van Lyon en Jeanne. Ook van hen moeten we nu afscheid nemen. We hebben het geluk dat ze nog wat kilo’s ‘over’ hebben in hun bagage en we een fiks deel van onze spullen die we niet meer nodig hebben mee kunnen geven naar Nederland. Desondanks blijven we zwaar beladen (we worden stiekem achter onze rug om uitgelachen denken we), maar zonder de hulp van het thuisfront was het echt een onmogelijke opgaaf geweest om alles mee te slepen door Colombia!

Naderhand hoorden we trouwens dat onze vracht nog wel voor wat oponthoud heeft gezorgd tijdens de tussenlanding op Charles de Gaulle, omdat onze grote zaklamp (zo eentje die je zowel in de auto als in het stopcontact kunt opladen) nogal wat vragen opriep bij het beveilingspersoneel. Ze wisten niet wat ze ervan moesten denken, maar desondanks mocht het apparaat na het een half uur bestudeerd te hebben dan toch mee. Bij twijfel wél doen dus.

Avenida Brasil, Santiago

Avenida Brasil, Santiago

Lyon en Jeanne: heel erg bedankt voor alles en ook de Chileense familie van Ferry: super bedankt voor de gastvrijheid!

Op naar onze laatste nieuwe bestemming: Colombia!

p.s. check via de link hieronder Flickr voor meer foto’s
http://www.flickr.com/photos/79362989@N05/collections/

Mijn locatie .

Naar het einde van de wereld (oké, bijna dan) en terug

Na ons heerlijke verblijf in Brazilië rijden we niet rechtstreeks Argentinië in, maar via Uruguay. Dit is niet volgens het oorspronkelijke plan, maar op advies van andere overlanders. Als we ons eigen plan hadden gevolgd hadden we een flink eind moeten rijden over de Ruta 14 richting Buenos Aires en die route staat bekend om haar politieposten met corrupte agenten die er zeer bedreven in zijn om ‘nep’overtredingen te bedenken, zodat je kunt dokken. Het schijnt zelfs zo erg te zijn dat als je eenmaal betaalt, ze je kenteken doorseinen naar de volgende posten op de route en je gegarandeerd vaker het bokje bent.

Omrijden dus. Helemaal niet erg, want zo pakken we nog een extra landje mee! Op 8 januari overnachten we in het kustplaatsje Piriápolis, waar we bivakkeren op een camping vlakbij zee. Het stikt er van de muggen. Een agressief type ook, want ze lijken wel immuun voor anti-muggenspray. Desondanks zepen we ons van top tot teen in met het stinkspul, wat in een bijna afgesloten auto geen aanrader is. Als je niet oppast ga je dood van de gifdampen (maar wél zonder muggenbulten!).

’s Nachts wordt Charlotte wakker met een traanoog en vaagjes realiseert ze zich dat ze op haar ooglid is gestoken. Dat zien we morgen wel…zzzz….

9 januari
We staan lekker vroeg op, omdat we een drukke dag voor de boeg hebben. In eerste instantie zegt Dick dat het met Charlottes oog wel meevalt, maar waarschijnlijk zaten zijn eigen ogen toen nog dicht. Charlotte heeft namelijk het grootste padoog ter wereld. Haar rechterooglid is veranderd in drie dikke bobbels en haar oog kan niet open van de zwelling. Het was eigenlijk ook wel te verwachten, want we zijn weer in een nieuw land en een nieuw land betekent een nieuwe kwaal voor C. Zo gaan die dingen. (NB: foto’s waren te heftig om te plaatsen maar worden op verzoek per mail toegestuurd vanuit de collectie ‘Charlottes kwalen in beeld’)

sommige mensen willen alles per se zelf doen

sommige mensen willen alles per se zelf doen

Terwijl Charlotte de zwelling probeert te verminderen met ijsklontjes gaat Dick op zoek naar informatie over de veerdienst Colonia del Sacramento (Uruguay) – Buenos Aires. Als het goed is gaan er eind van de middag en ‘s avonds nog boten die we zouden kunnen halen. Eerst moeten we nog een pittstop maken in Montevideo, want daar zit een Toyotagarage die ons waarschijnlijk kan helpen aan het onderdeel voor het differentieel. Helaas kunnen ze dat niet en verwijzen ze ons door naar Brazilië. Maar daar komen we net vandaan en daar hadden ze het ook niet! Onze laatste hoop is dus gevestigd op Argentinië…

Aan het einde van de middag arriveren we in Colonia del Sacramento, het toeristische UNESCO stadje aan de Rio de la Plata. We kunnen nog mee met de boot van acht uur ’s avonds en hebben zodoende zelfs nog een paar uur de tijd om de historische binnenstad door te wandelen.

fijn saampjes

fijn saampjes

We hebben de langzame boot, die er drie uur over doet om de Rio de la Plata over te steken en ons aan de overkant in BA af te zetten. Vanwege het tijdsverschil is het tien uur ’s avonds als we aankomen. We nemen een taxi naar ons hostel in de hippe wijk San Telmo en als we daar voor onze kamer willen betalen, worden we er door de jongen achter de receptie op gewezen dat we hem met een vals biljet betalen. We weten meteen hoe we daar aangekomen zijn… Dus dáárom vroeg die taxichauffeur extra geld bij, zodat hij ons met z’n valse briefje van vijftig pesos kon terugbetalen! Wat een eikel. Wel echt dé plek om van je vals geld af te komen, want je hebt te maken met vermoeide en niets vermoedende toeristen in een donkere taxi, die waarschijnlijk ook nog voor het eerst Argentijnse pesos van dichtbij zien. Gelukkig ziet de knul ons niet aan voor oplichters en heeft ‘ie nog een paar bruikbare tips over adresjes waar we van het valse geld af kunnen komen. Nee hoor, grapje natuurlijk.. Dat biljet hebben we bewaard als aandenken 🙂

museum Malba

museum Malba

Onze eerste maaltijd in BA is redelijk gedenkwaardig. Niet vanwege de fantastische maaltijd, maar wel vanwege het feit dat je om half 1 ’s nachts nog een maaltijd kunt bestellen in een steakhouse! De volgende ochtend switchen we naar een ander hostel (winnaar van de prijs voor beste hostel van Zuid-Amerika) en gaan we de stad verkennen. Aan het eind van de middag brengen we een bezoekje aan museum Malba. Een enorme aanrader voor wie houdt van moderne kunst en fotografie en een van de gaafste musea die we ooit bezocht hebben met – naast de vaste collectie – een coole expositie van de Colombiaanse fotograaf Oscar Muñoz.

tangoles met een Italiaanse schone

tangoles met een Italiaanse schone

Bij terugkomst in het hostel doet Charlotte mee aan een tangoles met uitsluitend vrouwen. In sneltreinvaart razen we door alle pasjes en al na tien minuten moet je met je vrouwelijke partner gaan dansen. Best moeilijk, aangezien de muziek bij tango heel onvoorspelbaar is. Vreselijk om te merken hoe we de hele tijd uit de maat stonden te bewegen, maar des te meer waardering kun je opbrengen voor de tangodansers her en der in de stad. Overigens is tango geen Argentijnse dans, maar een hoofdstedelijke. De dans ontstond eind negentiende eeuw aan beide zijden van de Rio de la Plata, in Montevideo en BA. Het is een mix van muziek en dans van nakomelingen van slaven in BA en migranten uit voornamelijk Italië en Spanje.

scharensliep in BA

scharensliep in BA

 

San Telmo

San Telmo

Na de les gaan we naar een heerlijk restaurantje waar we buiten aan een Italiaansig minitafeltje tot ver na middernacht aan de wijn zitten, lekker eten en urenlang keuvelen over de maanden die achter ons liggen en over de toekomst. Nog veel plannen, nog veel te zien en nog ‘maar’ drie maanden!

Roque Saenz Pena

Roque Saenz Pena

 

Roque Saenz Pena

Roque Saenz Pena

11 januari
Na het ontbijt nemen we deel aan een historische standwandeling die door het hostel is georganiseerd. Eerst krijgen we een documentaire over de laatste 60 jaar geschiedenis van Argentinië te zien en daarna begint de daadwerkelijke wandeltocht. Op het beroemde Plaza de Mayo wisselen we van gids. Hier lopen nog iedere week de ‘dwaze moeders’ rond om aandacht te vragen voor het onrecht dat hen is aangedaan door nooit duidelijkheid te geven over het lot van hun verdwenen kinderen.

symbool van de dwaze moeders

symbool van de dwaze moeders

 

wekelijks komen de moeders nog terug naar het plein om er hun rondes te lopen

wekelijks komen de moeders nog terug naar het plein om er hun rondes te lopen

De gids pikt ‘the Dutch guys’ er even uit om de aandacht te vestigen op het feit dat destijds, in 1978 tijdens het WK voetbal in Argentinië, een Nederlandse verslaggever heeft gezorgd dat de wereld – en notabene de Argentijnen zelf – te horen kregen van de gruweldaden die het regime pleegde door talloze onschuldige burgers te laten verdwijnen. De nationale journalistiek van Argentinië deed er destijds zelf geen verslag van, omdat ze min of meer onderdeel van het regime waren. Een Aussie kan het niet laten om ook nog even de aandacht te vestigen op de uitslag van de finale destijds, de rotzak.

Er is veel aandacht voor kunst en godsdienst. Zo zien we onder andere een standbeeld van de man die ervoor gezorgd heeft dat de laatste inheemse bewoners van Argentinië in het zuiden (Patagonië) uitgemoord werden. Ook de gids vindt het bijzonder dat deze man nog steeds op een voetstuk wordt geplaatst, al is het aan de andere kant niet zo ongebruikelijk, want hoe hoger de waarde van het bankbiljet, des te groter de schoft die er op afgebeeld staat, zo dachten wij te verstaan. Binnenkort krijgt Argentinië trouwens nieuwe bankbiljetten.

In de tijd dat BA zijn huidige uitstraling kreeg, was alles wat uit Parijs kwam zeer populair in de stad. De oude, hoge gebouwen doen erg aan de Franse hoofdstad denken, omdat de architecten destijds uit Parijs werden gehaald om in BA dezelfde bouwwerken neer te zetten. Er wordt daarom ook weleens gezegd: BA is ontworpen door de Fransen, gebouwd door de Italianen en bewoond door de Spanjaarden.

