Travel is the only thing you buy that makes you richer

Onze laatste echte Zuid-Amerika bestemming is Colombia, waar we vanuit Santiago op 27 februari heen vliegen. Omdat we ’s ochtends vroeg al vliegen vinden we het zonde om voor een halve nacht nog een dure overnachting te betalen in het hostel, dus hebben we het idee opgevat om te overnachten op de luchthaven van Santiago. Deze blijkt bij aankomst toch een iets minder internationaal karakter te hebben dan we verwacht/onthouden hadden. Er zijn nauwelijks stoeltjes te vinden zodat we uiteindelijk onze paar uur slaap op de grond door moeten brengen.. Gelukkig pasten onze slaapzakken niet meer in de koffers van Lyon en Jeanne, zodat we niet direct op de koude tegels hebben hoeven liggen 🙂

zwijntje in El Recinto del Pensamiento

Met een tussenlanding in Lima, Peru komen we na  een kleine zeven uur vliegen aan in Medellin. Onze eerste indruk van Colombia is dat de mensen er ontzettend sociaal overkomen. Ze zijn vriendelijk voor ons en voor elkaar en we vinden het moeilijk voor te stellen dat we ons nu bevinden in wat niet zo lang geleden de meest gewelddadige stad van de wereld was, geteld in aantallen moorden per dag. Maar misschien moeten we eerst meer leren over de geschiedenis van Colombia om te kunnen begrijpen dat het één het ander niet hoeft uit te sluiten.

Op 1 maart doen we een ‘Pablo Escobar-tour’. De tour is absoluut niet zo fout als het klinkt en zelfs super interessant. Niet alleen horen en zien we veel over het leven (en de dood) van deze wereldberoemde drugsbaron, regelmatig wordt de sprong gemaakt naar de huidige (politieke) toestand van Colombia. Met een busje rijden we door Medellin en bezoeken we de gebouwen waar hij woonde, zijn zaken deed en waar hij vermoord werd. Als ode aan de coke liet Escobar al zijn onroerend goed wit verven. Typisch is dan weer dat hij zelf nooit drugs gebruikte, afgezien van zijn dagelijkse jointje. Onderweg vertelt Paula, onze gids, op boeiende wijze zijn levensverhaal.

Museo de Antioquia

De daden van Escobar – de onbetwiste leider van het Medellinkartel – spreken erg tot de verbeelding en helaas meestal op een gruwelijke en meedogenloze manier. Toch zijn er ook wel wat incidenten waar we de humor van in kunnen zien. Zo liet hij naar zijn landgoed Napoles vlakbij Medellin voor een fortuin aan exotische bomen, planten en meren aanleggen. Omdat hij er graag een safaripark van wilde maken liet hij onder meer kangoeroes overkomen uit Australië, kamelen uit de Sahara, olifanten uit India en giraffen en nijlpaarden uit Afrika. Na zijn ondergang is het landgoed in beslag genomen door de overheid en zijn de dieren ondergebracht in dierentuinen. De nijlpaarden waren nogal lastig te vangen, zodat de verantwoordelijke autoriteiten uiteindelijk besloten de laatste twee opstandige dieren maar aan hun lot over te laten, in de verwachting dat ze uiteindelijk ter plaatse wel zouden sterven. Dat is niet gebeurd, sterker nog, de beesten zijn zich gaan voortplanten zodat naast een aantal landen in Afrika Colombia nu het enige land ter wereld is waar nijlpaarden in het wild voorkomen.

bij Plaza Botero, Medellin

bij Plaza Botero, Medellin

Escorbar was een ambitieus man met een klein minderwaardigheidscomplex. Hij vond het ontzettend belangrijk om serieus genomen te worden en niet alleen in de onderwereld. Daarom besloot hij op een bepaald moment om de politiek in te gaan. Bij een deel van de bevolking – dat toen nog niet bekend was met de volledige persoon Escobar – was hij populair, voornamelijk omdat hij zich inzette voor mensen in achterstandssituaties. Voor de allerarmsten in de krottenwijken van Medellin liet hij zelfs huizen bouwen waar deze mensen gratis in mochten wonen. Escobar schopte het uiteindelijk tot volksvertegenwoordiger en bood in die tijd aan de regering van Colombia zelfs aan om de gehele buitenlandse staatsschuld met zijn eigen geld af te kopen. Voor deze duivelsdeal zijn ze niet gevallen, maar desondanks wist Pablo Escobar de Colombiaanse overheid wel op talloze andere manieren in een hoek te drijven.

