Terug naar het begin

Op 6 februari gaan we vanuit Argentinië de grens met Chili weer over om te beginnen aan de legendarische Carretera Austral. De Chileense zijde van Patagonië – het zuiden van Zuid-Amerika – is een stuk minder toeristisch dan het Argentijnse deel en dat heeft vooral te maken met het feit dat het gebied eeuwenlang onbegaanbaar was. Pas in de jaren zeventig is men in opdracht van Pinochet begonnen met de aanleg van de weg die noord en zuid met elkaar moest verbinden.

begin van de Carretera Austral

begin van de Carretera Austral

In Los Antiguos, het grensplaatsje aan Argentijnse zijde, komen we ’s ochtends per toeval Loet en Gerda weer tegen, de Friezen met de witte vrachtwagen. Voor we het weten zitten we weer gezellig bij ze aan de koffie. Loet en Gerda hebben geen einddatum; ze reizen zo lang ze nog zin hebben en zo lang het nog gaat. Wij hebben te maken met een iets strakker schema, dus na het tweede bakkie gaan we toch weer verder, maar we zullen hen zeker blijven volgen in de toekomst.

Lago General Carrera

Lago General Carrera

Het Lago Buenos Aires – waar de Chileens-Argentijnse grens dwars doorheen loopt – heet in Chili Lago General Carrera en het is te mooi voor woorden. We hebben zo verschrikkelijk veel geluk met het weer! Gisteren toen we het meer zagen was het aardig, maar niet meer dan dat. Het was toen bewolkt. Nu schijnt de zon en fonkelt het water ons tegemoet. De weg kronkelt de rest van de route van vandaag omhoog en omlaag langs het meer en we stoppen om de haverklap voor een fotomomentje. Het is een regelrechte traktatie!

Lago General Carrera 2
Lago General Carrera 3
Het zuiden van Chili heeft de naam schitterend te zijn, maar staat ook bekend om zijn vele neerslag. Een veelgemaakt grapje: de zomer is zoveel beter dan de winter in Zuid-Chili, want in de winter regent het de hele dag en in de zomer regent het (slechts) iedere dag. We hebben knetterveel geluk, want in de 4-5 dagen dat we de Carretera doen hebben we alleen maar prachtig weer. De zon geeft de bergen glans, maakt de gletsjersneeuw oogverblindend wit of ijsblauw en zorgt dat het blauw van de vele meren pijn aan je ogen doet. Het is dat de witte stranden ontbreken, anders zou je je in de Caribbean wanen, met slushpuppy blauw en turquoise water. Van de vier nachten slapen we er drie aan het water.
Lago General Carrera 4
Lago General Carrera 5

Vanwege de vele vulkanen in de omgeving hebben we de mogelijkheid om in Puyuhuapi een middagje te badderen in natuurlijke thermenbaden. Heel welkom, want van al dat autorijden krijg je een stijve rug! Het water is tussen de 35 en 40 graden wat een heerlijke temperatuur is als je er eenmaal inzit. Daaraan vooraf gaat tien minuten puffen en jezelf steeds een beetje verder laten zakken, want het klinkt misschien niet warm, maar 40 graden is echt knetterheet.

Puyuhuapi

Puyuhuapi

Niet alleen overdag is het genieten. ’s Nachts hebben we op twee afgelegen plekken de meest geweldige sterrenhemels kunnen zien. Mede mogelijk gemaakt door: 1) geen maan, 2)geen lichtvervuiling en 3) een heldere lucht. Charlotte zag binnen vijf minuten vier vallende sterren! Wat een droom… maar dat was het dus niet!

zie je het witte paard?

zie je het witte paard?

 

fantastische kampeerplek

fantastische kampeerplek

De Carretera is afzien voor je auto (regelmatig dachten we weer terug aan de wegen in Boliva), maar pas echt afzien voor fietsers. En die zijn er een heleboel. We begrijpen waarom deze route zo populair is onder wereldfietsers, maar we zouden nooit met ze willen ruilen. Superslechte wegen, auto’s die hard voorbij scheuren en als de ene stofwolk een beetje is opgelost zit je alweer in de volgende. We houden zoveel rekening met ze als we kunnen en ook al zien de meesten ons niet – zo gefocust als ze zijn op de weg vóór zich – ze krijgen allemaal een duim en aanmoedigingsgeroep vanuit de auto.