Tijdens de wandeling wippen we binnen bij het Eva (Evita) Perón museum, waar de ruim tachtigjarige conservator met veel toewijding vertelt over haar leven en dood. Daarna zien we een oud pand dat in vroeger jaren de woning was van een rijke familie en vanaf het begin van de twintigste eeuw migranten uit Italië, Spanje, Polen en andere landen huisvestte. Vervolgens wandelen we naar een recent ontdekte plek waar tijdens het Videla regime martelpraktijken plaatsvonden. Het veroordelen van daders uit die tijd is momenteel aan de orde van de dag in Argentinië (en naderhand lezen we dat zelfs de vader van Máxima voor de rechter mag verschijnen). We eindigen de stadswandeling in een café aan het Plaza Dorrego waar we een intieme tangoshow zien op een mini-podium.

tangoshow op de vierkante meter

tangoshow op de vierkante meter

’s Avonds is er in de binnentuin van het hostel een barbecue met alles erop en eraan en net voor middernacht stormen we met een paar man de wijk nog in om een echt Italiaans ijsje te gaan eten. Jammie! Of dit trouwens heel verstandig is voor Charlotte is even de vraag. Ze heeft vanochtend namelijk een nogal groot gat in haar achterste kies ontdekt. Jep, we zijn de grens weer over…

Plaza Dorrego

Plaza Dorrego

De laatste dag in de stad maken we een wandeling langs de haven – Puerto Madero – en nemen we de tijd om San Telmo eens echt goed te bekijken. Vroeg in de avond hebben we de boot alweer terug naar Uruguay. Helaas, want BA is echt een hele leuke stad! Fijn om je weer even in Europese sferen te wanen.

gerestaureerde havenpandjes in Puerto Madero

gerestaureerde havenpandjes in Puerto Madero

Als we terug komen in Colonia del Sacramento en in het stadje nog even willen pinnen blijkt er een zomercarnaval aan de gang. Drums, muziek, danseressen, praalwagens en heel, heel veel mensen langs de kant van de weg. Nadeeltje: alle pinautomaten zijn leeg. We kunnen dollars noch Uruguayaanse pesos pinnen. Met ons laatste Uruguayaanse muntgeld kopen we twee completo’s (soort broodjes knakworst) als avondeten. Niet echt wat we in gedachten hadden. Nadat we een stuk of zeven ATM’s hebben gehad geven we het op en genieten we nog even van de parade. Niet heel lang, want al onze spullen (inclusief paspoorten, autopapieren e.d.) liggen in de auto omdat we toch maar ‘even’ op en neer zouden gaan. Bovendien hebben we niet eens geld om een paar biertjes te kopen! Met onze allerlaatste dollars (eentje over) betalen we de shabby camping aan de rand van de stad.

We zijn blij als we deze kampeerervaring weer achter ons kunnen laten. Vooral de ochtenddouche zal ons nog lang bijblijven; alsof je in een gaskamer staat. Geen douchekoppen maar stelsel van leidingen boven je hoofd waarvan je een hendel een kwartslag moet draaien om er wat uit te krijgen. Zo’n naar gezicht! En als het nou goed zou werken, maar er staat zo weinig druk op de leidingen dat het is alsof je je probeert te douchen onder een lekkende keukenkraan.

14 januari
Weer een grensovergang en wel de meest makkelijke tot nu toe. Blijkbaar zijn Uruguay en Argentinië zulke goede buren dat ze hun grensovergang gezamenlijk ingericht hebben. Als de beambte van Uruguay je uitgestempeld heeft geeft ‘ie je paspoort door aan de beambte van Argentinië die naast ‘m zit, zodat je nog niet eens je auto uit hoeft!

Paysandu aan de Rio Uruguay

Paysandu aan de Rio Uruguay

 

het mooiste Uruguayaanse landschap dat we zagen

het mooiste Uruguayaanse landschap dat we zagen

Uruguay was aardig om mee te pakken, maar op basis van wat we gezien hebben zouden we het niet echt aanraden als toeristenbestemming.

16 januari
We komen op tijd aan in Cordoba waar we de auto afgooien bij de Toyotagarage. Gelukkig hebben zij het onderdeel om het differentieel te repareren wel! Althans, ze denken dat het moet lukken. We laten de wagen er achter en pakken een taxi naar een geboekt hostel in het centrum. De toeristische wandeling die we in Cordoba maken valt ons een beetje tegen. Zeker voor een stad waar zo hoog van opgegeven wordt. Zeker, er is een aantal mooie gebouwen en pleinen te zien, maar de Spaanse naamgenoot van deze stad vinden we veel mooier! Na een uurtje zijn we er eigenlijk al klaar mee. De resterende tijd in de stad gebruiken we daarom om weer eens even goed bij te kletsen met het thuisfront.

Plaza San Martin

Plaza San Martin

 

koepel met tegeltjes aan de buitenkant

koepel met tegeltjes aan de buitenkant

17 januari
Pas aan het einde van de middag verlaten we Cordoba. De auto is gerepareerd, maar vanuit de Toyotagarage rijden we rechtstreeks door naar een bandenwinkel. Onder het mom van ‘we zullen nog wel meer slechte wegen krijgen, dus we wachten nog maar even met het (opnieuw) laten uitlijnen van de auto’, zijn de voorbanden scheef afgesleten en moeten we er veiligheidshalve nieuwe onder laten leggen. Inclusief uitlijnen kunnen we hier ongeveer 450 euro voor neertellen! Een flink bedrag en zeker omdat de auto nog maar vier weken van ons in. Een duur lesje dus, maar de veiligheid staat

waterpret in Cordoba

waterpret in Cordoba

 

voor niet meer dan vijftien boeren wordt de binnenstad van Cordoba platgelegd

voor niet meer dan vijftien boeren wordt de binnenstad van Cordoba platgelegd

18 januari
Als we eind van de middag in Mendoza aankomen en een camping gevonden hebben rijden we direct daarna naar het centrum op zoek naar een tandarts die we rond een uur of vijf gevonden hebben. Ons spaans is nog steeds belabberd, maar “dónde está el hospital?” (of “el dentista” in dit geval) komt er vloeiend uit. De praktijk is erg shabby: afgebladderde muren, stofnesten op de vloer, en de apparatuur in het hok lijkt nog van vóór de tijd dat Charlotte voor het eerst naar de tandarts ging. Ook de tandarts zelf lijkt in niks op die van thuis. Ze ziet er uit als een toiletjuffrouw van de HEMA. Desondanks heeft ze zo gezien wat er aan de hand is: Charlotte knarsetandt ’s nachts (dat kan Dick beamen) en daardoor is er een stukje van haar kies afgebroken. De opdracht luidt: goed blijven poetsen en straks terug in Nederland gauw naar de tandarts voor een bitje.

Als we terugkomen op de camping zien we dat we buren hebben. De eerste Nederlandse overlanders die we tegenkomen: Margot en John. Echte bourgondiërs die in deze stad met wijn en lekker eten goed aan hun trekken komen.

wijnmuseum La Rural

wijnmuseum La Rural

 

wijngaard van La Rural

wijngaard van La Rural

19 januari
Vandaag gaan we een wijntour doen, maar we worden veel te laat wakker. Begin van de middag nemen we pas de bus naar de stad waar we eerst nog op pad moeten voor een nieuw slangetje voor ons ‘high tech’ kooktoestel. Omdat we altijd op gewone benzine hebben gekookt en het slangetje nooit hebben gereinigd is het verstopt geraakt. Helaas vinden we niks en worden we doorverwezen naar Chili. Pas aan het eind van de middag komen we aan in Maipu, waar het stikt van de wijnhuizen. Het is al te laat om nog een fietstocht te doen, dus we gaan te voet naar wijnmuseum La Rural voor een rondleiding en een proeverij. We krijgen geen al te lekkere wijn voorgeschoteld, maar op de gok kopen we toch een paar flesjes.

een connaisseur, dat zie je zo

een connaisseur, dat zie je zo

20 januari
Op onze laatste dag in Mendoza hangen we ’s middags in het centrum rond en borrelen we in de uitgaansstraat Arístides Villanueva. Net als Cordoba kan ook deze stad ons niet heel erg raken. Omdat we nog veel te reizen hebben en weinig tijd, besluiten we de volgende dag weer verder te gaan.

uiteindelijk is hun geduld beloond met malse steak

uiteindelijk is hun geduld beloond met malse steak

21 januari
We zullen de Ruta 40 volgen naar het zuiden. Ongeveer 3000 kilometer tot aan onze meest zuidelijke bestemming en nog veel slechte stukken weg erin. We merken dat we duidelijk een beetje reismoe zijn en ook wat opgefokt. Misschien zijn we gestresst van alles wat we nog ‘moeten’ berijden? In ieder geval helpt het niet dat er vanalles kapot gaat. Het nieuw aangeschafte gasbrandertje werkt voor geen meter, dus we moeten wéér een nieuwe kopen! Grr..

ff de bui afwachten

ff de bui afwachten

Wat wel werkt is het hockey-(?) / boks-(?)bitje van C. Als tussenoplossing hebben we bij een sportzaak een bitje gekocht dat het knarsen tegen moet gaan. Het ziet er uit als de blokbeugel van Charlotte van vroeger (die ze uiteraard nooit droeg).
Op de Municipal camping van Malargue wisselen we routekaarten uit met Hartmud, een motorrijder uit Duitsland. Hartmud heeft zo’n beetje de route gedaan die wij nog voor de boeg hebben, maar heeft erg veel pech gehad met het weer. We realiseren ons nu pas dat het niet eens de vraag is wat we allemaal kunnen zien, maar of we überhaupt iets kunnen zien! Als het weer niet meewerkt..

22 januari
We zitten in de provincie Neuquén en hebben voor het eerst sinds Bolivia weer geslapen in onze slaapzakken! Ook hebben we vandaag weer eens een echt mooie autorit, van Malargue naar Las Lajas. Uitgestrekte landschappen, vulkanen, bergen, hier doen we het voor! Een heerlijk alleen-op-de-weg-gevoel.

ergens tussen Mendoza en De Meren

ergens tussen Mendoza en De Meren

23 januari
Het is nog zo’n driehonderd kilometer voor we in San Martin aankomen, van waaruit we beginnen aan de ‘Siete Lagos’ tour. Een ronde die leidt langs zeven meren, zoals de naam al zegt. San Martin de los Andes is een zwaar toeristisch wintersportplaatsje, waar in de zomer veel actieve natuurliefhebbers hun vakantie doorbrengen. We hoeven er alleen maar even te tanken en kunnen dan alweer weg van de hordes toeristen en ontelbare winkeltjes.

een van de Siete Lagos

een van de Siete Lagos

De Siete Lagos route is mooi, maar we slaan er niet steil van achterover. Misschien hadden we er wel gewoon teveel van verwacht. Net voor het einde van de route parkeren we de wagen op een vrije kampeerplaats (zonder faciliteiten dus) aan het één na laatste meer. In de namiddagzon genieten we van een lekker biertje en bij het eten – als we ons hebben omgekleed vanwege de kou – drinken we ons eerste flesje Malbec van de proeverij. En we zeggen maar weer eens tegen elkaar hoe goed we het hebben! 🙂