Plaza Botero

Plaza Botero

1986 was een bloedig jaar in de geschiedenis van Medellin. Moord was de belangrijkste doodsoorzaak voor mannen tussen de vijftien en veertig jaar. Het ‘narcoterrorisme’, waarbij autobommen op onschuldige burgers werden ingezet om de overheid te manipuleren, werd als nieuw wapen ingezet. Paula, de gids, vertelt hoe ze haar moeder regelmatig een zenuwinzinking zag krijgen als haar vader eens wat later van zijn werk thuis kwam. Hij zou toch niet…? De straten waren onveiliger dan ooit. De enige reden dat mensen zich op straat begaven was om zich van en naar hun werk of de supermarkt te spoeden. Voor de rest lag het complete openbare leven in de stad plat. De doorgaans ontzettend ‘partyminded’ Paisas voelden zelfs geen behoefte meer aan het vieren van een feestje. De wijk La Cola del Zorro maakte naam als de plek waar de maffia haar lijken achterliet. Het was zelfs zo erg dat de inwoners van de wijk bordjes plaatsten met de tekst VERBODEN LIJKEN TE DUMPEN. Niet te geloven toch, wat een ellende deze mensen moeten hebben doorgemaakt? Moeilijk te bevatten dat dit de recente geschiedenis van Medellin is als je deze stad nu beleeft.

Plaza Botero

Plaza Botero

Plaza Botero VPlaza Botero II

 

 

 

 

 

Op 2 maart nemen we de metrocable die naar het schijnt van kogelvrij glas is gemaakt. Een onderdeel van de gewone metrolijn, maar eigenlijk een soort skilift waarmee je een tocht door de lucht maakt, dwars over Barrio Santo Domingo, een arme wijk van Medellin, en vervolgens over de bosrijke bergen van Medellin met als eindstation Parque Arvi, een natuurreservaat. Bij de entree van Parque Arvi worden we geïnterviewd voor een nieuw website, een soort facebook speciaal voor reizigers. We eindigen de middag met een bezoekje aan Plaza Botero, een plein met een groot aantal volumineuze beelden van de Colombiaanse kunstenaar Botero.

Plaza Botero

Parque Arvi

We pikken onze bagage op in het hostel en laten ons door een taxi afzetten bij hotel ‘Nutibara’, waarachter de pendelbussen naar de luchthaven gaan. In het wijkje zitten ook wat prostitué(e)s die hun fake boobs aan de voorbijgangers showen. Of het legaal of illegaal is weten we niet, maar het gebeurt allemaal redelijk publiekelijk in ieder geval.

Na een uurtje vliegen zijn we in Cartagena. Colombia is ongeveer dertig keer zo groot als Nederland en aangezien we hier ‘maar’ drie weken zijn, vinden we het jammer om een groot deel van die tijd in de bus door te brengen. Vliegen dus maar, en da’s eigenlijk niet eens zoveel duurder dan met de bus.

toegang tot de oude stad in Cartagena

toegang tot de oude stad in Cartagena

De mensen die de oude binnenstad van Cartagena hebben

bruiloft Cartagena

bruiloft Cartagena

bruiloft Cartagena

bruiloft Cartagena

opgeknapt – talloze eeuwenoude panden stonden daar een aantal jaren geleden nog te verkruimelen – wisten wat ze deden. Een sprookjesachtige omgeving als de zon onder is en ook overdag blijf je maar mooie plaatjes schieten. Zo smaakvol gerestaureerd, dit Unesco-stadje en absoluut geen wonder dat dit de meest bezochte stad van Noord-Colombia is. ’s Avonds zien we een pasgetrouwd echtpaar uit de kerk komen. Hun gang de kerk uit naar het plein wordt op muziek begeleid door in traditioneel Caraibische stijl geklede mannen en vrouwen. De bruiloft trekt een hoop bekijks. Zou de bruid daarom zo ongemakkelijk om zich heen kijken?