DTB_2090

Ventisquero Colgante, de hangende gletsjer

Ventisquero Colgante, de hangende gletsjer

Halverwege de Carretera komen we aan in Coihaique, de hoofdstad van de provincie Coihaique, waar we zonder problemen de RUT van Dick kunnen laten verlengen. Deze hebben we straks nodig bij de verkoop van de auto, dus het feit dat we ‘m nu hebben is weer een zorg minder. We informeren er ook direct naar de mogelijkheden om een boot te nemen naar Puerto Montt, omdat niet alles van Zuid- naar noordelijker Chili te rijden is. Kijk maar eens op de kaart; het zuiden is een aaneenschakeling van eilanden. Bij het boekingskantoor worden we direct uit de droom geholpen. Alle veerboten zitten de komende week vol want het is hoogseizoen en de mensen beginnen weer terug naar huis te gaan. Een geluk dat we hier zo ‘vroeg’ achterkomen, want dat betekent weer een wijziging van de plannen. We hebben te vroeg afscheid genomen van Argentinië!

laatste overnachting Carretera in La Junta

laatste overnachting Carretera in La Junta

 

het namiddagbiertje

het namiddagbiertje

Via Esquel en El Bolson rijden we op 11 februari weer terug naar Bariloche, het Zwitsers ogende toeristenoord aan het Nahuel Huapi meer. Helemaal geen punt, want we kennen hier een super lekker restaurant zodat we ons steakavontuur van de vorige keer in Argentinië nog eens dunnetjes (of eigenlijk best dik) over kunnen doen. Nog genoeg Argentijse pesos over 🙂
Overigens zien we ook hier hoeveel geluk we de vorige keer dat we hier waren hebben gehad met het weer. Het is nu grijs en grauw, regenachtig en koud. Hollands weer zullen we maar zeggen, dat de wereld er heel anders uit laat zien, hoe mooi deze ook is.

Op 12 februari gaan we bij Villa la Angostura voor de laatste keer Chili in. De douaneformaliteiten zijn inmiddels gesneden koek voor ons. Wij weten de weg, volg ons maar. Het is alleen een beetje jammer dat we straks geen blanco pagina meer over hebben in onze paspoorten, want iedere keer krijgen we weer een nieuw stempeltje. En helaas vinden sommige douaniers het leuk om die midden op een pagina te zetten, grrrr… Soms valt er voor ons ook wat te lachen, zoals bij de zeer serieuze en stoere douanier die eindeloos in het computersysteem aan het zoeken was met onze paspoorten in zijn handen. Wij kwamen toch uit ‘Olanda’? Maar waarom kon hij dit land dan niet vinden.. Op fluistertoon haalde hij een collega erbij die met één druk op de knop Holanda tevoorschijn toverde en hem daarna een flinke klap op zijn stoere schouder gaf.

DTB_2045
biggetjes langs de kant van de weg

Chileense gaucho's

Chileense gaucho’s

Grappig detail: dat Argentijnen bekend staan om hun goede vlees en houden van barbecuen is bekend, maar tijdens de afgelopen jaarwisseling is er zo hard gebarbecued bij deze grensovergang dat het hele kantoor in de fik is gevlogen en is afgebrand, waardoor de grensovergang zelfs even is dichtgeweest. Vermoedelijke oorzaak: Argentijnen gebruiken niet graag van die lullige aanmaakblokjes maar gooien gewoon pure alcohol op de bbq of iets anders wat lekker fikt en tja, dat wil wel eens verkeerd gaan.

Dick kan zo goed het bed opdekken!

Dick kan zo goed het bed opdekken!

13 februari
Deze laatste volledige dag met de auto staat in het teken van schoonmaken. Na heel lang zoeken vinden we in Osorno een benzinestation met een zelfbedieningsstofzuiger. Sinds de aanschaf hebben we de auto vanbinnen slechts een enkele keer schoongemaakt (en dat was zelfs nog met de Franse slag), dus het stof heeft zich aardig opgestapeld. We hebben besloten om de auto alleen vanbinnen schoon te maken en niet van buiten. Het is sowieso wel zo netjes om ‘m van binnen schoon aan te leveren, maar van buiten is een ander verhaal. Het is een aardig populaire auto die met zijn donkerblauwe metallic lak best wel in het oog springt als ‘ie gewassen is. Vies en stoffig ziet ‘ie er minder duur uit en bovendien kun je dan minder makkelijk van buiten naar binnen door de ramen kijken , wat ook wel fijn is als je erin moet slapen. Dat je de kleine oneffenheden in de lak niet ziet als ‘ie een beetje stoffig is, is natuurlijk ook mooi meegenomen op een moment van verkoop. Het plan om de wagen aan de onderkant nog met olie te laten behandelen (de onderdelen aan de onderkant zijn dan goed beschermd en het oogt bovendien ook goed) laten we varen. Als we eindelijk een plek hebben gevonden waar het kan wordt de auto namelijk zo wankel opgetakeld dat we het maar voor gezien houden. Je wilt toch niet meemaken dat ‘ie er vanaf dondert ‘ie de dag voor de verkoop total loss is! De olie hebben we laatst al laten verversen, dus wat ons betreft is onze 4Runner nu klaar.

