Nieuwe vriendschappen in Brazilië

10 december
Na de grensovergang pinnen we onze eerste reais in Corumba, wat nog makkelijker gezegd blijkt dan gedaan. Van alle banken die we tevergeefs proberen kunnen we uiteindelijk bij de HSBC (Hong Kong Bank) terecht. Zelfs de Visa creditcard van Dick, waarmee je toch wereldwijd terecht zou moeten kunnen, wordt niet geaccepteerd. De zon staat al erg laag als we het grensstadje uitrijden en we besluiten maar te zien hoe ver we komen richting onze bestemming in de Pantanal, voor het echt donker wordt. De wegen zijn op het eerste gezicht goed en de bewegwijzering is uitstekend. Zonder problemen rijden we het stedelijke gebied uit en betreden we de Pantanal.
De Engelsen hebben een mooi woord voor hoe het er hier uitziet: lush. Zeker in combinatie met de bijna ondergaande zon waan je je in een stukje paradijs op aarde. Glooiende heuvels met wuivend gras, galopperende paarden, vele bergen zoals de suikerberg in Rio begroeid met tropische planten, een palmboompje hier en daar en overal de zang van vogels die we thuis alleen maar in volières kennen.

eerste truckstop Pantanal

Net na donker komen we aan bij een truckerstop; een 24-uurs benzinepomp met toiletten en douches en een eenvoudig restaurantje waar vrachtwagenchauffeurs hun pauze houden of de nacht doorbrengen. Door het supervriendelijke personeel – onze eerste Braziliaanse vrienden – krijgen wij een plekje aangewezen. ’s Nachts is het afzien. We zijn na Noord-Chili en Bolivia totaal niet meer gewend aan de hitte en in de Pantanal is de luchtvochtigheid enorm. Ook worden we geplaagd door de muggen. Al voor zes uur ’s ochtends worden we gewekt door de zware motoren van de gigantische vrachtwagens die één voor één om ons heen gestart worden.
Als we aan het ontbijt zitten genieten we van grasparkietjes, schitterende blauwgele ara’s (die grote papegaaien!) en andere vogels met kuifjes, kleurrijke verenpakjes en mooie zangkunsten die om ons heen vliegen en hupsen. Jeetje, dan zit je nog maar op een bezinestation…

rode ara

blauwgele ara

Het is nog maar een stukje van 86 kilometer, waarvan de laatst 25 kilometer over een zandpad, voor we bij Santa Clara, ons kampeeradres in de Pantanal, aankomen. Voor we naar Brazilië gingen hadden we misschien ooit wel eens van de Pantanal gehoord, maar vaker van de (bij de meeste mensen bekendere) Amazone. De Pantanal is een enorme wetland, bijna vier keer zo groot als Nederland. Het gebied heeft het dichtste flora en fauna ecosysteem van de wereld. Het grote voordeel ten opzichte van de Amazone is dat je maar heel erg weinig moeite hoeft te doen om er wilde dieren te zien. En dat hebben we geweten!

caracara Pantanal

croky

Nadat we eerst een frisse duik hebben genomen in het zwembad parkeren we de auto onder een boom, vlakbij de waterkant. Onderweg, op weg naar de camping, hebben we al wel wat alligators gezien, maar aan de oevers van de bijna droogstaande rivier langs de camping liggen er wel dertig! Op een meter of twintig van onze auto af dus.. Heel vet. Zeker ’s avonds ook, als je met je halve liter verse caipirinha – de cocktail van Brazilië – bovenaan de helling van de rivieroever gaat zitten en met een zaklamp over het wateroppervlak schijnt. Je wordt dan door ontelbare gele oogjes aangegluurd…

honderden kaaimannen opgestapeld

neusaapje Pantanal

Op de camping kun je allerlei toertjes boeken (paardrijden, op pirana’s vissen, hiken, met een busje op zoek naar dieren etc.). Met paarden hebben we beiden niet zulke fijne ervaringen en vissen op pirana’s wordt pas later georganiseerd, als we alweer weg zijn. Wat overblijft kunnen we zelf ook, te beginnen met een wandeling. Onze hike is alleen niet zo goed getimed. Midden op de dag is het eigenlijk niet te harden van de hitte op de grote grasvlaktes en bovendien houden de meeste dieren zich (verstandig als ze zijn) dan ook koest. Charlotte ziet een klein palmbomenbos en verwacht daar beesten aan te treffen. Wie weet wel de jaguar die we zo graag zouden willen zien! Als we even bijkomen van de hitte in het koele bos horen we een gek geluid. Een kruising tussen het geknor van een varken en het gegrom van een hond. Het is een boze brulaap! Je hoeft geen verstand van dieren te hebben om te snappen dat ‘ie ons als indringer beschouwt en we maar beter kunnen opzouten. Dat doen we dan ook maar.