Cartagena

Cartagena IVCartagena VIOndanks (of juist vanwege?) de enorm toeristische omgeving krijgen we hier ‘gewoon’ midden op straat cocaïne aangeboden en da’s niet voor het eerst. Eigenlijk niet veel anders dan wanneer je een wandelingetje maakt over de Amsterdamse Wallen, al betreft het hier dan wel een fractie van de prijs thuis. En dan heb je 50-60 procent pure cocaïne, zo hebben we ons laten vertellen door iemand die er verstand van heeft. Wij zijn geen kenners, maar dan schijn je aardige kwaliteit te pakken te hebben.

Cartagena II

Cartagena VIIICartagena IIIOp 4 maart hebben we een pittig dagje reizen naar Taganga, een vissersplaatsje in de buurt van Parque Nacional Tayrona. Eerst nemen we een public bus naar het busstation in Cartagena (zeker een half uur met onze zware backpacks op onze ruggen en buiken, staand op het trappetje), toen met een ‘directe’ touringcar naar Santa Marta (onderweg stoppen we om de haverklap om andere mensen op te pikken, waarbij het hulpje van de buschauffeur luid schreeuwend uit de deuropening van de rijdende bus hangt of de straat maar weer eens op rent om mensen te ronselen) en tot slot nog een dodenmansrit met een oude bijziende taxichauffeur naar Taganga. Al vanaf het moment dat je in de bus zit (die om 13.00 uur vertrekt, echt waar! maar in werkelijkheid gewoon net zo lang op het station blijft staan tot ‘ie vol zit) gaat er een illegale kopie van een gewelddadig dvd’tje de dvd-speler in en dat blijft zo tot je vijf uur later op de plaats van bestemming bent. Best vermoeiend hoor, backpacken!

Cartagena

Cartagena

In Taganga slapen we in het Tropical Maison van Jean, een erg sympathieke man van bijna 80. We hebben een slaapkamer met een eigen badkamer en delen met Jean de overige faciliteiten. Eigenlijk zijn we gewoon te gast in zijn huis, waar ook nog een paar katten en twee superschattige kittens rondlopen. Enig nadeel: de kleine katjes plassen weleens stiekem binnen en voor wie niet weet hoe kattenpis ruikt: da’s dus echt niet lekker in je slaapkamer. Het zij hem allemaal vergeven, omdat hij ons goed geholpen heeft met praktische informatie over Taganga en Parc Tayrona en ons vermaakt heeft met zijn verhalen over zijn leven – vroeger en nu. De van origine half Franse half Poolse man heeft zijn jeugd doorgebracht in zo’n beetje alle voormalige Franse koloniën, zijn studietijd in de VS en heeft voorafgaand aan zijn tijd als professor Linguistiek in Bogota een half jaar in de Braziliaanse Amazone gezeten om een woordenboek te schrijven over de taal van een heuse indianenstam. Zo’n man dus, echt geweldig!

El Cabo

El Cabo

El Cabo VIVoor we naar Tayrona gaan brengen we eerst nog een dag door in Taganga zelf. In de Lonely Planet van 2010 wordt dit dorpje beschreven als een dromerig, rustig en authentiek vissersdorpje, maar inmiddels is daar weinig tot zeer weinig, nou zeg eigenlijk maar niks meer van over. Hoewel het een grappig dorpje is zie je dat het leeft op toerisme. We vragen ons zelfs af of de vissers nog weleens een visje vangen, of uitsluitend leven van de opbrengsten van hun taxipraktijken op het water. In ieder geval hebben we tussen alle pizzaboeren geen visrestaurant kunnen ontdekken.