24 januari
Honderd kilometer verderop zijn we alweer in Bariloche, waar we twee nachten zullen blijven. Bariloche is een extremere versie van San Martin en alles in het stadje doet denken aan een overdreven versie van Zwitserland. Om de tien meter een chocoladewinkel, huizen gebouwd als alpenhutten en je kunt je hoofd niet draaien of je kijkt in de treurige ogen van een kwijlende Sint Bernard. Toch heeft het ook wel iets. We zijn weer eens toe aan een hostel, maar het hostel dat we op het oog hadden zit vol. De alternatieven zijn alweer een stuk prijziger en ook nog zonder parkeergelegenheid, zodat we uiteindelijk kiezen voor hotel La Bella Vista. Iets duurder, maar de auto staat gratis en we hebben een kamer met privébadkamer! Hoihoihoi!

fotomodel

fotomodel

 

je waant je echt in Zwisterland

je waant je echt in Zwisterland

De middag gebruiken we om het reisverhaal van Brazilië te posten en uitgebreid te douchen. ’s Avonds eten we bij een populaire ‘parrilla’ zodat Dick weer eens aan zijn vleesbehoefte kan voldoen. Op de kaart staan halve porties en hele. De halve porties zijn steeds maar een paar euro goedkoper dan de hele, en gezien de ervaring tot nu toe met de geserveerde porties vlees stelt Charlotte voor om een hele portie samen te delen. Helaas, als het om vlees gaat is Dick niet zo delerig dus uiteindelijk nemen we allebei een hele portie, want we hebben honger. Als het eten wordt geserveerd – we hebben dan natuurlijk al veel te veel brood met chimichurri gegeten – kijken we elkaar met grote ogen aan. We kunnen goed eten, maar deze porties zijn HUGE! Om ons heen wordt ook eten geserveerd en daar zie je hoe twee of drie volwassen mensen met elkaar een portie delen. Die gaan we dus per persoon eten. En dan ook nog een berg friet waar je vanaf kunt skieën, een grote tomatensalade en natuurijk een lekker flesje rode wijn.

ik ZEI toch dat het teveel zou zijn

ik ZEI toch dat het teveel zou zijn

 

Jodelahiti in Bariloche

Jodelahiti in Bariloche

We zijn geen mietjes, dus we gaan ervoor en eten nagenoeg alles op. De restjes nemen we mee, voor in de koelbox, voor de zielige perros van Argentinië die we onderweg tegenkomen.

25 januari
Na een hotelontbijt met veel te veel vruchtenslofachtige zoete broodjes rijden we naar de fietsenverhuur. Na een toelichting op de te rijden route (waar ook nog een wedstrijdelement in zit als je wilt) starten we met broodjes in onze rugzakken aan het ‘circuito chico’. Het is een tocht van 34 kilometer door de heuvels. Voor een groot deel leidt de tocht door Parque Nacional Nahuel Huapi, met als hoogtepunt van de dag het adembenemende uitzicht over Lago Nahuel Huapi. Je moet dan wel geluk hebben met het weer en in de bergen is het weer erg veranderlijk, maar we beginnen goed!

zalige baaitjes waar we langer hadden moeten blijven

zalige baaitjes waar we langer hadden moeten blijven

Het is even wennen aan de fietsen (wat zijn onze Santosjes toch heerlijk) en vooral ook aan het ontbreken van fietsbroeken. De route is gorgeous. We zien azuurblauwe en turquoise lagunas, gaan naar een uitzichtspunt bij het chique hotel Llao Llao (spreek uit als sjau sjau) vanwaar je een exclusief uitzicht hebt op een spierwitte gletsjer die over de grens in Chili ligt. We eten broodjes aan een van de vele afgelegen baaien van het meer (en zijn jaloers dat we niet lekker naast de paar badgasten die het kiezelstrandje bevolken kunnen gaan liggen zonnen) en we drinken eigengebrouwen ‘Duits’ bier (nee, niet lekker, dit kunnen alleen echte Duitsers!)

de golfbaan bij hotel Llau Llau

de golfbaan bij hotel Llau Llau

Circuito Chico

Circuito Chico

Circuito Chico

Circuito Chico

Omdat we gaan voor de GROTE prijs die we kunnen winnen als we niet alleen de drie vogelhuisjes vinden aan de doorgaande route maar ook het vierde, wagen we ons aan de omweg over een zandpad naar ‘Colonia Suiza’. De vogelhuisjes moet je met een nummercode openen en in het huisje vind je dan een stempel met een nummertje.

stempelpost numero 3 in Colonia Suiza

stempelpost numero 3 in Colonia Suiza

Omdat we voor de detour zijn gegaan moeten we nog terug naar het belangrijkste uitzichtspunt van de route over het Nahuel Huapi meer. Dat betekent dat we de steilste afdaling van het parcour nu achterstevoren moeten nemen en een steile klim hebben. Voor Dick geen probleem, Charlotte vervloekt de sigaretten en moet een paar korte stops inlassen om niet te gaan hyperventileren. Niet best! Desondanks komen we beiden boven en het is het klimmetje dubbel en dwars waard!

Lago Nahuel Huapi

Lago Nahuel Huapi

 

Lago Nahuel Huapi

Lago Nahuel Huapi

Eenmaal terug bij de fietsenverhuur zijn we erg benieuwd naar de grote prijs. Gelukkig hoeven we het nu niet te doen met de troostprijs voor de sukkelaars die slechts drie stempeltjes hebben weten te bemachtigen. Trots nemen we in ontvangst twee.. mueslirepen! Charlotte voelt zich weer vijf jaar oud en kan haar teleurstelling nauwelijks verbergen.

Lago Nahuel Huapi

Lago Nahuel Huapi

De warme douche ’s avonds op de camping aan het meer is weldadig en eindelijk voelen we ons weer eens moe maar voldaan. Lekker hoor.

26 januari
Mensen hebben het echt niet zo breed hier. Veel mensen kamperen in kleine tentjes (denk aan twee ouders met twee kinderen in een koepeltentje) en als je al caravans ziet, zijn het exemplaren die je kent van familiefoto’s uit de jaren zeventig in Nederland. Ook hebben we nergens tijdens onze reis zoveel oude auto’s gezien als in Argentinië. Zelfs in Bolivia niet. Het is een en al (slecht onderhouden) ‘oldtimers’ wat er rijdt. Veel gare peugeots, renaults en Amerikaanse exemplaren die met een maximumsnelheid van vijftig kilometer per uur door het land tuffen.

Vandaag rijden we een recordafstand van 651 kilometer. Het lijkt niet veel, maar als je weet dat we maximaal 80 kilometer per uur rijden, dan weet je hoe lang we in de auto hebben gezeten. Net iets te lang eigenlijk, want als we om acht uur ’s avonds eindelijk aankomen in het gehucht Rio Mayo (dat er op de kaart aardig groot uit zag) is ons beider humeur gezakt tot een dieptepunt. Voordeel is wel dat we een afstand waar we twee dagen over dachten te rijden nu in een dag gedaan hebben. Dat geeft dus weer meer ruimte om bijvoorbeeld langer in Parc Nacional Torres del Paine te blijven hangen.

veel overstekende nandoes op de pampa's

veel overstekende nandoes op de pampa’s

Het uitzicht onderweg onderweg is indrukwekkend maar wel eentonig. Lichtglooiende altiplanos zo ver het oog reikt, vol kleine struikjes en heideachtige plantjes en grassen. Af en toe een paar guanaco’s en nieuw voor ons: struisvogels! Het is oppassen geblazen, want voor je het weet staat er zo’n (uils)kuiken verdwaasd midden op de weg. Al genoeg dode beestjes langs de weg dus daar willen we liever geen bijdrage aan leveren. Overigens zijn niet alle dode beesten die we zien aangereden. We zien om de zoveel kilometer een karkas van een guanaco hangen in het prikkeldraad. Ze proberen er overheen te springen en wanneer dat niet lukt raken ze met hun lijf verstrikt. Van uitputting gaan ze uiteindelijk dood. Moeilijk te begrijpen eigenlijk, waarom om al die enorme lappen grond afrasteringen staan. Er lijkt nauwelijks vee rond te lopen en er wordt niets verbouwd op de dorre winderige vlaktes. Maar ze zullen al die miljoenen houten paaltjes vast niet voor hun lol de grond in getimmerd hebben.

echte overlanders hebben stickers

echte overlanders hebben stickers

27 januari
Weer een dag van flink doorgassen, al levert het maar 463 gereden kilometers op. Bijna het hele traject naar het dorpje Gobernador Gregores is ‘under construction’, dus de ene omleiding volgt na de andere. Hele lappen zijn echter al klaar en terwijl we braaf de omleidingen volgen kunnen we vanuit onze hobbelende en bobbelende auto die smetteloos zwarte stukken asfalt gemakkelijk zien liggen. We noemen het inmiddels al gekscherend het ‘zwarte goud’. Toch hebben we geluk, want het is zondag en dat betekent dat er niet aan de weg gewerkt wordt. We besluiten daarom tot wat burgerlijke ongehoorzaamheid en daar waar mogelijk ploegen we over de zandheuveltjes heen die als wegversperring zijn opgeworpen. Toch handig, zo’n 4×4! Iedere keer als het lukt slaken we een zucht van verlichting als we over het gladde wegdek zoeven.

In Gobernador Gregores is de enige camping dicht wegens onderhoud. Heel logisch, in het hoogseizoen. Er is een hotel, maar daar geven we ons geld liever pas aan uit als we op een leuke plek zijn. We brengen daarom weer een nachtje door op een 24-uurs tankstation. Een kleintje, waar we enigszins in de luwte staan. We krijgen namelijk voor het eerst te maken met de rukwinden waar Patagonië om bekend staat. Ter illustratie: de wind is in staat om onze 1500 kilo wegende auto zodanig aan het schudden te krijgen dat het alarm afgaat! Al na vijf minuten zijn we allebei poepchagrijnig van alle spullen die uit de auto waaien en omdat koken er met die wind ook niet in zit eten we een koude avondmaaltijd in de auto.

richting El Chaltén

richting El Chaltén

28 januari
We hoeven nog maar een paar honderd kilometer naar El Chaltén, volgens de Lonely Planet ook wel bekend als ‘hikers paradise’. Voor het eerst sinds we in Argentinië zijn begrijpen we écht de ophef over het mooie zuiden. We zijn er nu gearriveerd! Felgekleurde meren die mooi afsteken tegen de goudgele vegetatie en in de verte de steeds grotere en hogere bergketens van de Andes waar we recht op af rijden. Net voor aankomst in El Chaltén rijden we richting een gletsjertong en in het meer drijven brokstukken van de gletsjer met die typische ijsblauwe kleur. Geweldig om dat in het echt te zien!

Fitz Roy bergketen

Fitz Roy bergketen

Fitz Roy bergketen vlakbij El Chaltén

Fitz Roy bergketen vlakbij El Chaltén

We kiezen een camping aan de rivier en gaan staan op een veldje met andere overlanders waar we, voor we er erg in hebben, onze hele middag ‘verkletsen’. ’s Avonds drinken we met z’n allen een zelfgebrouwen ‘Duits’ biertje in een gezellig café. Dit is de laatste keer dat we veel te veel geld betalen voor meisjesbier, want de Argentijnse prestaties op wijngebied daargelaten, bier maken kunnen ze hier niet!