regenboog Pantanal


tuiuiu

Tegen een uur of vijf ondernemen we nog een poging om dieren te spotten, ditmaal met de auto over het zandpad dat dwars door de Pantanal heen leidt. Gedurende een paar uur rijden we met 10-15 kilometer per uur en het enige wat we hoeven te doen is onze ogen goed de kost geven. Flamingo’s, de tuiuiu vogel (het symbool van de pantanal), allerlei roofvogels (veel caracara’s), ijsvogels, groengele en blauwgele ara’s, parkieten en nog veel meer mooie vogels. Maar ook capibara’s (een soort reuzenotters om te zien), die trouwens totaal niet bang zijn voor de kaaimannen die met wel honderden letterlijk op elkaar gestapeld langs en in het water liggen. Ook zien we een hele wilde zwijnen familie het zandpad oversteken, waarbij een paar grote exemplaren als een soort klaarovers checken of iedereen veilig de overkant bereikt. We zien een hertje en een stuk of twintig neusaapjes (ook veel jonkies), hun staartjes recht omhoog. Fantastisch!

familie everzwijn

Al hebben we dan geen anaconda’s of jaguars gezien, onze jeepsafari is erg geslaagd en uitgehongerd schuiven we aan tafel met de overige campinggasten voor een gezamenlijke maaltijd, bereid door de Braziliaanse ‘big mama’ van de camping.

13 december
Na een onrustige nacht vol muggen, ruziënde brulapen in het bos vlakbij ons (bijna iedereen was er wakker van geworden, zo hard!) en territoriale kaaimannen rijden we door naar het door de Brazilianen geliefde Bonito. Een toepasselijke naam voor een plaatsje waar je heel wat wonderen der natuur kunt aanschouwen. Kristalheldere rivieren waar je al snorkelend tropische vissen kunt bekijken, heldere grotten waarin je af kunt dalen om onderin azuurblauw water aan te treffen en meer van dat soort zaken. We zullen er helaas niks van zien omdat het pijpenstelen regent. Bovendien hebben we op de camping nog veel werk te verzetten voor het reisverslag van Bolivia geplaatst kan worden. Naar Bonito moeten we dus zeker nog terug in een minder regenachtig seizoen!

gouden zijdespin

15 december
We gassen door in de richting van het beroemde Foz do Iguacu, waar we anderhalve dag op rijden. We verlaten de Pantanal regio en komen terecht in de provincie Paraná. Kilometers lange akkers met verschillende gewassen passeren we. Gek op groenten, maar ‘stads’ als we blijkbaar toch zijn – hoewel beiden geboren op het ‘platteland’ – niet in staat om ook maar iets te herkennen, behalve mais dan 🙂
Halverwege slapen we weer op een grote truckerstop. Wat een extreem sociale lui toch, die Brazilianen. Nieuwsgierig ook. Zoveel truckers die even een praatje komen maken, ook al versta je elkaar maar nauwelijks. ‘Não falo Portugues’ deert ze niks, ze kletsen gewoon door! En leuk ook dat we nu niet meer direct als buitenlanders herkend worden. Is er bij Charlotte soms nog twijfel (misschien iets te blond om Braziliaans te zijn), Dick wordt standaard voor een Braziliaan aangezien. Niet zo gek ook, als je weet dat de Braziliaanse bevolking een grote ‘melting pot’ van herkomsten, culturen en huidskleuren is. De oorspronkelijke bewoners (Indianen) zie je nauwelijks, die wonen meer in het noorden en beslaan een kleine minderheid. Veel Brazilianen hebben Afrikaanse roots (in Brazilië was de slavernij heel groot) en later kwamen de immigranten uit onder meer Spanje, Italië, Polen en Duitsland. Trouwens ook heel veel Aziaten. Het is wel duidelijk dat de mix van al deze herkomsten en kleuren hele mooie mensen oplevert!

Iguacu watervallen Brazilië


Iguacu watervallen Brazilië II

16 december
We komen aan in Foz do Iguacu, wederom op een mooie camping die ons is aangeraden door het Duitse echtpaar uit Sucre. De volgende ochtend gaan we op tijd op pad om de grote Iguacu watervallen te bewonderen. Iguacu betekent in de Indianentaal Guarani ‘groot water’. Met de bus rijden we naar het natuurpark en een parkbus brengt ons naar het begin van de wandelroute. Het is maar een korte route, maar iedere keer zie je de watervallen weer vanuit een ander perspectief en van iets dichterbij. Een indrukwekkend stukje natuurgeweld zeg, echt prachtig! De wandeling eindigt bij de ‘boca de diablo’, de duivelskeel, waar het water met een oorverdovend geweld naar beneden klatert. Dat je nat wordt als je over de loopbruggen naar het spektakel gaat kijken is onvermijdelijk maar tevens hartstikke welkom. Tot slot nemen we een lift naar het uitzichtspunt van waar je, van een afstandje, een mooi zicht hebt op de bovenkant van de duivelskeel.
Wauw!

Iguacu watervallen Brazilië

Iguacu watervallen Brazilië

We vragen ons af of het nog wel zin heeft om morgen naar de Argentijnse kant van de watervallen te gaan kijken, want mooier dan dit kan het toch niet worden? Omdat we van verschillende toeristen hebben gehoord dat we dat wél moeten doen omdat je alles van nog veel dichterbij kunt aanschouwen, besluiten we morgen toch braaf te gaan.

18 december
Op vakantie ben je niet zo heel erg met de dagen van de week, laat staan met data bezig (althans wij niet), zodat Charlottes verjaardag bijna aan haar aandacht ontglipt was. Gelukkig had Dick er wel aan gedacht, evenals een heleboel mensen thuis. Nogmaals bedankt voor de lieve appjes, sms’jes, e-mails en e-card!