Tayrona

Tayrona

Op 6 maart vertrekken we om zeven uur met een tourtje El Cabo IVnaar Parque Nacional Tayrona. Omdat eten in het park erg duur is worden we onderweg gedropt in een ‘supermarkt’, zodat we goedkopere spullen kunnen inslaan, precies zoals ons verteld is. Alleen is er in de supermark – die niet groter is dan de gemiddelde AH To Go – behalve koekjes, chips en frisdrank niks normaals te koop, dus we balen als een stekker dat we niet gewoon in Taganga wat hebben ingeslagen. Als de prijzen ook nog eens twee keer zo hoog liggen als in Taganga verliest Charlotte even haar geduld met deze oplichterspraktijken. Op dit soort momenten missen we echt de auto en de mogelijkheid om te gaan en staan waar we zelf willen, in plaats van als vee in en uit zo’n krap busje te worden gedreven waar er steeds mensen klaar staan om bij domme toeristen zoveel mogelijk geld uit hun zakken te kloppen. Grrr…

zie rechts vooraan

zie rechts vooraan

Bij de entree van het park moet iedereen zijn rugzak aanbieden aan een militair ter controle. Bij een Amerikaanse gast die net voor ons aan de beurt is wordt een zakje coke gevonden in zijn tas. Hij moet meekomen en zijn paspoort wordt direct ingenomen. We hebben deze knul in de twee dagen in het park ook niet meer gezien. Hoe dom kun je zijn? En áls je dan al per se zoiets mee wilt nemen, stop het dan ergens waar ze het niet zo makkelijk kunnen vinden! Sjongejonge, moeten we nou alles uitleggen! 😉

Parque Nacional Tayrona II

Het busje brengt ons een eindje het natuurpark in en op een Parque Nacional Tayronazeker moment mogen we uitstappen om de rest van de weg wandelend te vervolgen. Auto’s kunnen niet verder dan hier, zodat alles wat in het park verkocht wordt met muilezels en paarden het park binnen gebracht moet worden. Dat verklaart ook voor een deel de hoge prijzen. We maken een prachtige wandeling door de jungle waar we onderweg bijzondere blauwe en paarse krabben in hun holen zien wegschieten. Ook krijgen we ontzettend veel waardering en bewondering voor mieren, vanwege de lange colonnes die we over boomstammen onvermoeibaar op en neer zien marcheren met een zware vracht boven hun hoofd.

Tayrona jungle

Tayrona jungle

harde werkers in Parque Tayronablauwe krabNa een uurtje wandelen komen we uit op het strand. Dat is het bijzondere aan dit park; het ene moment loop je midden in de jungle en het andere moment sta je dus op het strand. De bergen eindigen er zo’n beetje in zee! Op deze plek bevindt zich de eerste camping, maar we besluiten nog een half uur door te lopen naar het El Cabo, dat naar het schijnt nog mooier gelegen is. En inderdaad, El Cabo is een bijzondere plek, maar desondanks valt het ons een beetje tegen. We hebben echt mooiere stranden gezien. Zijn we al zo verwend geraakt? De lucht is grijs en de zee is heel onstuimig en doet niet echt Caraïbisch aan. Misschien heeft het ook te maken met de enorme aantallen toeristen die er rondstruinen. De camping is massaal en eten kun je op gezette tijden op een overdekt terras met wit plastic meubilair. Het geheel geeft ons het gevoel alsof we op schoolkamp zijn. De visioenen van rust, natuur, een zonnetje en een boekje lezen in een hangmat gaan hier niet op. Als dan ook nog eens blijkt dat de e-reader van Charlotte door een laadfout is leeggelopen breekt er lichte paniek uit en regelen we maar gauw dat we ‘slechts’ één nachtje blijven slapen in plaats van twee.

Taganga

Als we een dag eerder dan afgesproken weer terug zijn in Taganga (2)Taganga gaan we op hoop van zegen terug naar Jean. Gelukkig heeft hij nog geen nieuwe gasten en kunnen we er nog een nacht terecht. De volgende dag nemen we een directe bus naar Cartagena waar we nu nog een extra dag door te brengen hebben.

Op 9 maart vliegen we ’s avonds laat naar Cali, de stad die bekend staat als salsacapital (en seksstad) van Colombia. Daarnaast is Cali ook een gemakkelijke uitvalsbasis voor het bezoeken van steden als Manizales en Popayan en dat is voor ons de belangrijkste reden dat we naar Cali vliegen, al is een avondje salsa natuurlijk ook niet weg! Omdat we pas om één uur ’s nachts aankomen in het hostel, zien we het voor vanavond niet meer zitten maar morgen gaan we zeker even op pad.