Fitz Roy bergketen

Fitz Roy bergketen

Fitz Roy bergketen

Fitz Roy bergketen

29 januari
Vandaag is het tijd voor weer wat lichamelijke oefening. We gaan een populaire hike doen, naar Cerro Torre. In tegenstelling tot de zonnige dag van gisteren begint vandaag met donkere wolken en zelfs de dreiging van regen. Op zich geen ramp, want dan kun je nog steeds wandelen, alleen is de kans groot dat je niets ziet van de berg omdat die dan in wolken gehuld zal zijn.

Na het ontbijt zien we een streepje blauw verschijnen en wagen we het er maar op. Gedurende de zes uur durende wandeling hebben we schitterend weer met briljante uitzichten, waarmee maar weer blijkt hoe veranderlijk het weer in de bergen kan zijn. Als we terug komen op de camping kunnen we voor onszelf concluderen dat het conditioneel wel goed zit, al hebben onze voeten flink te lijden gehad en heeft Dick (nog steeds, sinds El Chorro in Bolivia) last van zijn knie.

zoveel dode bomen

zoveel dode bomen

 

wit knijntje

wit knijntje

De wind domineert Patagonië, maar wat dat precies inhoudt begrijp je pas als je er middenin zit. Om gek van te worden! Alles waait uit de auto, dingen waaien om, het gesuis aan je oren, je haren steeds in je ogen/mond, gevelplaten waaien van huizen af en van Amerikaanse overlanders op de camping horen we dat daags ervoor twee andere overlanders naar een hotel zijn verkast omdat hun daktent op de auto helemaal kapot is gewaaid.
’s Avonds eten we een lekkere pizza en kopen we in plaats van een dessert een klein doosje huisgemaakte chocolaatjes. Mmm….. Als het om een uur of half elf eindelijk donker is kunnen we met goed fatsoen gaan slapen 🙂

bij Laguna Torre

bij Laguna Torre

 

bij Laguna Torre

bij Laguna Torre

30 januari
Voor we uit El Chalten vertrekken wippen we nog even binnen in de tot camper omgebouwde vrachtwagen van X en Y, een Fries echtpaar dat al sinds jaar en dag over de wereld aan het reizen is. Gisteren met de hike kwamen ze ons twee keer voorbij gerend (op de heenweg en op de terugweg, wat een tempo!) en in het stadje nodigen ze ons uit voor een bakkie koffie om wat ervaringen uit te wisselen. Het komt er op neer dat wij een heleboel opsteken van hun tips, maar weinig in de aanbieding hebben om terug te geven. Ze zijn overal al geweest!

geef eens een SOA cadeau

geef eens een SOA cadeau

Nadat Charlotte via skype haar jarige moeder nog even heeft gefeliciteerd en hoort dat Nicole met vriendin Milou naar Bonaire komt om ons op te zoeken (gezellig!!!) gassen we naar El Calafate waar we de nacht doorbrengen op een camping die eigendom is van de politie van de provincie Santa Cruz. Prima camping hoor, maar wel typisch dat er een heleboel papierwerk ingevuld moet worden bij het inchecken (waarom moet zo’n man nou weten wat mijn huwelijkse staat is of mijn beroep?) en dat het toiletgebouw helemaal vol hangt met stencils met daarop allerlei ge- en verboden. 😉 Wanneer de oude baas vanachter zijn bureautje Charlottes nationaliteit in haar paspoort ziet weet hij te vertellen dat Máxima binnenkort onze koningin wordt. Groot nieuws hier in Argentinië, waar iedereen haar kent en trouwens ook iedereen wel weet van de achtergrond van haar vader. Een enkeling weet zelfs nog te vertellen dat ze een neef heeft die stripper is, maar dat terzijde. 😉

Perito Moreno - er valt net een stuk

Perito Moreno

31 januari
Vandaag gaan we naar Perito Moreno, de beroemde Patagonische gletsjer die al anderhalf jaar voor onze reis op het bureaublad van de computer thuis prijkte. We verwachten dat dit een van de hoogtepunten van de reis zal worden en hebben al gehoord dat ‘ie in het echt nog mooier is dan op de foto’s! En inderdaad, de verhalen zijn niet overdreven. Als je het Parc Nacional Los Glaciares binnen komt rijden zie je hem na een uurtje of wat in de verte al liggen. Echt een plaatje, dat lichte ijsblauwe gevaarte in het gelige ruige landschap. Er zijn loopbruggen gebouwd van boven op de helling tot aan een paar tientallen meters vanaf de gletsjer, zodat je hem van dichtbij maar toch op veilige afstand kunt zien. Wat uniek schijnt te zijn aan deze gletsjer is dat ‘ie dagelijks een meter of twee opschuift. Dichterbij komt dus. De verklaring voor het feit dat de gletsjer niet tegen de kant aanbotst is omdat er ook iedere dag (zo nu en dan flinke) stukken vanaf breken, mede door toedoen van de zon. Het zien van de gletsjer is al bijzonder, maar in combinatie met het donderend geraas waarmee de grote stukken naar beneden donderen is het een waar spektakel. Je moet goed opletten, want al lijkt het alsof de brokstukken in slow motion vallen, op het moment dat je iets hoort vallen dan ben je al te laat. Het ijs is dan zeker al een seconde eerder gevallen.

Perito Moreno

Perito Moreno

 

Perito Moreno

Perito Moreno

Het is al laat als we in El Calafate terugkomen van Perito Moreno en omdat we nog graag het Glaciarium, een museum over gletsjers willen zien, blijven we nog een nachtje slapen.

Perito Moreno

Perito Moreno

 

Perito Moreno

Perito Moreno

1 februari, een Chileens intermezzo
Na een bezoekje aan het interessante museum gaan we weer door in zuidelijke richting, op weg naar de grensovergang met Chili om Parc Nacional Torres del Paine te bezoeken. We merken hierbij dat wind niet alleen slecht is voor je humeur, maar ook zeker voor je benzineverbruik!

Het is voor het eerst dat we Chili ingaan met de auto en we hebben al van veel overlanders gehoord over de douanecontroles op levensmiddelen. Chili wil niet dat je vers voedsel van buiten mee het land inneemt. In Argentinië hebben we ook een paar van dit soort controles bij provinciegrenzen gehad, maar daar checkten ze alleen (globaal) op verse groenten en fruit. Waarschijnlijk om hun wijnbouw te beschermen tegen schadelijk ongedierte en schimmels en dergelijke. Hier moeten we zelfs een verklaring invullen, waarop we moeten aangeven of we producten afkomstig van planten of dieren bij ons hebben. Onze tactiek is: we vullen op het formulier in: ‘ja, we hebben dat soort producten bij ons’ en dan moeten ze maar zien wat ze kunnen vinden van onze verstopte boodschappen. Verse groenten en fruit hebben we opgemaakt, maar we willen niet al onze kruiden, ontbijtgranen en dat soort dingen afgeven. Aan de andere kant willen we er ook zeker geen boete voor riskeren. We hoorden namelijk over een Franse familie die ‘nee’ had ingevuld en bij wie ze toch versproducten aantroffen. De Chileense politie houdt niet van dat soort geintjes en de boete was omgerekend 1500 euro! Het enige wat ze bij ons innemen zijn een paar uien, die demonstratief doormidden worden gesneden en in een bak gegooid worden waar een brandbaar middel overheen wordt gegooid.

Bij de minimarket in het eerste (en enige) plaatsje na de grensovergang en vóór Parc Nacional Torres del Paine is het assortiment klein, maar er worden opvallend veel (niet al te vers uitziende) knofloken, wortelen, uien en dat soort dingen verkocht. Als de Chileense politie niet als zo integer bekend zou staan, zou je denken dat het je eigen net ingenomen groentes zijn die je een kilometer verderop in het winkeltje kunt terugkopen.

aankomst in Torres del Paine

aankomst in Torres del Paine

We zijn voor ons doen erg laat, want de schermering begint al een beetje in te vallen. We hebben onderweg al gegeten, dus we hoeven zodirect niet meer te koken in het donker. Al vóór we de officiële parkgrens over zijn is de omgeving prachtig. Na heel wat saaie kilometers in Argentinië eindelijk weer bergen met sneeuwkappen en glimmende meren. Plotseling zien we een grote kudde guanaco’s op een heuvel aan de rechterkant van het pad. Op zich niet bijzonder, want de ‘kamelen van Zuid-Amerika’ zie je hier zo veel, maar deze exemplaren maken een bijzonder geluid. Alsof ze allemaal een sirene hebben aangezet. Dan opeens ziet Charlotte honderd meter verderop iets van de weg aflopen, de linkerheuvel op. Ze kan haar ogen niet geloven want het is een… poema! Jeetjemina, wat een geluk! Wat een bijzonder gezicht! Wat een gigantisch beest! Dus dáárom zijn die guanaco’s zo van slag! Misschien hebben we z’n jacht wel verstoord? Onverstoorbaar en op zijn dooie akkertje loopt de twee meter grote poema wat verder de linkerheuvel op waar hij zich een minuut of wat schuil houdt in de struiken. Verderop staat de macho van de kudde guanaco’s, het mannetje dat waarschijnlijk voor de rest van de kudde bepaalt wanneer de kust weer veilig is. De poema beweegt zich nog even in zijn richting waarna hij op zijn gemakje verder de heuvel op loopt. Gracieus, soepel en met een houding die bijna arrogant is, zoals alleen katachtigen dat kunnen. In de dagen die hierop volgen dringt iedere dag iets beter door wat we hebben meegemaakt, maar zelfs op het moment zelf zeggen we al tegen elkaar: “we kunnen nu net zo goed omdraaien en weggaan, want beter dan dit kan Torres del Paine voor ons niet meer worden!”

onscherp, maar als je goed kijkt...

onscherp, maar als je goed kijkt…

 

een moment om nooit te vergeten

een moment om nooit te vergeten

Als we ons een half uurtje later melden bij de parkranger kan hij ook bijna niet geloven dat we een grote poema hebben gezien (er bestaat ook een kleiner, grijzig exemplaar en hij vraagt tot drie keer toe of het echt niet die grijze was) en hij drukt ons op het hart dat we echt ‘mucha suerte’ hebben gehad!