Iguacu watervallen Argentinië

Iguacu watervallen Argentinië

Met het bezoek aan de ‘Cataratas’ is het een memorabele verjaardag geworden. Het kost iets meer tijd, geld en moeite om de watervallen aan de Argentijnse kant te bekijken, maar dan heppie ook wat! Dachten we gisteren dat het niet mooier kon, vandaag werd het tegendeel bewezen. Het overgrote deel van de watervallen ligt in Argentinië en dat betekent dat je overal echt letterlijk met je neus bovenop kunt staan. Het natuurgeweld is gigantisch; er gaat drie keer zoveel water doorheen als door de Niagara watervallen. Hele rijen watervallen zijn er te zien, met soms wel twee niveau’s. In totaal ongeveer 300 watervallen over een breedte van 2,7 kilometer vallen tot 80 meter naar beneden. Omdat het een mooie zonnige dag is zien we om de haverklap regenbogen, waar Charlotte dol op is.
Als zo vaak bij dit soort natuurverschijnselen wordt maar weer bevestigd dat de mooiste dingen op aarde niet door toedoen van mensen tot stand komen. De watervallen maken tegenwoordig trouwens onderdeel uit van de nieuwe 7 wereldwonderen.
Het enige grote nadeel van dit soort bezoekjes: je raakt verwend! Gaan we ooit nog opkijken van een doorsnee watervalletje in een jungle of langs de kant van de weg?

Iguacu watervallen Argentinië


Iguacu watervallen Argentinië

Terug op de camping zijn er heel wat campinggasten bijgekomen. Gezellig! Van een projectontwikkelaar die met een bevriend gezin op vakantie is in een gigantische tot een camper omgebouwde touringcar bus moeten we picana van de barbecue proeven. Zonder te overdrijven: het lekkerste stukje vlees ooit gegeten. Het goede nieuws is dat het uit Argentinië komt, dat dus blijkbaar niet voor niks bekend staat om het lekkere vlees.

Naast ons staat een stel newlyweds met hun familie en vrienden. Het van oorsprong Braziliaanse stel woont al een flink aantal jaren in California, maar wilde aan de Braziliaanse stranden trouwen. Voor de gelegenheid zijn vijf Amerikaanse vrienden van hen overgekomen die nu onderdeel uitmaken van hun rondreizende karavaan. Met één ervan, Jonathan, raken we ‘s avonds aan de praat en als we de volgende dag van Alex horen dat ze met kerstmis met z’n vijven ook in Rio zijn besluiten we elkaar daar op te zoeken.

neusaap taking over the place


19 december
In twee dagen rijden we naar Florianapolis waarbij we een afstand van zo’n duizend kilometer moeten overbruggen. Doordat je in het constant glooiende Brazilië nooit echt hard kunt rijden – al denken sommige Brazilianen daar anders over – en we aardig wat regen op ons dak krijgen, kost het ons twee hele dagen voor we arriveren op camping Lagoa da Conceicão. We kiezen een plekje naast een grote camper, die toebehoort aan Martin, een Argentijnse wereldreiziger. Een goede keuze, want Martin zal ons in de dagen die volgen constant voorzien van hulp, advies, eten (uiteraard!) en – niet in de laatste plaats – leuk gezelschap. Als kapitein op luxe jachten heeft hij al heel wat van de wereld gezien en hij zit vol bijzondere verhalen.

buurman Martin Floripa

21 december
Het is tijd om het een en ander te regelen voor ons bezoek aan Rio de Janeiro. Het liefst willen we er met Oud & Nieuw heen, maar omdat de prijzen voor accomodaties in die periode gemiddeld vervijfvoudigen (denk aan prijzen van € 150,- met z’n tweeën per nacht voor een grote slaapzaal!) houden we het toch maar op Oud & Nieuw aan het strand van Floripa.
Zelf rijden naar Rio wordt ons van alle kanten afgeraden. Heel Brazilië heeft in deze periode vakantie en vakantie betekent: naar de kust. Iedereen uit het binnenland en de grote steden trekt naar de zee en dus zijn de wegen zijn in deze weken overvol en gebeuren er veel ongelukken.
We gaan naar het busstation in de stad en kunnen daar gelukkig nog de kaartjes bemachtigen die we op internet hadden gezien en waarmee we vijf dagen in Rio kunnen zijn. Op internet vinden we een hostel vlakbij het strand van Copacabana dat uitsluitend lovende beoordelingen krijgt met nog beschikbaarheid, dus we zijn er helemaal klaar voor!

23 december
Om zes uur ’s avonds gaat onze bus. Er staat ongeveer achttien uur voor gepland, maar als we pech hebben zou dat meer kunnen worden. Alleen al vanuit Sao Paulo vertrekken er even voor kerst op één dag een half miljoen auto’s, zo horen we van Martin die het Braziliaanse nieuws volgt. We hebben geluk en arriveren zelfs een uurtje eerder in Rio de Janeiro! Net voor aankomst hebben we de animatiefilm ‘Rio’ op de laptop gekeken nu zien we alles met eigen ogen. Het Christusbeeld dat hoog over de stad uitkijkt, de kenmerkende groene bergen en overal stranden. Wauw!!!
Tegen onze gewoonte in nemen we vanaf het busstation een taxi naar het hostel in plaats van een bus. In Rio weegt veiligheid zwaarder dan het budget. Lisetonga Hostel ligt bovenaan een steile helling, aan het begin van de favela Chapeu Mangueira in de wijk Leme. Het is een oude villa die stijlvol is opgeknapt. De Slowaakse eigenaar en zijn Braziliaanse vriendin wonen er zelf ook en hebben er alles aan gedaan om het tot een gezellig geheel te maken en dat is uitstekend gelukt! Het vriendelijke personeel draagt er aan bij dat we ons eerder te gast voelen bij vrienden, dan dat we in een hostel te gast zijn.