Poezenpark Cali

Poezenpark Cali

Poezenpark Cali IIDe volgende dag verkennen we de wijk San Fernando. We zijn niet onder de indruk, maar goed, we wisten vantevoren dat we in Cali niet veel te zoeken zouden hebben. We spreken af met een meisje in het hostel  om ’s avonds naar een salsaclub te gaan die op zondag geopend is. Tegen de tijd dat we haar eindelijk weer zien  is het niet meer de moeite om naar de club te gaan omdat die blijkbaar al om elf uur ’s avonds sluit. Van de eigenaar van het hostel horen we dat zondag überhaupt een slechte avond is om op stap te gaan. Iedereen is al sinds donderdagavond aan het feesten en nu is iedereen moe en moet er op maandag weer gewerkt worden. Bijna alles is vroeg dicht of helemaal niet open. Er wordt dus niet gesalsad… 🙁

11 maart

Popayan

Popayan

Eind van de ochtend nemen we de bus naar Popayan. In deze ‘witte’ stad kun je heerlijk rondslenteren in het historisch centrum. Ons plan om de Puracé vulkaan te gaan beklimmen laten we toch maar laten varen, omdat we horen dat je om vier uur ’s ochtends al de bus zult moeten hebben om de hele wandeling naar de vijf kilometer hoge top van de vulkaan te kunnen halen. Bovendien is het stiekem alweer heel wat maandjes geleden dat we ons op hoogte hebben begeven. In plaats daarvan ‘klimmen’ we maar naar het uitzichtspunt van Popayan en beginnen we ons te oriënteren op vacatures in Nederland. Tja en dáár word je nou niet echt vrolijk van op ’t moment..

Kathedraal Popayan

Kathedraal Popayan

zo gezellig die schilders

zo gezellig die schilders

13 maart

Na een lange busreis (of eigenlijk twee) komen we ’s avonds laat aan in Manizales, zo’n beetje de hoofdstad van de koffieregio. Ideaal in Colombia: in winkels, restaurantjes en bij stalletjes op straat kun je met een mobieltje, al dan niet aan een anti-diefstalketting, mobiel bellen voor slechts 200 pesos per minuut. We logeren bij Diego & Kate, een Colombiaans / Nieuw Zeelands stel dat in een klein dorpje

uitzicht vanaf de heuvel bij Popayan

uitzicht vanaf de heuvel bij Popayan

in de heuvels van Manizales woont. Diego stuurt ons na ons telefoontje een taxichauffeur die de weg naar hun woning weet.

Onze kamer heeft een gigantisch raamoppervlak en kijkt uit op een mooi dal. We zitten er zo rustig dat er zelfs niets voor de ramen hangt in de badkamer. Douchen met een view dus! Kate kookt een gezonde maaltijd voor ons en direct worden we ook uitgenodigd om de volgende dag een tripje met hen te maken naar een pas geopend natuurpark. Samen met twee vogelspotters gaan we de volgende ochtend vroeg naar het bos. Het stikt er van de muggen, maar we zien wel een hoop mooie vogels en bloemen. Dat blijft bijzonder; bloemen waar je in Nederland bakken vol met geld voor betaalt die je hier in het wild ziet. Van vogelspotten word je trouwens niet moe is onze conclusie, want we staan meer stil dan dat we lopen, maar de spotters wijzen ons wel een hoop mooie exemplaren aan die we zelf nooit van z’n leven zouden hebben gevonden.

vogelspotters zijn wij

vogelspotters zijn wij

Manizales; een paradijsvogelbloem

Manizales; een paradijsvogelbloem

Manizales @

Als we weer terug komen bij Diego en Kate komen even later hun nieuwe gasten; Christian en Catherine uit Canada. Met z’n zessen hebben we een supergezellige middag en avond, waarbij het niet aan Colombiaanse rum ontbreekt. Super relaxed zeg!