alles onder controle

alles onder controle

14 februari
We slapen de allerlaatste nacht in onze wagen op een grote parkeerplaats bij een pompstation in Freire, een kilometer of 25 bij ons einddoel Temuco vandaan.
We staan erg vroeg op omdat we al onze persoonlijke spullen nog uit de opbergkratten moeten halen. Het zijn in de loop van de maanden wat meer spullen geworden dan waar we mee gekomen zijn, zodat het bij lange na niet past in de backpack en de backpackhoes die we hiervoor hebben. De campingspullen laten we uiteraard allemaal achter; deze hebben we met de auto verkocht. Als we de auto opleverklaar hebben brengen we nog een bezoekje aan de Toyotadealer – die godzijdank in Temuco gevestigd is – voor een nieuwe zekering. Dick heeft gisteren geprobeerd om de koelbox met de auto-oplader van de zaklamp te verbinden (kwestie van draadjes met elkaar verbinden) zodat het weer mogelijk zou zijn om de koelbox in de auto op te laden. Direct al bij de eerste test bleek dit niet zo’n goede zet (en vooral ook niet zo’n goede timing) en zaten we te kijken met een gesprongen zekering. Gelukkig op een circuit met niet de meest spannende zaken zoals de digitale dashboardklok en de electrische spiegelinstelling en meer van dat soort zaken. Voor hetzelfde geld hadden de lichten het niet meer gedaan en hadden we niet eens door kunnen rijden naar Freire/Temuco! We komen goed weg…

ik lust geen pindakaas

ik lust geen pindakaas

Om 11 uur ontmoeten we Florence bij de ingang van het winkelcentrum waar de Registro Civil gevestigd is, de instantie waar de overschrijving gaat plaatsvinden. Eerst laten we Flo haar nieuwe auto zien. Ze vindt ‘m fantastisch (is ‘ie natuurlijk ook) en heeft er niks op aan te merken. Ze hoeft niet eens een testrit te maken voor ze hem koopt! Nu hadden we via de mail al wel een goede verstandhouding opgebouwd met Flo, maar dat de verkoop zó gladjes zou verlopen hadden we eigenlijk ook niet verwacht. Fijn! De daadwerkelijke overschrijving gaat – zonder tussenkomst van een notaris – uitermate eenvoudig en de auto is van eigenaar gewisseld. Omdat we geen zin hadden in een berg met Chileense pesos waar we niks mee kunnen hebben we vooraf met Flo afgesproken dat zij de betaling via internet aan ons zou doen. Omdat het een dag of vier duurt voor een internationale betaling (zichtbaar) is bijgeschreven op je rekening kijkt Charlotte met Flo mee, terwijl ze via haar Zwitserse internetbankieren het geld overmaakt. Niet waterdicht, maar we hebben er alle vertrouwen in dat we over een paar dagen weer heel wat eurootjes rijker zijn. Dat vertrouwen bleek overigens terecht.

Nadat we het restant van onze autoverzekering hebben laten overschrijven op Flo’s naam nemen we afscheid en pakken we een taxi naar het busstation waar we ’s avonds laat uiteindelijk de nachtbus naar Santiago kunnen nemen. Het grote auto-avontuur zit er op, maar we hebben nog genoeg leuks voor de boeg!

15 februari
Om 6 uur ’s ochtends arriveren we in Santiago en nemen we de metro naar een vooraf uitgekozen hostel dat we helaas niet hebben kunnen reserveren. We kunnen er niet terecht en worden bovendien nogal onbeschoft te woord gestaan. Via een paar omwegen komen we uiteindelijk terecht bij een hostel vlak om de hoek bij het hostel waar we eerder hebben gezeten en dat blijkt ons grote geluk. Het is een van de gaafste toko’s die we ooit hebben gezien. Een super smaakvol ingericht oud klooster (althans, we denken dat het een klooster is) met hoge plafonds, houten vloeren, glas in lood en alle voorzieningen die je maar kunt bedenken. Er was een keuken met alles erop en eraan, een pooltafel, tafelvoetbal, een pingpongtafel, een tv game-room, een achtertuin met zwembad, ondergrondse bar en wat al niet meer. Inclusief een uitgebreid ontbijt met echt brood, verse sapjes, vers fruit, eitjes, muesli en heel de reutemeteut. Verwennerij!