Copacabana

Voor het eerst tijdens deze reis slapen we op een slaapzaal. Wel een kleintje hoor, van vijf man, maar toch. Rio is best aan de prijs en bovendien heeft dit leuke hostel geen privé kamers. We delen de kamer met Henrik en Duy uit Noorwegen met wie we de dagen erna veel optrekken, en een knul uit Australië. Als we een douche hebben genomen gaan we lunchen en Copacabana verkennen. Natuurlijk eindigen we al snel op het strand. 🙂
’s Avonds heeft de eigenaar vanwege kerstavond hapjes gemaakt en een soort sangria. Tot ver na middernacht drinken we biertjes op de patio met de andere hostelgasten. Vooral Scandinavië is goed vertegenwoordigd in het hostel.

25 december
Eerste kerstdag, maar zo voelt het niet! Niks kerststol met roomboter, nette kleding, open haard of sneeuw. De mussen vallen van het dak in Rio. Nog nooit eerder is er zo warm geweest! Niet echt een dag om eens flink de toerist uit te hangen dus. Bovendien horen we dat er veel gesloten zal zijn, omdat op eerste kerstdag (in Brazilie kennen ze er maar één, namelijk de enige echte feestdag) veel familiebezoekjes zullen worden afgelegd. We genieten dus wederom van een lekker middagje strand en aan het einde van de dag verkassen we met een lading drank naar de Amerikanen door wie we uitgenodigd zijn voor een traditioneel kerstdiner. Alex, Robert, Jonathan, Kevin en Maritza hebben een appartement gehuurd in Ipanema en hebben heel de dag in de keuken doorgebracht voor de bereiding van de traditionele kalkoen.
Na de maaltijd wandelen we rond een uurtje of acht over het strand van Ipanema naar Copacabana waar speciaal vanwege kerst op een groot podium gratis muziekoptredens te zien zijn. Eerst is het de beurt aan de bekende Braziliaanse zanger Gilberto Gil, die helaas al klaar is als wij aankomen. Over een half uur is het de beurt aan Stevie Wonder. Hij is een beetje laat, maar ja, voor die man is het natuurlijk ook kerst. We bemachtigen een mooi plekje aan de zijkant van het podium, maar moeten daarvoor wel een stukje door een dichte mensenmassa. En daar gebeurt waar we al voor gewaarschuwd zijn: Robert, één van de Amerikanen, wordt gerold van zijn portemonnee. De straatdieven werken in groepjes. Ze veroorzaken bijvoorbeeld een klein ‘opstootje’ (er wordt een beetje geduwd) en mensen hebben een paar seconden nodig om hun evenwicht te bewaren. Meer dan die paar seconden heeft de dief niet nodig. Aangezien Robert – Amerikaan als ‘ie is – behalve een boel cash ook een paar creditcards op zak heeft gaan hij en Alex meteen terug naar het appartement om de pasjes te blokkeren. Gedurende de avond worden er om de haverklap om ons heen portemonnees op de grond gevonden. Het lijkt erop dat de dieven alleen geld uit de portmonnees trekken en het ‘bewijsmateriaal’ op straat gooien.

met Jonathan, Kevin en Maritza


het wonder dat Stevie heet

Het optreden van Stevie is… eh…apart. Aangezien hij alles in het Engels doet en de meerderheid van de Brazilianen geen Engels spreekt, krijgt hij het publiek niet zo makkelijk mee met de teksten die hij hen wil laten nazingen. Een paar nummers zoals Don’t you worry ‘bout a thing en Superstition, en covers van Bob Marley en Michael Jackson zijn supercool, maar daarnaast doet hij ook aardig wat softe ballads (je moet er van houden; doen wij niet) en wat zoete hallelujah-achtige Amerikaanse kerstliedjes. Wel heel bijzonder om tussen een half miljoen Brazilianen en wat andere toeristen op Copacabana beach te swingen!
Na het concert gaan we maar terug naar het hostel. Het voelt niet zo veilig om nu nog op stap te gaan, aangezien aardig wat mensen echt flink dronken zijn en we halverwege het concert ook getuigen waren van een flinke vechtpartij, waardoor de mensenmassa uiteen week. Best een eng moment als je helemaal klem staat en mensen om je heen in paniek raken en zelfs proberen te gaan rennen. Gelukkig was er politie in de buurt en werd de boel weer snel tot bedaren gebracht.