“Jullie zijn toch niet uit de auto gestapt hè?”
“Nee, hoor, natuurlijk niet”. (alleen maar om wat foto’s te maken 🙂 )

zoooo lief

zoooo lief

 

weer een campingvriendje

weer een campingvriendje

We slapen op de gratis camping van ene Victor en maken de volgende dag een wandeling langs Lago Azul om een beetje in te lopen voor de grote wandeling van morgen. Eigenlijk vinden we het helemaal geen mooi stuk om te wandelen (grote stukken met dode bomen wat er erg mistroostig uitziet) dus we houden de wandeling kort. Het uitzicht op de Torres dat we zo nu en dan hebben is wel erg mooi.
prachtige plaatjes

Aan het einde van de middag verkassen we naar een eindje verderop in het park waar we een Amerikaans stel tegenkomen dat we ook in El Chaltén hebben ontmoet. Zij hebben hun hond illegaal meegenomen het park in, wat best wel risicovol is. Vannacht om twee uur staan deze sportivo’s op om de wandeling te gaan doen die wij morgen doen, zodat ze met zonsopkomst op de berg zijn. Tegen de tijd dat we de volgende ochtend klaar staan voor vertrek zijn zij alweer terug. Wat een enorme bikkels zeg. Behalve een flesje water hebben ze niks bij zich, terwijl wij ieder met een rugzak vol eten en andere rommel de berg op gaan.

uitzicht op de Torres

uitzicht op de Torres

 

wilde paarden

wilde paarden

In het dal worden we zowat van de weg geblazen. Het is haast niet mogelijk om op je benen te blijven staan. Eenmaal begonnen aan de klim hebben we geen last meer van de wind, maar wel van regen die de daarop volgende uren aanhoudt. De bewolking rond de Torres is grijs en dik en dat blijft zo. Als we op een gegeven moment een paar Canadezen tegenkomen die grijnzend aan Charlotte vragen of ze het wel naar haar zin heeft, moeten we erkennen dat we er geen donder aan vinden. Van een wandelingetje op z’n tijd kunnen we wel genieten, mits er iets moois te zien is onderweg of in ieder geval aan het einde van de klim. In dit geval was geen van beide het geval en toen we hoorden dat het zelfs hagelde verderop zijn we omgedraaid. Tot zover ons Torres del Paine avontuur.. We hadden er meer van gehoopt en tegelijkertijd kon het niet beter. Een wilde poema zie je maar één keer in je leven!

uitzicht op de Torres

uitzicht op de Torres

We beginnen aan de weg terug naar het noorden, want zuidelijker dan Torres del Paine zullen we deze reis niet komen. Vanwege de slechte wegen over een groot deel van de Ruta 40 kiezen we ervoor om met een boog, via de Argentijnse kust, terug te rijden naar Los Antiguos. 1300 kilometer en tweeëneenhalve dag doorscheuren later (lees: een ontspannen 80 kilometer per uur op de cruisecontrol) zijn we bij het grensplaatsje aan Lago Buenos Aires waar we bij toeval Loet en Gerda weer tegen komen als we ’s ochtends de camping willen verlaten. We wanen ons weer even in Nederlandse sferen als Gerda de truck uitkomt met vier dampende mokjes koffie en koekjes. Gezellig, maar toch gaan we weer verder. De Carretera Austral in Chili wacht op ons!

na een paar jaar sparen en bijna een jaar reizen staan we hier nu echt!

na een paar jaar sparen en bijna een jaar reizen staan we hier nu echt!

Mijn locatie .

Nieuwe vriendschappen in Brazilië

10 december
Na de grensovergang pinnen we onze eerste reais in Corumba, wat nog makkelijker gezegd blijkt dan gedaan. Van alle banken die we tevergeefs proberen kunnen we uiteindelijk bij de HSBC (Hong Kong Bank) terecht. Zelfs de Visa creditcard van Dick, waarmee je toch wereldwijd terecht zou moeten kunnen, wordt niet geaccepteerd. De zon staat al erg laag als we het grensstadje uitrijden en we besluiten maar te zien hoe ver we komen richting onze bestemming in de Pantanal, voor het echt donker wordt. De wegen zijn op het eerste gezicht goed en de bewegwijzering is uitstekend. Zonder problemen rijden we het stedelijke gebied uit en betreden we de Pantanal.
De Engelsen hebben een mooi woord voor hoe het er hier uitziet: lush. Zeker in combinatie met de bijna ondergaande zon waan je je in een stukje paradijs op aarde. Glooiende heuvels met wuivend gras, galopperende paarden, vele bergen zoals de suikerberg in Rio begroeid met tropische planten, een palmboompje hier en daar en overal de zang van vogels die we thuis alleen maar in volières kennen.

eerste truckstop Pantanal

Net na donker komen we aan bij een truckerstop; een 24-uurs benzinepomp met toiletten en douches en een eenvoudig restaurantje waar vrachtwagenchauffeurs hun pauze houden of de nacht doorbrengen. Door het supervriendelijke personeel – onze eerste Braziliaanse vrienden – krijgen wij een plekje aangewezen. ’s Nachts is het afzien. We zijn na Noord-Chili en Bolivia totaal niet meer gewend aan de hitte en in de Pantanal is de luchtvochtigheid enorm. Ook worden we geplaagd door de muggen. Al voor zes uur ’s ochtends worden we gewekt door de zware motoren van de gigantische vrachtwagens die één voor één om ons heen gestart worden.
Als we aan het ontbijt zitten genieten we van grasparkietjes, schitterende blauwgele ara’s (die grote papegaaien!) en andere vogels met kuifjes, kleurrijke verenpakjes en mooie zangkunsten die om ons heen vliegen en hupsen. Jeetje, dan zit je nog maar op een bezinestation…

rode ara

blauwgele ara

Het is nog maar een stukje van 86 kilometer, waarvan de laatst 25 kilometer over een zandpad, voor we bij Santa Clara, ons kampeeradres in de Pantanal, aankomen. Voor we naar Brazilië gingen hadden we misschien ooit wel eens van de Pantanal gehoord, maar vaker van de (bij de meeste mensen bekendere) Amazone. De Pantanal is een enorme wetland, bijna vier keer zo groot als Nederland. Het gebied heeft het dichtste flora en fauna ecosysteem van de wereld. Het grote voordeel ten opzichte van de Amazone is dat je maar heel erg weinig moeite hoeft te doen om er wilde dieren te zien. En dat hebben we geweten!

caracara Pantanal

croky

Nadat we eerst een frisse duik hebben genomen in het zwembad parkeren we de auto onder een boom, vlakbij de waterkant. Onderweg, op weg naar de camping, hebben we al wel wat alligators gezien, maar aan de oevers van de bijna droogstaande rivier langs de camping liggen er wel dertig! Op een meter of twintig van onze auto af dus.. Heel vet. Zeker ’s avonds ook, als je met je halve liter verse caipirinha – de cocktail van Brazilië – bovenaan de helling van de rivieroever gaat zitten en met een zaklamp over het wateroppervlak schijnt. Je wordt dan door ontelbare gele oogjes aangegluurd…

honderden kaaimannen opgestapeld

neusaapje Pantanal

Op de camping kun je allerlei toertjes boeken (paardrijden, op pirana’s vissen, hiken, met een busje op zoek naar dieren etc.). Met paarden hebben we beiden niet zulke fijne ervaringen en vissen op pirana’s wordt pas later georganiseerd, als we alweer weg zijn. Wat overblijft kunnen we zelf ook, te beginnen met een wandeling. Onze hike is alleen niet zo goed getimed. Midden op de dag is het eigenlijk niet te harden van de hitte op de grote grasvlaktes en bovendien houden de meeste dieren zich (verstandig als ze zijn) dan ook koest. Charlotte ziet een klein palmbomenbos en verwacht daar beesten aan te treffen. Wie weet wel de jaguar die we zo graag zouden willen zien! Als we even bijkomen van de hitte in het koele bos horen we een gek geluid. Een kruising tussen het geknor van een varken en het gegrom van een hond. Het is een boze brulaap! Je hoeft geen verstand van dieren te hebben om te snappen dat ‘ie ons als indringer beschouwt en we maar beter kunnen opzouten. Dat doen we dan ook maar.

regenboog Pantanal


tuiuiu

Tegen een uur of vijf ondernemen we nog een poging om dieren te spotten, ditmaal met de auto over het zandpad dat dwars door de Pantanal heen leidt. Gedurende een paar uur rijden we met 10-15 kilometer per uur en het enige wat we hoeven te doen is onze ogen goed de kost geven. Flamingo’s, de tuiuiu vogel (het symbool van de pantanal), allerlei roofvogels (veel caracara’s), ijsvogels, groengele en blauwgele ara’s, parkieten en nog veel meer mooie vogels. Maar ook capibara’s (een soort reuzenotters om te zien), die trouwens totaal niet bang zijn voor de kaaimannen die met wel honderden letterlijk op elkaar gestapeld langs en in het water liggen. Ook zien we een hele wilde zwijnen familie het zandpad oversteken, waarbij een paar grote exemplaren als een soort klaarovers checken of iedereen veilig de overkant bereikt. We zien een hertje en een stuk of twintig neusaapjes (ook veel jonkies), hun staartjes recht omhoog. Fantastisch!

familie everzwijn

Al hebben we dan geen anaconda’s of jaguars gezien, onze jeepsafari is erg geslaagd en uitgehongerd schuiven we aan tafel met de overige campinggasten voor een gezamenlijke maaltijd, bereid door de Braziliaanse ‘big mama’ van de camping.

13 december
Na een onrustige nacht vol muggen, ruziënde brulapen in het bos vlakbij ons (bijna iedereen was er wakker van geworden, zo hard!) en territoriale kaaimannen rijden we door naar het door de Brazilianen geliefde Bonito. Een toepasselijke naam voor een plaatsje waar je heel wat wonderen der natuur kunt aanschouwen. Kristalheldere rivieren waar je al snorkelend tropische vissen kunt bekijken, heldere grotten waarin je af kunt dalen om onderin azuurblauw water aan te treffen en meer van dat soort zaken. We zullen er helaas niks van zien omdat het pijpenstelen regent. Bovendien hebben we op de camping nog veel werk te verzetten voor het reisverslag van Bolivia geplaatst kan worden. Naar Bonito moeten we dus zeker nog terug in een minder regenachtig seizoen!

gouden zijdespin

15 december
We gassen door in de richting van het beroemde Foz do Iguacu, waar we anderhalve dag op rijden. We verlaten de Pantanal regio en komen terecht in de provincie Paraná. Kilometers lange akkers met verschillende gewassen passeren we. Gek op groenten, maar ‘stads’ als we blijkbaar toch zijn – hoewel beiden geboren op het ‘platteland’ – niet in staat om ook maar iets te herkennen, behalve mais dan 🙂
Halverwege slapen we weer op een grote truckerstop. Wat een extreem sociale lui toch, die Brazilianen. Nieuwsgierig ook. Zoveel truckers die even een praatje komen maken, ook al versta je elkaar maar nauwelijks. ‘Não falo Portugues’ deert ze niks, ze kletsen gewoon door! En leuk ook dat we nu niet meer direct als buitenlanders herkend worden. Is er bij Charlotte soms nog twijfel (misschien iets te blond om Braziliaans te zijn), Dick wordt standaard voor een Braziliaan aangezien. Niet zo gek ook, als je weet dat de Braziliaanse bevolking een grote ‘melting pot’ van herkomsten, culturen en huidskleuren is. De oorspronkelijke bewoners (Indianen) zie je nauwelijks, die wonen meer in het noorden en beslaan een kleine minderheid. Veel Brazilianen hebben Afrikaanse roots (in Brazilië was de slavernij heel groot) en later kwamen de immigranten uit onder meer Spanje, Italië, Polen en Duitsland. Trouwens ook heel veel Aziaten. Het is wel duidelijk dat de mix van al deze herkomsten en kleuren hele mooie mensen oplevert!