Manizales

dit is NIET geposeerd

dit is NIET geposeerd

 

 

 

kolibrie in El Recinto del Pensamiento (4)

 

 

kolibrie in El Recinto del Pensamiento (3)

kolibrie in El Recinto del Pensamiento

 

 

We willen vandaag naar een koffiefarm, maar vanwege het slechte weer kan de afspraak met de koffieboer niet doorgaan. Als het weer aan het eind van de ochtend een beetje is opgeklaard gaan we met Christian en Catherine naar Parque El Recinto del Pensamiento. Een natuurpark met een fantastische verzameling kolibries, een orchideeënbos, een vlindertuin, een verzameling bijzondere bonzaiboompjes en een soort kinderboerderij. ’s Avonds kookt Chris voor ons een lekkere maaltijd en wederom ontbreekt de rum niet. Het is zo gezellig dat we al snel door de voorraad heen zijn en tegen middernacht nog een taxi bellen om een extra hoeveelheid af te laten leveren. Als Charlotte dan van Diego nog salsales krijgt kan het bezoek aan Manizales al niet meer stuk!

monkey face orchidee

monkey face orchidee

kolibrie in El Recinto del Pensamiento

kolibrie in El Recinto del Pensamiento

 

16 maart

Onze laatste dag is Manizales is een mooie zonnige dag, zodat we alsnog naar de koffiefarm kunnen. We kiezen ervoor om geen ‘standaard’ tourtje te doen, maar gaan naar de boerderij van Ivanov (inderdaad, een heel bijzondere naam voor een Colombiaan) en zijn vrouw. De afgelopen vijftien jaar heeft dit stel in de VS gewoond, maar omdat ze moe werden van het jachtige bestaan daar zijn ze teruggekomen naar Colombia en hebben ze een koffieplantage overgenomen. We hebben een privétour en Ivanov laat ons aan de hand van een emmertje koffiebonen (eerder bessen om te zien) het proces zien van wassen, selecteren, opnieuw wassen, pellen, wassen en wederom selecteren. De koffie op Altos del Tio Conejo is van hoge kwaliteit. Het uitgebreide en zeer arbeidsintensieve selectieproces is daar zeker debet aan. En als je dan weet hoeveel koffiebonen je nodig hebt voor een pond koffie dan zou je verwachten dat koffie een onbetaalbaar product zou zijn.

koffiebonen

koffiebonen

Ivanov op zijn plantage

Ivanov op zijn plantage

 

uitzicht plantage Los Altos del Tio Conejo

uitzicht plantage Los Altos del Tio Conejo

Daarna krijgen we een uitgebreide rondleiding over de farm waar we soms bijna verticaal tegen de hellingen omhoog lopen. Ivanov is extreem enthousiast en trots en hij is dan ook aan de lopende band uitbundig aan het vertellen over zijn droombedrijf. We eindigen de rondleiding met een traditioneel lokaal gerecht met veel bananen, aardappels en cassave (bèh), bereid door Ivanovs moeder en tevens medevennoot.

Ivanov is zo  lief om ons een lift te geven naar het busstation van Manizales waar we rond een uurtje of 4 op de bus springen, zodat we op tijd in Medellin zijn om daar nog eens goed op stap te gaan. De laatste zaterdag op reis in zo’n leuke stad moet er goed gefeest worden! We nemen voor de gelegenheid zelfs een hostel in het uitgaansdistrict El Poblado.

Museo de Antioquia

Museo de Antioquia

Museo de Antioquia IIMuseo de Antioquia; Neerlands trots

 

 

 

 

 

Wanneer we eindelijk in Medellin zijn, zijn we bekaf van de korte nacht (uurtje of drie geslapen), het gesjouw op de boerderij van Ivanov in de volle zon en een bochtige busrit door de bergen. Desondanks springen we meteen onder de douche, want minder dan een uur later hebben we afgesproken met Christian en Catherine. We hebben een gezellige avond met ze en eindigen in en een tent waar 99% van de gasten Colombiaans is (inclusief Colombiaanse meeblèrliedjes en Colombiaanse dans). Zonde dat we er vervolgens wel grandioos staan in te kakken, stelletje ouwe lullen dat we zijn.