kabelbaantje Pao de Azucar

in de verte zie je Jezus op de berg

26 december
Op tweede kerstdag bezoeken we Pao de Azucar, de bekende suikerbroodberg van Rio. Met twee kabelbanen word je naar twee verschillende niveau’s gebracht, van waar je een indrukwekkend uitzicht over een deel van de stad krijgt. Bijna overal waar je kijkt zie je zee, dus niet zo verwonderlijk dat Pao de Azucar vroeger functioneerde als strategische uitkijkpost. Het is hoogseizoen en een redelijk heldere dag, zodat het super druk is (overal lange wachtrijen in de felle zon) en we blij zijn als we weer beneden staan. ’s Avonds gaan we met een man of tien uit het hostel uit eten bij een churrascaria met de formule ‘eten tot je er bij neer valt’. Er is een uitgebreid buffet met groentes, aardappels, rijst, pasta en sushi en om de haverklap staat er een meneer aan je tafel met een lange vleesspies (steeds een andere soort vlees) waar hij graag een stukje voor je afsnijdt.
We eindigen de nacht met een biertje in een strandtentje van Copacabana beach.

uitzicht vanaf de Suikerberg

uitzicht op Copacabana en Leme

De laatste (hele) dag dat we in Rio zijn hebben we in de planning om aan het eind van de middag / begin van de avond naar Corcovado te gaan, het Christusbeeld. We hebben de tip gekregen om laat te gaan omdat dan de drukte meevalt en omdat het licht dan zo mooi op het beeld en over de stad valt. Bovendien kunnen we de volle maan zien opkomen!
Helaas, halverwege de middag trekt er plotseling een dikke mistachtige bewolking over de stad heen, waardoor het zinloos is om nog te gaan. De enige mogelijkheid die we nu nog hebben is de volgende ochtend. We kunnen Rio natuurlijk niet verlaten voordat we bij ‘Christo Redentor’ zijn geweest.

onder Jezus' vleugels

Met een nieuwe groep hostel-vrienden gaan we ’s avonds een hapje eten bij een Libanees restaurant (een aanrader!) en wederom eindigen we op het strand. De volgende ochtend gaan we met dezelfde ploeg op tijd richting Christ. Het blijkt toch niet vroeg genoeg, aangezien de rij al dermate lang is dat we pas over twee uur het treintje omhoog kunnen nemen. Het alternatief is met een busje omhoog. Je hoeft dan voor het eerste stuk maar even te wachten, maar mist alleen wel het mooie uitzicht vanuit het treintje. Voor ons is de keuze niet moeilijk. We willen vandaag ook nog naar de wijk Santa Teresa en aan het einde van de dag gaat onze bus alweer terug naar Floripa. De rest volgt ons.
Het busje brengt ons naar de kassa’s (moet je ook weer voor in de rij) en daarna sluiten we aan in een héle lange rij voor het volgende busje omhoog. Dan is het nog maar een aantal trappen voor we onder het 38 meter hoge Jezusbeeld staan. Wat een knoeperd! En wat een fenomenaal uitzicht! Jammer dat het niet echt helder is en dat we hier met z’n tienduizenden om het beeld heen hangen. Toch nog maar eens een keertje terug op een rustiger moment!

Cristo Redentor

Ons plan om nog naar Santa Teresa te gaan valt door het lange wachten (ook op de terugweg is het weer wachten) in duigen. Om half vijf ‘s middags nemen we vanuit het hostel een taxi naar het busstation. Tegen vijf uur komen we er aan. Lekker op tijd dus, aangezien de bus om zes uur vertrekt. Bij een informatiebalie gooit Charlotte met een achteloos gebaar de tickets op de counter, zodat Dick aan de juffrouw achter de balie kan vragen waar we moeten inchecken.
“Waar moeten we zijn voor de bus van…. KWART OVER TWEE??!! Hè? Onze bus zou toch ook op de terugweg weer om zes uur gaan? Heb jij de kaartjes niet gecheckt?” (Dick)
“Nee, want JIJ zei toch dat ‘ie om zes uur ging? Daar vertrouwde ik op.” (Charlotte)
“Nou dat heb ik van jou hoor, dat ‘ie om zes uur zou gaan.” (Dick)
“Dit zou Susan L. nooit overkomen…” 🙂 (Charlotte)

sunset Copacabana

Direct gassen we door naar de balie van onze busmaatschappij. Hier moet sprake zijn van een misverstand. Een Braziliaanse vrouw die een beetje Duits spreekt fungeert als tolk tussen het meisje van de maatschappij en ons. Er blijkt inderdaad sprake van een misverstand te zijn. Aan onze kant welteverstaan. Er is geen bus van zes uur en die is er ook nooit geweest. Wel eentje van kwart over twee. Behalve onszelf kunnen we hier niemand de schuld van geven.
Geld terug is geen optie. Kaartjes omboeken wel. De eerstvolgende bus met vrije plaatsen naar Florianopolis gaat op….. 1 januari, over vier dagen, jawel! Tja, misschien een goede reden om tóch maar Oud & Nieuw in Rio te vieren? We vragen of er andere manieren zijn om met de bus in Floripa te komen. Er blijkt een mogelijkheid om via Curitiba te gaan. Dan kunnen we vanavond om acht uur nog mee. Moeten we wel nog zelf op zoek naar kaartjes van Curitiba naar Floripa. Ook dat lukt! De Engelssprekende manager van een andere busmaatschappij helpt ons super goed en we schaffen kaartjes Curitiba – Floripa aan voor de volgende ochtend elf uur. Maar goed ook, want station Curitiba is de volgende dag afgeladen vol, dus of we dan nog aan kaartjes waren gekomen?