Iguacu watervallen Brazilië


Iguacu watervallen Brazilië II

16 december
We komen aan in Foz do Iguacu, wederom op een mooie camping die ons is aangeraden door het Duitse echtpaar uit Sucre. De volgende ochtend gaan we op tijd op pad om de grote Iguacu watervallen te bewonderen. Iguacu betekent in de Indianentaal Guarani ‘groot water’. Met de bus rijden we naar het natuurpark en een parkbus brengt ons naar het begin van de wandelroute. Het is maar een korte route, maar iedere keer zie je de watervallen weer vanuit een ander perspectief en van iets dichterbij. Een indrukwekkend stukje natuurgeweld zeg, echt prachtig! De wandeling eindigt bij de ‘boca de diablo’, de duivelskeel, waar het water met een oorverdovend geweld naar beneden klatert. Dat je nat wordt als je over de loopbruggen naar het spektakel gaat kijken is onvermijdelijk maar tevens hartstikke welkom. Tot slot nemen we een lift naar het uitzichtspunt van waar je, van een afstandje, een mooi zicht hebt op de bovenkant van de duivelskeel.
Wauw!

Iguacu watervallen Brazilië

Iguacu watervallen Brazilië

We vragen ons af of het nog wel zin heeft om morgen naar de Argentijnse kant van de watervallen te gaan kijken, want mooier dan dit kan het toch niet worden? Omdat we van verschillende toeristen hebben gehoord dat we dat wél moeten doen omdat je alles van nog veel dichterbij kunt aanschouwen, besluiten we morgen toch braaf te gaan.

18 december
Op vakantie ben je niet zo heel erg met de dagen van de week, laat staan met data bezig (althans wij niet), zodat Charlottes verjaardag bijna aan haar aandacht ontglipt was. Gelukkig had Dick er wel aan gedacht, evenals een heleboel mensen thuis. Nogmaals bedankt voor de lieve appjes, sms’jes, e-mails en e-card!

Iguacu watervallen Argentinië

Iguacu watervallen Argentinië

Met het bezoek aan de ‘Cataratas’ is het een memorabele verjaardag geworden. Het kost iets meer tijd, geld en moeite om de watervallen aan de Argentijnse kant te bekijken, maar dan heppie ook wat! Dachten we gisteren dat het niet mooier kon, vandaag werd het tegendeel bewezen. Het overgrote deel van de watervallen ligt in Argentinië en dat betekent dat je overal echt letterlijk met je neus bovenop kunt staan. Het natuurgeweld is gigantisch; er gaat drie keer zoveel water doorheen als door de Niagara watervallen. Hele rijen watervallen zijn er te zien, met soms wel twee niveau’s. In totaal ongeveer 300 watervallen over een breedte van 2,7 kilometer vallen tot 80 meter naar beneden. Omdat het een mooie zonnige dag is zien we om de haverklap regenbogen, waar Charlotte dol op is.
Als zo vaak bij dit soort natuurverschijnselen wordt maar weer bevestigd dat de mooiste dingen op aarde niet door toedoen van mensen tot stand komen. De watervallen maken tegenwoordig trouwens onderdeel uit van de nieuwe 7 wereldwonderen.
Het enige grote nadeel van dit soort bezoekjes: je raakt verwend! Gaan we ooit nog opkijken van een doorsnee watervalletje in een jungle of langs de kant van de weg?

Iguacu watervallen Argentinië


Iguacu watervallen Argentinië

Terug op de camping zijn er heel wat campinggasten bijgekomen. Gezellig! Van een projectontwikkelaar die met een bevriend gezin op vakantie is in een gigantische tot een camper omgebouwde touringcar bus moeten we picana van de barbecue proeven. Zonder te overdrijven: het lekkerste stukje vlees ooit gegeten. Het goede nieuws is dat het uit Argentinië komt, dat dus blijkbaar niet voor niks bekend staat om het lekkere vlees.

Naast ons staat een stel newlyweds met hun familie en vrienden. Het van oorsprong Braziliaanse stel woont al een flink aantal jaren in California, maar wilde aan de Braziliaanse stranden trouwen. Voor de gelegenheid zijn vijf Amerikaanse vrienden van hen overgekomen die nu onderdeel uitmaken van hun rondreizende karavaan. Met één ervan, Jonathan, raken we ‘s avonds aan de praat en als we de volgende dag van Alex horen dat ze met kerstmis met z’n vijven ook in Rio zijn besluiten we elkaar daar op te zoeken.

neusaap taking over the place


19 december
In twee dagen rijden we naar Florianapolis waarbij we een afstand van zo’n duizend kilometer moeten overbruggen. Doordat je in het constant glooiende Brazilië nooit echt hard kunt rijden – al denken sommige Brazilianen daar anders over – en we aardig wat regen op ons dak krijgen, kost het ons twee hele dagen voor we arriveren op camping Lagoa da Conceicão. We kiezen een plekje naast een grote camper, die toebehoort aan Martin, een Argentijnse wereldreiziger. Een goede keuze, want Martin zal ons in de dagen die volgen constant voorzien van hulp, advies, eten (uiteraard!) en – niet in de laatste plaats – leuk gezelschap. Als kapitein op luxe jachten heeft hij al heel wat van de wereld gezien en hij zit vol bijzondere verhalen.

buurman Martin Floripa

21 december
Het is tijd om het een en ander te regelen voor ons bezoek aan Rio de Janeiro. Het liefst willen we er met Oud & Nieuw heen, maar omdat de prijzen voor accomodaties in die periode gemiddeld vervijfvoudigen (denk aan prijzen van € 150,- met z’n tweeën per nacht voor een grote slaapzaal!) houden we het toch maar op Oud & Nieuw aan het strand van Floripa.
Zelf rijden naar Rio wordt ons van alle kanten afgeraden. Heel Brazilië heeft in deze periode vakantie en vakantie betekent: naar de kust. Iedereen uit het binnenland en de grote steden trekt naar de zee en dus zijn de wegen zijn in deze weken overvol en gebeuren er veel ongelukken.
We gaan naar het busstation in de stad en kunnen daar gelukkig nog de kaartjes bemachtigen die we op internet hadden gezien en waarmee we vijf dagen in Rio kunnen zijn. Op internet vinden we een hostel vlakbij het strand van Copacabana dat uitsluitend lovende beoordelingen krijgt met nog beschikbaarheid, dus we zijn er helemaal klaar voor!

23 december
Om zes uur ’s avonds gaat onze bus. Er staat ongeveer achttien uur voor gepland, maar als we pech hebben zou dat meer kunnen worden. Alleen al vanuit Sao Paulo vertrekken er even voor kerst op één dag een half miljoen auto’s, zo horen we van Martin die het Braziliaanse nieuws volgt. We hebben geluk en arriveren zelfs een uurtje eerder in Rio de Janeiro! Net voor aankomst hebben we de animatiefilm ‘Rio’ op de laptop gekeken nu zien we alles met eigen ogen. Het Christusbeeld dat hoog over de stad uitkijkt, de kenmerkende groene bergen en overal stranden. Wauw!!!
Tegen onze gewoonte in nemen we vanaf het busstation een taxi naar het hostel in plaats van een bus. In Rio weegt veiligheid zwaarder dan het budget. Lisetonga Hostel ligt bovenaan een steile helling, aan het begin van de favela Chapeu Mangueira in de wijk Leme. Het is een oude villa die stijlvol is opgeknapt. De Slowaakse eigenaar en zijn Braziliaanse vriendin wonen er zelf ook en hebben er alles aan gedaan om het tot een gezellig geheel te maken en dat is uitstekend gelukt! Het vriendelijke personeel draagt er aan bij dat we ons eerder te gast voelen bij vrienden, dan dat we in een hostel te gast zijn.

Copacabana

Voor het eerst tijdens deze reis slapen we op een slaapzaal. Wel een kleintje hoor, van vijf man, maar toch. Rio is best aan de prijs en bovendien heeft dit leuke hostel geen privé kamers. We delen de kamer met Henrik en Duy uit Noorwegen met wie we de dagen erna veel optrekken, en een knul uit Australië. Als we een douche hebben genomen gaan we lunchen en Copacabana verkennen. Natuurlijk eindigen we al snel op het strand. 🙂
’s Avonds heeft de eigenaar vanwege kerstavond hapjes gemaakt en een soort sangria. Tot ver na middernacht drinken we biertjes op de patio met de andere hostelgasten. Vooral Scandinavië is goed vertegenwoordigd in het hostel.

25 december
Eerste kerstdag, maar zo voelt het niet! Niks kerststol met roomboter, nette kleding, open haard of sneeuw. De mussen vallen van het dak in Rio. Nog nooit eerder is er zo warm geweest! Niet echt een dag om eens flink de toerist uit te hangen dus. Bovendien horen we dat er veel gesloten zal zijn, omdat op eerste kerstdag (in Brazilie kennen ze er maar één, namelijk de enige echte feestdag) veel familiebezoekjes zullen worden afgelegd. We genieten dus wederom van een lekker middagje strand en aan het einde van de dag verkassen we met een lading drank naar de Amerikanen door wie we uitgenodigd zijn voor een traditioneel kerstdiner. Alex, Robert, Jonathan, Kevin en Maritza hebben een appartement gehuurd in Ipanema en hebben heel de dag in de keuken doorgebracht voor de bereiding van de traditionele kalkoen.
Na de maaltijd wandelen we rond een uurtje of acht over het strand van Ipanema naar Copacabana waar speciaal vanwege kerst op een groot podium gratis muziekoptredens te zien zijn. Eerst is het de beurt aan de bekende Braziliaanse zanger Gilberto Gil, die helaas al klaar is als wij aankomen. Over een half uur is het de beurt aan Stevie Wonder. Hij is een beetje laat, maar ja, voor die man is het natuurlijk ook kerst. We bemachtigen een mooi plekje aan de zijkant van het podium, maar moeten daarvoor wel een stukje door een dichte mensenmassa. En daar gebeurt waar we al voor gewaarschuwd zijn: Robert, één van de Amerikanen, wordt gerold van zijn portemonnee. De straatdieven werken in groepjes. Ze veroorzaken bijvoorbeeld een klein ‘opstootje’ (er wordt een beetje geduwd) en mensen hebben een paar seconden nodig om hun evenwicht te bewaren. Meer dan die paar seconden heeft de dief niet nodig. Aangezien Robert – Amerikaan als ‘ie is – behalve een boel cash ook een paar creditcards op zak heeft gaan hij en Alex meteen terug naar het appartement om de pasjes te blokkeren. Gedurende de avond worden er om de haverklap om ons heen portemonnees op de grond gevonden. Het lijkt erop dat de dieven alleen geld uit de portmonnees trekken en het ‘bewijsmateriaal’ op straat gooien.