Bredase schones

Bredase schones

Jesus by Botero

Jesus by Botero

Botero IIDaarna is het eigenlijk een kwestie van de tijd ‘uitzitten’, hoe belachelijk dat ook klinkt. Met Bonaire in het vooruitzicht, waar voor de gelegenheid ook Nicole en haar vriendin Milou naartoe gekomen zijn, kunnen we ons er niet meer toe zetten om nog veel te ondernemen. Behalve een bezoekje aan het Museo de Antioquia komen we niet ver meer in Medellin.

19 maart

Via Curacao vliegen we vanuit Medellin naar Bonaire waar we aan het eind van de middag worden opgewacht door Sophie en Patrick , die voor de gelegenheid eerder gestopt zijn met werken, en natuurlijk Collie en Milou. Wat een gezellige verrassing dat ze ons met z’n viertjes op komen halen! Nicole en Milou slapen in een hotel vlakbij Sophie en Patrick en wij zijn weer voor twee weken bij onze lieve vrienden te gast. Het voelt werkelijk als thuiskomen.

Sorobon

Sorobon

Sophie & Patrick

Sophie & Patrick

die schwestern

die schwestern

Bonaire

Bonaire

snorkelen bij Donkey Beach

snorkelen bij Donkey Beach

avondeten regelen

avondeten regelen

We hebben wederom een fantastische tijd op het relaxte Bonaire, waar we overdag – wanneer Sophie en Patrick aan het werk zijn – tijd doorbrengen met z’n viertjes en ’s avonds meestal met z’n zessen. De wind is goed, dus er wordt veel gewindsurfd op Sorobon, waar trouwens voor de liefhebbers ook gewoon lekkere bruin-bak- ligbedjes staan. We snorkelen op verschillende locaties op het eiland, huren een dag een bootje, bekijken een aantal mooie plekken op het eiland en barbecuen met z’n allen op het strand. Vissen, vogels, bootjes, muziek, een zonnetje… Life is good in the Caribbean!

 

Collie en Milou: zo lief dat jullie ons zijn komen opzoeken! Dankzij jullie hebben we nóg meer kunnen genieten van de laatste weken van onze wereldreis. Het was super gezellig meiden, dankjewel!

de pier bij Sophie & Patrick voor de deur

de pier bij Sophie & Patrick voor de deur

the champ

the champ

Collie& Milou bij Jibe City

Collie& Milou bij Jibe City

Sophie en Patrick:

windkracht 7

windkracht 7

gastvrijheid to the max, niet alleen voor ons, maar ook voor onze gasten! Ontzettend bedankt voor al jullie inspanningen, maar bovenal voor jullie heerlijke gezelschap. Het was top!

mooi plekkie op t eiland

mooi plekkie op t eiland

2 april

De laatste dag op reis, over een paar uurtjes vliegen we. Wat een jaar om op terug te kijken, al is dat haast onmogelijk zo lang je er nog middenin zit. Tot nu toe was dat steeds het geval, maar vanaf volgende week start ons leven na de reis. Wat ons betreft gaan we ook in ons nieuwe leven zorgen voor spannnende elementen, want het leven dat we het afgelopen jaar hebben kunnen leiden werkt erg verslavend! Hoe bijzonder dit jaar was gaan we waarschijnlijk pas echt voelen als we vanaf volgende week weer terug het werkende leven in gaan!

Als we terugkijken op ons autoavontuur, dat natuurlijk het overgrote deel van de Zuid-Amerikareis besloeg en inmiddels alweer anderhalve maand achter ons ligt, dan zijn we zo ontzettend blij dat iemand ons dit plan heeft ingefluisterd. De drie weken in Colombia waren mooi, maar het liefst zouden we nog eens terug gaan om dit land met eigen vervoer te verkennen. De auto bood ons zoveel vrijheid en gaf ons de mogelijkheid om ieder land waar we geweest zijn van dichterbij te zien in plaats van alleen door de toeristenbril

tukkie op de boot

tukkie op de boot

.DTB_2778

Collie en Sophie op Sorobon

Collie en Sophie op Sorobon

We hebben veel geleerd van ons reis in Zuid-Amerika en niet alleen over auto’s. We hebben geleerd dat mensen het interessanter vinden om enge verhalen te vertellen en op internet te zetten dan goede, positieve verhalen. Het had niet veel gescheeld of we waren, naar aanleiding van een tip op internet, als priester en non verkleed gegaan tijdens onze autoreis. De politie in Zuid-Amerika (en met name Argentinië) zou zó corrupt zijn dat het enige waar ze nog een beetje ontzag voor kunnen opbrengen de dienaars van god zijn. Misschien hebben we heel veel geluk gehad, maar in al die maanden op de weg hebben we niet één corrupte agent ontmoet. Nou oké, misschien eentje dan, maar die hadden we ook zelf wel een beetje boos gemaakt. 😉