29 december
We arriveren laat op de camping in Floripa. Onderweg file en slecht weer gehad. Omdat het al zo laat is gaan we nog maar eens lekker uit eten; shrimp sequence deze keer. Een locale specialiteit: garnalen op een stuk of vijf verschillende manieren bereid. Erg lekker, vooral in combinatie met onze nieuwe vondst: Bohemia bier.

zoveel lieve vriendjes op straat

30 december
Omdat Charlotte er inmiddels een traditie van heeft gemaakt om in zo’n beetje ieder nieuw land waar we komen het ziekenhuis te bezoeken (al die musea heb je op een gegeven moment ook wel gezien), gaan we vandaag naar een EHBO. In de Pantanal is Charlotte gestoken door iets dat twee nogal vreemde bulten heeft achtergelaten op haar benen. In Rio zijn de bulten groter geworden en veranderd in rode, ontstoken, ringvormige plekken die met de dag groter werden (foto’s beschikbaar voor de liefhebber). Geen fraai gezicht maar vooral vervelend als zoiets niet vanzelf over gaat. Toch maar eens iemand naar laten kijken dus.
Na vijf uur wachten (V.I.J.F. U.U.R.) zonder boek, muziek, telefoon, tv of wat dan ook zijn we eindelijk aan de beurt. Weer een uur later staan we buiten. Er heeft zes man naar de plekken gekeken, er zijn foto’s van gemaakt (met een digitale camera), er is een medisch handboek met daarin alle bestaande huidaandoeningen geraadpleegd (moet je trouwens nóóit zomaar even nonchalant doorbladeren, gatverdamme!), maar niemand weet wat het is. Er wordt dus ook niks voorgeschreven. Tot drie keer toe opperen we nog dat het misschien ringworm is, een schimmelinfectie van de huid (had Charlotte zelf op internet gevonden), maar we krijgen desondanks het advies om op 2 februari terug te komen, als er weer specialisten in het ziekenhuis zijn. Die zitten nu allemaal in hun zomerhuisjes aan zee. En gelijk hebben ze.

Ook nu is het alweer zo laat dat we geen zin meer hebben om boodschappen te gaan doen en te gaan koken. Toevallig komen we langs een heerlijk all you can eat sushi-restaurant (zo eentje met een lopende band) waar we ons tegoed doen aan al het lekkers dat aan ons voorbij glijdt. De enige Engels sprekende ober (een Zuid-Afrikaan) komt, ondanks de drukte, om de tien minuten vragen of alles naar wens is. Zo attent!

Op Oudjaarsdag doen we nog wat inkopen voor het feest van vanavond. We moeten nog witte kleren aanschaffen, want het is traditie in Brazilië om wit te dragen. Het staat voor vrede in het nieuwe jaar. Op een reis als deze neemt een weldenkend mens geen witte kleding mee, want geheid dat je er na een halve dag al bij loopt ‘om op te schieten’, zoals Charlottes moeder altijd zei. Iets nieuws dus. Winkelen kan leuk zijn, maar niet als je iets nodig hebt. Toch slagen we redelijk naar ons zin.

We twijfelen hoe we de avond / nacht gaan doorbrengen. Met Alex en Bob, twee van de vijf Amerikanen die nu ook in Floripa zitten, kunnen we mee naar een groot feest in een hippe club. Klinkt gaaf, maar budgettechnisch nu niet helemaal handig (dikke entree en de hele avond dure drankjes). We besluiten daarom gewoon samen naar het strand te gaan en maar te zien wat er van komt. Om kwart over negen zitten we nog aan het avondeten als de familie Ter Burg aan de telefoon hangt. Gezellig! In Nederland is het dan al 2013, maar wij moeten nog afwassen, douchen, omkleden…

Oud en Nieuw Floripa

Rond een uur of elf lopen we, gewapend met een paar flessen van de beste champagne (ahum) richting Joaquina beach, waar in het seizoen ook surfevents gehouden worden. In minder dan vijf minuten hebben we weer een stel gezellige Brazilianen uit Sao Paulo leren kennen en zo gaat het de rest van de nacht door! Om middernacht is er weinig vuurwerk op het strand te zien. Voor het mooie vuurwerk moet je naar de stad, daar is een vuurwerkshow van ruim een kwartier. Wel leuk is een andere Braziliaanse traditie: over zeven golfjes springen in de zee. Bij iedere sprong mag je een wens doen!
Over het hele strand klinkt de relaxte muziek van de reggaeband die optreedt in de strandtent en we beseffen weer eens even wat een geluk we hebben dat we dit allemaal mogen meemaken. Om half zes liggen we, moe maar voldaan, in onze wagen. Klaar om er drie uur later al weer uit te zweten. Een mooie jaarwisseling en een hoop nieuwe vrienden rijker!