met Jonathan, Kevin en Maritza


het wonder dat Stevie heet

Het optreden van Stevie is… eh…apart. Aangezien hij alles in het Engels doet en de meerderheid van de Brazilianen geen Engels spreekt, krijgt hij het publiek niet zo makkelijk mee met de teksten die hij hen wil laten nazingen. Een paar nummers zoals Don’t you worry ‘bout a thing en Superstition, en covers van Bob Marley en Michael Jackson zijn supercool, maar daarnaast doet hij ook aardig wat softe ballads (je moet er van houden; doen wij niet) en wat zoete hallelujah-achtige Amerikaanse kerstliedjes. Wel heel bijzonder om tussen een half miljoen Brazilianen en wat andere toeristen op Copacabana beach te swingen!
Na het concert gaan we maar terug naar het hostel. Het voelt niet zo veilig om nu nog op stap te gaan, aangezien aardig wat mensen echt flink dronken zijn en we halverwege het concert ook getuigen waren van een flinke vechtpartij, waardoor de mensenmassa uiteen week. Best een eng moment als je helemaal klem staat en mensen om je heen in paniek raken en zelfs proberen te gaan rennen. Gelukkig was er politie in de buurt en werd de boel weer snel tot bedaren gebracht.

kabelbaantje Pao de Azucar

in de verte zie je Jezus op de berg

26 december
Op tweede kerstdag bezoeken we Pao de Azucar, de bekende suikerbroodberg van Rio. Met twee kabelbanen word je naar twee verschillende niveau’s gebracht, van waar je een indrukwekkend uitzicht over een deel van de stad krijgt. Bijna overal waar je kijkt zie je zee, dus niet zo verwonderlijk dat Pao de Azucar vroeger functioneerde als strategische uitkijkpost. Het is hoogseizoen en een redelijk heldere dag, zodat het super druk is (overal lange wachtrijen in de felle zon) en we blij zijn als we weer beneden staan. ’s Avonds gaan we met een man of tien uit het hostel uit eten bij een churrascaria met de formule ‘eten tot je er bij neer valt’. Er is een uitgebreid buffet met groentes, aardappels, rijst, pasta en sushi en om de haverklap staat er een meneer aan je tafel met een lange vleesspies (steeds een andere soort vlees) waar hij graag een stukje voor je afsnijdt.
We eindigen de nacht met een biertje in een strandtentje van Copacabana beach.

uitzicht vanaf de Suikerberg

uitzicht op Copacabana en Leme

De laatste (hele) dag dat we in Rio zijn hebben we in de planning om aan het eind van de middag / begin van de avond naar Corcovado te gaan, het Christusbeeld. We hebben de tip gekregen om laat te gaan omdat dan de drukte meevalt en omdat het licht dan zo mooi op het beeld en over de stad valt. Bovendien kunnen we de volle maan zien opkomen!
Helaas, halverwege de middag trekt er plotseling een dikke mistachtige bewolking over de stad heen, waardoor het zinloos is om nog te gaan. De enige mogelijkheid die we nu nog hebben is de volgende ochtend. We kunnen Rio natuurlijk niet verlaten voordat we bij ‘Christo Redentor’ zijn geweest.

onder Jezus' vleugels

Met een nieuwe groep hostel-vrienden gaan we ’s avonds een hapje eten bij een Libanees restaurant (een aanrader!) en wederom eindigen we op het strand. De volgende ochtend gaan we met dezelfde ploeg op tijd richting Christ. Het blijkt toch niet vroeg genoeg, aangezien de rij al dermate lang is dat we pas over twee uur het treintje omhoog kunnen nemen. Het alternatief is met een busje omhoog. Je hoeft dan voor het eerste stuk maar even te wachten, maar mist alleen wel het mooie uitzicht vanuit het treintje. Voor ons is de keuze niet moeilijk. We willen vandaag ook nog naar de wijk Santa Teresa en aan het einde van de dag gaat onze bus alweer terug naar Floripa. De rest volgt ons.
Het busje brengt ons naar de kassa’s (moet je ook weer voor in de rij) en daarna sluiten we aan in een héle lange rij voor het volgende busje omhoog. Dan is het nog maar een aantal trappen voor we onder het 38 meter hoge Jezusbeeld staan. Wat een knoeperd! En wat een fenomenaal uitzicht! Jammer dat het niet echt helder is en dat we hier met z’n tienduizenden om het beeld heen hangen. Toch nog maar eens een keertje terug op een rustiger moment!

Cristo Redentor

Ons plan om nog naar Santa Teresa te gaan valt door het lange wachten (ook op de terugweg is het weer wachten) in duigen. Om half vijf ‘s middags nemen we vanuit het hostel een taxi naar het busstation. Tegen vijf uur komen we er aan. Lekker op tijd dus, aangezien de bus om zes uur vertrekt. Bij een informatiebalie gooit Charlotte met een achteloos gebaar de tickets op de counter, zodat Dick aan de juffrouw achter de balie kan vragen waar we moeten inchecken.
“Waar moeten we zijn voor de bus van…. KWART OVER TWEE??!! Hè? Onze bus zou toch ook op de terugweg weer om zes uur gaan? Heb jij de kaartjes niet gecheckt?” (Dick)
“Nee, want JIJ zei toch dat ‘ie om zes uur ging? Daar vertrouwde ik op.” (Charlotte)
“Nou dat heb ik van jou hoor, dat ‘ie om zes uur zou gaan.” (Dick)
“Dit zou Susan L. nooit overkomen…” 🙂 (Charlotte)

sunset Copacabana

Direct gassen we door naar de balie van onze busmaatschappij. Hier moet sprake zijn van een misverstand. Een Braziliaanse vrouw die een beetje Duits spreekt fungeert als tolk tussen het meisje van de maatschappij en ons. Er blijkt inderdaad sprake van een misverstand te zijn. Aan onze kant welteverstaan. Er is geen bus van zes uur en die is er ook nooit geweest. Wel eentje van kwart over twee. Behalve onszelf kunnen we hier niemand de schuld van geven.
Geld terug is geen optie. Kaartjes omboeken wel. De eerstvolgende bus met vrije plaatsen naar Florianopolis gaat op….. 1 januari, over vier dagen, jawel! Tja, misschien een goede reden om tóch maar Oud & Nieuw in Rio te vieren? We vragen of er andere manieren zijn om met de bus in Floripa te komen. Er blijkt een mogelijkheid om via Curitiba te gaan. Dan kunnen we vanavond om acht uur nog mee. Moeten we wel nog zelf op zoek naar kaartjes van Curitiba naar Floripa. Ook dat lukt! De Engelssprekende manager van een andere busmaatschappij helpt ons super goed en we schaffen kaartjes Curitiba – Floripa aan voor de volgende ochtend elf uur. Maar goed ook, want station Curitiba is de volgende dag afgeladen vol, dus of we dan nog aan kaartjes waren gekomen?

29 december
We arriveren laat op de camping in Floripa. Onderweg file en slecht weer gehad. Omdat het al zo laat is gaan we nog maar eens lekker uit eten; shrimp sequence deze keer. Een locale specialiteit: garnalen op een stuk of vijf verschillende manieren bereid. Erg lekker, vooral in combinatie met onze nieuwe vondst: Bohemia bier.

zoveel lieve vriendjes op straat

30 december
Omdat Charlotte er inmiddels een traditie van heeft gemaakt om in zo’n beetje ieder nieuw land waar we komen het ziekenhuis te bezoeken (al die musea heb je op een gegeven moment ook wel gezien), gaan we vandaag naar een EHBO. In de Pantanal is Charlotte gestoken door iets dat twee nogal vreemde bulten heeft achtergelaten op haar benen. In Rio zijn de bulten groter geworden en veranderd in rode, ontstoken, ringvormige plekken die met de dag groter werden (foto’s beschikbaar voor de liefhebber). Geen fraai gezicht maar vooral vervelend als zoiets niet vanzelf over gaat. Toch maar eens iemand naar laten kijken dus.
Na vijf uur wachten (V.I.J.F. U.U.R.) zonder boek, muziek, telefoon, tv of wat dan ook zijn we eindelijk aan de beurt. Weer een uur later staan we buiten. Er heeft zes man naar de plekken gekeken, er zijn foto’s van gemaakt (met een digitale camera), er is een medisch handboek met daarin alle bestaande huidaandoeningen geraadpleegd (moet je trouwens nóóit zomaar even nonchalant doorbladeren, gatverdamme!), maar niemand weet wat het is. Er wordt dus ook niks voorgeschreven. Tot drie keer toe opperen we nog dat het misschien ringworm is, een schimmelinfectie van de huid (had Charlotte zelf op internet gevonden), maar we krijgen desondanks het advies om op 2 februari terug te komen, als er weer specialisten in het ziekenhuis zijn. Die zitten nu allemaal in hun zomerhuisjes aan zee. En gelijk hebben ze.

Ook nu is het alweer zo laat dat we geen zin meer hebben om boodschappen te gaan doen en te gaan koken. Toevallig komen we langs een heerlijk all you can eat sushi-restaurant (zo eentje met een lopende band) waar we ons tegoed doen aan al het lekkers dat aan ons voorbij glijdt. De enige Engels sprekende ober (een Zuid-Afrikaan) komt, ondanks de drukte, om de tien minuten vragen of alles naar wens is. Zo attent!

Op Oudjaarsdag doen we nog wat inkopen voor het feest van vanavond. We moeten nog witte kleren aanschaffen, want het is traditie in Brazilië om wit te dragen. Het staat voor vrede in het nieuwe jaar. Op een reis als deze neemt een weldenkend mens geen witte kleding mee, want geheid dat je er na een halve dag al bij loopt ‘om op te schieten’, zoals Charlottes moeder altijd zei. Iets nieuws dus. Winkelen kan leuk zijn, maar niet als je iets nodig hebt. Toch slagen we redelijk naar ons zin.