Lang blijven we er niet, want aan het einde van de ochtend hebben we afgesproken met Charlottes vader en Jeanne. Zo leuk om hen weer te zien! En ook best wel apart om elkaar dan niet in Nederland, maar middenin Santiago te zien! Bij de Starbucks om de hoek van hun hotel kletsen we bij over de afgelopen tijd.

Jeannes zoon Ferry woont met Ana, zijn Chileens vrouw, en hun twee dochtertjes Isabella en Julia in Santiago, dus het is niet geheel toevallig dat we met z’n allen in Santiago hebben afgesproken. Het was de bedoeling om een deel van de twee weken dat Lyon en Jeanne in Chili zijn met z’n achten aan de Chileense kust door te brengen, alleen is er op het laatste moment een kink in de kabel gekomen en kunnen we niet verblijven in het door een kennis beloofde strandhuis. We moeten dus nog zoeken naar een alternatief en dat valt niet mee voor acht man in de laatste week van het Chileense hoogseizoen.

Gelukkig lukt het uiteindelijk toch en vinden we een huisje aan de kust in Concon waar we met z’n allen in passen. Blij toe, want ook al is Santiago een heel aardige stad, het blijft een zakenstad waar het echte vakantiegevoel toch een beetje ontbreekt.
Op maandag 18 februari pakken wij de bus alvast vooruit naar Concon – gelegen vlakbij het bekendere Viña del Mar – en volgt de rest later op de dag met de auto. We hebben een uitermate ontspannen week in het huisje. Iedereen doet lekker waar hij zin in heeft – naar het zwembad of het strand, naar de stad of gewoon een boekje lezen – en ’s avonds eten we met z’n allen in de achtertuin. Gezellig!

lieve strandhond

lieve strandhond

Zondag leveren we het huisje met z’n tweetjes weer in. De rest is dan al in Santiago in verband met een familiebarbecue in de stad. We hebben nu nog een paar dagen te gaan in Chili en dan moeten we alweer afscheid nemen.. Gelukkig is het deze keer niet voor lang. Op maandag 25 februari gaan we met Lyon en Jeanne nog een hapje eten, als dank voor de gezellige tijd samen. Het is voorbij gevlogen!

zusterliefde

De allerlaatste dag in Chili zijn we getuigen van een typische tradititie: de eerste schooldag, van Isa en Julia in dit geval. In Chili valt die dag natuurlijk niet aan het begin van september, maar tegen het einde van februari, als de grote zomervakantie – die rond de feestdagen in december begint – erop zit. Hier wordt het gezien als een grote happening, zodat behalve de ouders ook nog veel andere familieleden meegaan om de kids naar school te brengen. In het geval van de twee kleine meiden zijn beide ouders, de Chileense oma en oma Jeanne + Lyon, een tante, een nichtje en wij erbij. Het is even gek om de meisjes in hun (in het geval van Isa: wollen!!) schooluniformpjes te zien na hen een week te hebben zien ronddartelen in kleurrijkje zomerkleding en badpakjes. Tegen twee uur – de kinderen gaan ’s middags tot aan het begin van de avond naar school – vertrekt de karavaan richting de nabij gelegen school, de dames voorop met hun barbie-rolkoffertjes.

spannend!

spannend!

Als we afscheid hebben genomen van de meisjes en daarna ook van Ferry en Ana gaan we nog even mee naar het appartement van Lyon en Jeanne. Ook van hen moeten we nu afscheid nemen. We hebben het geluk dat ze nog wat kilo’s ‘over’ hebben in hun bagage en we een fiks deel van onze spullen die we niet meer nodig hebben mee kunnen geven naar Nederland. Desondanks blijven we zwaar beladen (we worden stiekem achter onze rug om uitgelachen denken we), maar zonder de hulp van het thuisfront was het echt een onmogelijke opgaaf geweest om alles mee te slepen door Colombia!

Naderhand hoorden we trouwens dat onze vracht nog wel voor wat oponthoud heeft gezorgd tijdens de tussenlanding op Charles de Gaulle, omdat onze grote zaklamp (zo eentje die je zowel in de auto als in het stopcontact kunt opladen) nogal wat vragen opriep bij het beveilingspersoneel. Ze wisten niet wat ze ervan moesten denken, maar desondanks mocht het apparaat na het een half uur bestudeerd te hebben dan toch mee. Bij twijfel wél doen dus.

Avenida Brasil, Santiago

Avenida Brasil, Santiago

Lyon en Jeanne: heel erg bedankt voor alles en ook de Chileense familie van Ferry: super bedankt voor de gastvrijheid!

Op naar onze laatste nieuwe bestemming: Colombia!

p.s. check via de link hieronder Flickr voor meer foto’s
http://www.flickr.com/photos/79362989@N05/collections/

Mijn locatie .