Oud en Nieuw Floripa


disco in en op je pickup

2 januari
Terug naar het ziekenhuis, waar Charlotte in het toxicologisch lab weer door zeven verschillende mensen wordt bekeken. Op een gegeven moment komt er een arts binnen die minder dan een halve minuut naar de plekken hoeft te kijken om te bepalen dat het een schimmel (ringworm dus!) is. Yes! Dat is namelijk heel makkelijk te behandelen. De achterblijvers zijn er toch niet gerust op. Het zou nog steeds een parasiet kunnen zijn. Er wordt wat weefsel afgenomen voor onderzoek, er worden pillen en crème voorgeschreven voor de schimmel, maar desondanks wordt ons op het hart gedrukt toch de volgende dag naar dr. Sergio Beduschi in een ander ziekenhuis te gaan. Hij is infectiespecialist en spreekt ook uitstekend Engels.
Omdat we hadden verwacht dat we na dit ziekenhuisbezoek direct weer de weg op konden gaan, hebben we op de camping van iedereen afscheid genomen en uitgecheckt. Toch staan we er ’s middags weer op de stoep. We doen nog maar eens een keertje Sushi. Het moet natuurlijk allemaal wel een beetje fijn blijven! 😉

De geschiedenis herhaalt zich de volgende dag. Dr. Beduschi (het is toch net of je het over een of ander sexy ER-karakter hebt?) staat ons uiterst vriendelijk te woord, noteert waar we in de afgelopen maanden allemaal geweest zijn – en waar Charlotte dus mogelijkerwijs een parasiet heeft opgelopen – , kijkt samen met een collega eens goed naar de plekken en zijn collega vraagt of we eventueel in de gelegenheid zijn om over ongeveer een maand terug te zijn in Florianapolis, mocht behandeling van de parasiet nodig zijn. Nee! Dat kan helemaal niet!
Dr. Sergio stelt ons gerust. We hebben geluk, want een infectiespecialist, gespecialiseerd in de leishmania parasiet is morgen in het ziekenhuis. Zij zal waarschijnlijk met het het blote oog al kunnen zien of het de gevreesde parasiet betreft, welke trouwens wordt overgebracht van dieren op mensen door een ‘onschuldig’ zandvliegje!
We blijven dus nóg een nachtje langer in Floripa.. Hallootjes, daar zijn we weer! Het campingpersoneel, dat geen letter Engels spreekt, snapt er nu helemaal niets meer van.
Goed nieuws via de mail: het nieuwe knipperlicht – het oude exemplaar zijn we verloren in Bolivia – komt morgenmiddag binnen bij de Toyotadealer in Floripa en kan dan ook meteen geïnstalleerd worden. Fijn, dat scheelt ons een hoop zoekwerk verderop tijdens de trip.

4 januari
De specialist heeft het zo gezien: het is geen parasiet maar gewoon schimmel. Dat je ooit nog eens blij zou zijn om schimmel te hebben!  ’s Middags laten we de auto fixen en kopen we een halve kilo vis om met z’n tweetjes op te eten. Na een uitgebreide maaltijd worden we door een Braziliaanse familie uitgenodigd voor hun barbecue. Wat een lieve en gezellige mensen weer. Met de kinderen, die in Rio en Sao Paulo wonen, wisselen we gegevens uit. We zijn van harte welkom om met het WK 2014 hun kant op te komen!
Als de familie vertrokken is en we aan het opruimen zijn worden we door een homostel – de boys zijn zo zat als een toeter – uitgenodigd voor hún barbecue. Nee zeggen is geen optie! De champagne vloeit rijkelijk. Zij maken het motto ‘haal er uit wat er in zit’ pas echt waar. Van iedere dag maken ze een feestje, zonder daarbij ver vooruit te plannen. En als het geld op is, dan is het op! Ze kunnen zich dan ook niet voorstellen dat je – zoals wij – spaart voor een lange reis en je budget uitsmeert over een heel jaar. Nu is nu, geen zorgen voor de dag van morgen en hoppa, weer een fles champagne open!

BBQ II (en maaltijd III) met de boys uit Sao Paulo

Op 5 januari vertrekken we eindelijk uit Floripa, met weersomstandigheden à la de Nederlandse zomers waaraan we hier een beetje gewend zijn geraakt. Regenachtig dus. Er is veel file, hoewel we gehoopt hadden dat de grote drukte richting het noorden in plaats van richting het zuiden zou zijn, omdat daar de meeste vakantieganger vandaan komen. Dick is inmiddels helemaal verslaafd aan de opgestoken duimen die zo gebruikelijk zijn in het Braziliaanse verkeer. Als je iemand voorrang geeft krijg je bijna standaard een duimpje.

’s Avonds voor het slapen gaan, als het eindelijk droog is, checkt Dick nog even de wagen. Vervelend genoeg merkt hij dat de auto iets gelekt heeft en nog erger is dat het waarschijnlijk vloeistof voor de automatische versnellingsbak is. Extreem belangrijk, want als dat peil te laag staat kun je heel de versnellingsbak aan gort rijden. Als hij in de winkel van de benzinepomp op zoek gaat naar vervangende vloeistof komt een toevallig binnenwandelende vrachtwagenchauffeur zich bemoeien met het gesprek tussen Dick en de verkoper. De chauffeur spreekt nauwelijks Engels, maar belt direct zijn zwager die uit de VS komt. Deze weet ook nog wat van auto’s en raadt Dick, op basis van wat hij over de telefoon hoort, af om nog verder te rijden. Das lekker! En waarom moet zoiets nou weer op zaterdagavond gebeuren? Morgen is alles dicht, dus we moeten nu een hele dag op een truckerstop doorbrengen. Wat een pech…

Toevallig is Charlotte net ‘De Alchemist’, van de Braziliaanse schrijver Paulo Coelho aan het herlezen. Haar lievelingsboek. Een inspirerend verhaal en wie het kent weet dat pech pas pech is als je jezelf als slachtoffer beschouwt. Je weet nooit tot wat voor goeds of moois die ogenschijnlijke pech je weer kan leiden!