We twijfelen hoe we de avond / nacht gaan doorbrengen. Met Alex en Bob, twee van de vijf Amerikanen die nu ook in Floripa zitten, kunnen we mee naar een groot feest in een hippe club. Klinkt gaaf, maar budgettechnisch nu niet helemaal handig (dikke entree en de hele avond dure drankjes). We besluiten daarom gewoon samen naar het strand te gaan en maar te zien wat er van komt. Om kwart over negen zitten we nog aan het avondeten als de familie Ter Burg aan de telefoon hangt. Gezellig! In Nederland is het dan al 2013, maar wij moeten nog afwassen, douchen, omkleden…

Oud en Nieuw Floripa

Rond een uur of elf lopen we, gewapend met een paar flessen van de beste champagne (ahum) richting Joaquina beach, waar in het seizoen ook surfevents gehouden worden. In minder dan vijf minuten hebben we weer een stel gezellige Brazilianen uit Sao Paulo leren kennen en zo gaat het de rest van de nacht door! Om middernacht is er weinig vuurwerk op het strand te zien. Voor het mooie vuurwerk moet je naar de stad, daar is een vuurwerkshow van ruim een kwartier. Wel leuk is een andere Braziliaanse traditie: over zeven golfjes springen in de zee. Bij iedere sprong mag je een wens doen!
Over het hele strand klinkt de relaxte muziek van de reggaeband die optreedt in de strandtent en we beseffen weer eens even wat een geluk we hebben dat we dit allemaal mogen meemaken. Om half zes liggen we, moe maar voldaan, in onze wagen. Klaar om er drie uur later al weer uit te zweten. Een mooie jaarwisseling en een hoop nieuwe vrienden rijker!

Oud en Nieuw Floripa


disco in en op je pickup

2 januari
Terug naar het ziekenhuis, waar Charlotte in het toxicologisch lab weer door zeven verschillende mensen wordt bekeken. Op een gegeven moment komt er een arts binnen die minder dan een halve minuut naar de plekken hoeft te kijken om te bepalen dat het een schimmel (ringworm dus!) is. Yes! Dat is namelijk heel makkelijk te behandelen. De achterblijvers zijn er toch niet gerust op. Het zou nog steeds een parasiet kunnen zijn. Er wordt wat weefsel afgenomen voor onderzoek, er worden pillen en crème voorgeschreven voor de schimmel, maar desondanks wordt ons op het hart gedrukt toch de volgende dag naar dr. Sergio Beduschi in een ander ziekenhuis te gaan. Hij is infectiespecialist en spreekt ook uitstekend Engels.
Omdat we hadden verwacht dat we na dit ziekenhuisbezoek direct weer de weg op konden gaan, hebben we op de camping van iedereen afscheid genomen en uitgecheckt. Toch staan we er ’s middags weer op de stoep. We doen nog maar eens een keertje Sushi. Het moet natuurlijk allemaal wel een beetje fijn blijven! 😉

De geschiedenis herhaalt zich de volgende dag. Dr. Beduschi (het is toch net of je het over een of ander sexy ER-karakter hebt?) staat ons uiterst vriendelijk te woord, noteert waar we in de afgelopen maanden allemaal geweest zijn – en waar Charlotte dus mogelijkerwijs een parasiet heeft opgelopen – , kijkt samen met een collega eens goed naar de plekken en zijn collega vraagt of we eventueel in de gelegenheid zijn om over ongeveer een maand terug te zijn in Florianapolis, mocht behandeling van de parasiet nodig zijn. Nee! Dat kan helemaal niet!
Dr. Sergio stelt ons gerust. We hebben geluk, want een infectiespecialist, gespecialiseerd in de leishmania parasiet is morgen in het ziekenhuis. Zij zal waarschijnlijk met het het blote oog al kunnen zien of het de gevreesde parasiet betreft, welke trouwens wordt overgebracht van dieren op mensen door een ‘onschuldig’ zandvliegje!
We blijven dus nóg een nachtje langer in Floripa.. Hallootjes, daar zijn we weer! Het campingpersoneel, dat geen letter Engels spreekt, snapt er nu helemaal niets meer van.
Goed nieuws via de mail: het nieuwe knipperlicht – het oude exemplaar zijn we verloren in Bolivia – komt morgenmiddag binnen bij de Toyotadealer in Floripa en kan dan ook meteen geïnstalleerd worden. Fijn, dat scheelt ons een hoop zoekwerk verderop tijdens de trip.

4 januari
De specialist heeft het zo gezien: het is geen parasiet maar gewoon schimmel. Dat je ooit nog eens blij zou zijn om schimmel te hebben!  ’s Middags laten we de auto fixen en kopen we een halve kilo vis om met z’n tweetjes op te eten. Na een uitgebreide maaltijd worden we door een Braziliaanse familie uitgenodigd voor hun barbecue. Wat een lieve en gezellige mensen weer. Met de kinderen, die in Rio en Sao Paulo wonen, wisselen we gegevens uit. We zijn van harte welkom om met het WK 2014 hun kant op te komen!
Als de familie vertrokken is en we aan het opruimen zijn worden we door een homostel – de boys zijn zo zat als een toeter – uitgenodigd voor hún barbecue. Nee zeggen is geen optie! De champagne vloeit rijkelijk. Zij maken het motto ‘haal er uit wat er in zit’ pas echt waar. Van iedere dag maken ze een feestje, zonder daarbij ver vooruit te plannen. En als het geld op is, dan is het op! Ze kunnen zich dan ook niet voorstellen dat je – zoals wij – spaart voor een lange reis en je budget uitsmeert over een heel jaar. Nu is nu, geen zorgen voor de dag van morgen en hoppa, weer een fles champagne open!

BBQ II (en maaltijd III) met de boys uit Sao Paulo

Op 5 januari vertrekken we eindelijk uit Floripa, met weersomstandigheden à la de Nederlandse zomers waaraan we hier een beetje gewend zijn geraakt. Regenachtig dus. Er is veel file, hoewel we gehoopt hadden dat de grote drukte richting het noorden in plaats van richting het zuiden zou zijn, omdat daar de meeste vakantieganger vandaan komen. Dick is inmiddels helemaal verslaafd aan de opgestoken duimen die zo gebruikelijk zijn in het Braziliaanse verkeer. Als je iemand voorrang geeft krijg je bijna standaard een duimpje.

’s Avonds voor het slapen gaan, als het eindelijk droog is, checkt Dick nog even de wagen. Vervelend genoeg merkt hij dat de auto iets gelekt heeft en nog erger is dat het waarschijnlijk vloeistof voor de automatische versnellingsbak is. Extreem belangrijk, want als dat peil te laag staat kun je heel de versnellingsbak aan gort rijden. Als hij in de winkel van de benzinepomp op zoek gaat naar vervangende vloeistof komt een toevallig binnenwandelende vrachtwagenchauffeur zich bemoeien met het gesprek tussen Dick en de verkoper. De chauffeur spreekt nauwelijks Engels, maar belt direct zijn zwager die uit de VS komt. Deze weet ook nog wat van auto’s en raadt Dick, op basis van wat hij over de telefoon hoort, af om nog verder te rijden. Das lekker! En waarom moet zoiets nou weer op zaterdagavond gebeuren? Morgen is alles dicht, dus we moeten nu een hele dag op een truckerstop doorbrengen. Wat een pech…

Toevallig is Charlotte net ‘De Alchemist’, van de Braziliaanse schrijver Paulo Coelho aan het herlezen. Haar lievelingsboek. Een inspirerend verhaal en wie het kent weet dat pech pas pech is als je jezelf als slachtoffer beschouwt. Je weet nooit tot wat voor goeds of moois die ogenschijnlijke pech je weer kan leiden!

6 januari
Dat zelfs een dag op een truckstop tot bijzondere ontmoetingen kan leiden, blijkt vandaag maar weer. Net na de middag komt Samuel, een andere trucker een kijkje nemen. We hebben er het beste van gemaakt voor vandaag, dus we zijn het beetje aan het zonnebaden, lezen een boekje, Dick poetst de auto en Charlotte heeft het voornemen om later op de dag het reisverslag te gaan schrijven. Ook Samuel checkt de auto en raadt ons aan om morgen in het nabijgelegen plaatsje vloeistof te kopen en daarna door te rijden naar een officiële Toyotagarage in Porto Alegre, de laatste grote stad voor de grens met Uruguay.
En daarna moet er natuurlijk gedronken worden. Samuel komt met bier en een caipirina aangelopen. Jawel, in Brazilië kun je op een benzinestation niet alleen bier krijgen, maar ook cocktails! Het leven is toch een groot feest?!

dagje truckerstop met vriend Samuel

Omdat Samuel alleen Portugees spreekt en wij een minimum aan Spaans, is het communiceren soms lastig, maar toch komen we er uit. Later voegen ook nog twee andere chauffeurs zich bij het gezelschap op de parkeerplaats; zijn matties Rubens en Oscar. Samuel vertaalt alles wat de twee anderen willen zeggen of vragen aan ons, van het Portugees in het Portugees. Het tempo (en dialect?) van de andere mannen maakt het voor ons echt totaal onverstaanbaar.

Dick met vrienden Oscar en Skol


de keuken in Oscars truck

En zo komt het dat we op een zondagavond op de parkeerplaats van een tankstation in Brazilië tussen twee trucks van 30 meter lang zien hoe Oscar voor ons vijven een heerlijke maaltijd maakt van bruine bonen met knakworstjes uit de benzinestationwinkel en spiraaltjespasta met rode saus en eveneens knakworstjes. Trots als hij is op zijn Italiaanse roots (en misschien ook een beetje door alle biertjes) vraagt hij wel tien keer of het eten lekker was en of we nog meer willen. “Tutti bon?”, roept hij steeds.
Hoe gek het misschien ook klinkt, we hadden deze dag nooit willen missen en beseffen ’s avonds dat we de bijzondere ontmoetingen te danken hebben aan de auto’pech’!

uniek!

In Porto Alegre vinden we door wat rondvragen bij andere dealers de Toyotagarage. Hele plattegronden worden getekend en printjes gemaakt van google maps om ons de weg te wijzen. Wat een behulpzaamheid weer. De check bij Toyotadealer, waarbij naast de versnellingsbakvloeistof ook de vering en nog wat andere zaken worden nagekeken is helemaal gratis! Er blijkt iets met het differentieel aan de hand te zijn en de manager (die nog voor de Rabobank gewerkt heeft) vindt het o zo vervelend dat hij ons niet kan helpen omdat hij niet aan het onderdeel kan komen. In Uruguay zou het zeker moeten lukken, denkt hij. Met een warm gevoel van alle hulpvaardigheid rijden we de stad uit, ons laatste stukje Brazilië tegemoet.

30 meter lange trucks

We hebben gigantisch genoten van dit land en dan doelen we in het bijzonder op de inwoners. Hun openheid en vrolijkheid hebben onze ogen geopend. Het is altijd moeilijk oordelen vanuit een vakantiesituatie, maar Zuid-Brazilië voelt als een plek waar we zouden kunnen wonen.

Een ding is zeker, we komen terug! Is het niet voor de dingen die we allemaal níet gezien en gedaan hebben (naar een sambaschool, capoeira zien, snorkelen in Bonito, naar de Amazone, Salvador, (wind)surfen aan de prachtige stranden, Carnaval, Oud & Nieuw, een voetbalwedstrijd bijwonen), dan is het zeker voor de mensen!

Sorry dat het weer zo’n grote lap tekst is geworden, het zal inmiddels wel zijn gaan wennen.. 😉