6 januari
Dat zelfs een dag op een truckstop tot bijzondere ontmoetingen kan leiden, blijkt vandaag maar weer. Net na de middag komt Samuel, een andere trucker een kijkje nemen. We hebben er het beste van gemaakt voor vandaag, dus we zijn het beetje aan het zonnebaden, lezen een boekje, Dick poetst de auto en Charlotte heeft het voornemen om later op de dag het reisverslag te gaan schrijven. Ook Samuel checkt de auto en raadt ons aan om morgen in het nabijgelegen plaatsje vloeistof te kopen en daarna door te rijden naar een officiële Toyotagarage in Porto Alegre, de laatste grote stad voor de grens met Uruguay.
En daarna moet er natuurlijk gedronken worden. Samuel komt met bier en een caipirina aangelopen. Jawel, in Brazilië kun je op een benzinestation niet alleen bier krijgen, maar ook cocktails! Het leven is toch een groot feest?!

dagje truckerstop met vriend Samuel

Omdat Samuel alleen Portugees spreekt en wij een minimum aan Spaans, is het communiceren soms lastig, maar toch komen we er uit. Later voegen ook nog twee andere chauffeurs zich bij het gezelschap op de parkeerplaats; zijn matties Rubens en Oscar. Samuel vertaalt alles wat de twee anderen willen zeggen of vragen aan ons, van het Portugees in het Portugees. Het tempo (en dialect?) van de andere mannen maakt het voor ons echt totaal onverstaanbaar.

Dick met vrienden Oscar en Skol


de keuken in Oscars truck

En zo komt het dat we op een zondagavond op de parkeerplaats van een tankstation in Brazilië tussen twee trucks van 30 meter lang zien hoe Oscar voor ons vijven een heerlijke maaltijd maakt van bruine bonen met knakworstjes uit de benzinestationwinkel en spiraaltjespasta met rode saus en eveneens knakworstjes. Trots als hij is op zijn Italiaanse roots (en misschien ook een beetje door alle biertjes) vraagt hij wel tien keer of het eten lekker was en of we nog meer willen. “Tutti bon?”, roept hij steeds.
Hoe gek het misschien ook klinkt, we hadden deze dag nooit willen missen en beseffen ’s avonds dat we de bijzondere ontmoetingen te danken hebben aan de auto’pech’!

uniek!

In Porto Alegre vinden we door wat rondvragen bij andere dealers de Toyotagarage. Hele plattegronden worden getekend en printjes gemaakt van google maps om ons de weg te wijzen. Wat een behulpzaamheid weer. De check bij Toyotadealer, waarbij naast de versnellingsbakvloeistof ook de vering en nog wat andere zaken worden nagekeken is helemaal gratis! Er blijkt iets met het differentieel aan de hand te zijn en de manager (die nog voor de Rabobank gewerkt heeft) vindt het o zo vervelend dat hij ons niet kan helpen omdat hij niet aan het onderdeel kan komen. In Uruguay zou het zeker moeten lukken, denkt hij. Met een warm gevoel van alle hulpvaardigheid rijden we de stad uit, ons laatste stukje Brazilië tegemoet.

30 meter lange trucks

We hebben gigantisch genoten van dit land en dan doelen we in het bijzonder op de inwoners. Hun openheid en vrolijkheid hebben onze ogen geopend. Het is altijd moeilijk oordelen vanuit een vakantiesituatie, maar Zuid-Brazilië voelt als een plek waar we zouden kunnen wonen.

Een ding is zeker, we komen terug! Is het niet voor de dingen die we allemaal níet gezien en gedaan hebben (naar een sambaschool, capoeira zien, snorkelen in Bonito, naar de Amazone, Salvador, (wind)surfen aan de prachtige stranden, Carnaval, Oud & Nieuw, een voetbalwedstrijd bijwonen), dan is het zeker voor de mensen!

Sorry dat het weer zo’n grote lap tekst is geworden, het zal inmiddels wel zijn gaan wennen.. 😉

4 thoughts on “Nieuwe vriendschappen in Brazilië

  1. Hoi D & C
    Brazilié staat op mijn lijst om ooit te bezoeken. Als fietser?
    Rommel me door alle drukke schoolzaken heen, heb nergens echt tijd voor.
    Geniet van alle vrijheid die je nog hebt.
    Ik zie uit naar jullie volgende verslag.
    Voorjaarsvakantie staat voor de deur, nog ff bikkelen
    lieve groeten
    Elly

  2. Jeetje wat een mooi verhaal weer! Met veel plezier gelezen! Het wordt ook steeds leuker, zeker als je naam vermeld staat 🙂 ha ha….
    X
    Susan

  3. Wat een avonturen weer! Ik heb jullie verhaal weer met veel plezier gelezen. Veel groetjes uit Tilburg! Nadine

  4. Tja… wat moeten we hier nog op zeggen?

    Weer een vermakelijk verhaal. En leuk dat jullie dit allemaal meemaken terwijl wij onze dagelijkse routine volgen…

    We kijken uit naar jullie terugkomst (!) al klinkt dat voor jullie nogal voorbarig misschien…

    Kussen!
    Roderik en Saartje

Reacties zijn gesloten.