De belangrijkste les die we geleerd hebben is nog wel dat veel dingen die moeilijk, gevaarlijk of misschien zelfs onmogelijk lijken in werkelijkheid helemaal niet zoveel voorstellen en je je dus nooit zomaar moet laten afschrikken door een hoop beren op de weg. En áls er dan toch iets misgaat blijkt de oplossing altijd dichterbij dan je denkt. Een cliché, maar wel waar!

Helemaal onbezorgd waren we trouwens niet hoor. Het hebben van een auto brengt best veel worries met zich mee, zeker als je die auto voor een bepaalde prijs wilt verkopen. Er kan zomaar iets kapot gaan en dan zijn het soms toch ineens dure grapjes. Maar toen we ons begonnen te realiseren dat al die zorgen eigenlijk zorgen om geld waren, konden we onze ‘zorgen’ ineens veel beter relativeren. Zonde om je reisplezier te laten vergallen door gepieker om eventuele kosten.

Wat we overigens niet geleerd hebben, ook niet na ruim 18000 kilometers schadevrij rijden in Zuid-Amerika, is hoe de voorrangsregels er werken. Wanneer er geen borden staan hebben we werkelijk geen idee wie er voorrang heeft en we verdenken de mensen daar ervan dat ze het zelf soms eigenlijk ook niet weten. Iedereen kreeg dus voorrang van ons. Tijd zat toch?

En Spaans. Het gaat te ver om te zeggen dat we het niet geleerd hebben te spreken, maar hier hadden we echt meer uit willen/kunnen/moeten halen. Maar moeten hoefden we een heel jaar lang niet en aangezien we te weinig hebben gestudeerd wilden we het blijkbaar ook niet graag genoeg leren. Ja, we hadden er meer uit kunnen halen. Volgende keer beter!

Eén ding is zeker. Als je ons over tien of twintig jaar vraagt wat we zo ergens tussen maart 2012 en april 2013 hebben gedaan in ons leven, dan zullen we dat in grote lijnen nog aardig kunnen reproduceren. En als ons geheugen ons in de steek laat hebben we altijd de foto’s en verhalen nog. Wat altijd zal blijven is het gevoel dat deze reis ons gegeven heeft. We kunnen het leven leiden dat we zelf willen en waar we dat willen. Niks moet en alles is een keuze, alleen heeft iedere keuze consequenties. Wij zijn super blij met de consequenties van onze keuze. Ongeacht wat de toekomst voor ons in petto heeft, dit jaar was onvergetelijk en een droom die is uitgekomen! DTB_2814

P1050939

Mijn locatie .

3 thoughts on “Travel is the only thing you buy that makes you richer

  1. Mooie afsluitende woorden! Jullie hebben een heel bijzondere reis gemaakt. Ik heb jullie verhalen met erg veel plezier gelezen.

    Veel groeten en tot ziens!

    Nadine

  2. Hi Dick and Charlotte,

    How cool it is to be reading of your adventures in South America. Your stories and photos have us thinking of just how nice warm weather is. I suppose you know that you’re not missing out on good weather here. You’re in the right place.

    Reading your entries is good practice for me. There were lots of gaps in my understanding but I did get a good idea of what you are up to. Fun and adventure. What a combo. Keep it up and keep telling us about it.

    Best wishes,
    Dave and Elly

  3. Lieve Charlotte en Dick,

    Wat een geweldige ervaring en wat een avontuur! Het afgelopen jaar hebben wij met veel plezier jullie mooie verhalen gelezen. Echt geweldig. Hopelijk gaan we elkaar weer eens ontmoeten in Nederland!

    Dikke kus
    Edwin en Susan

Reacties zijn gesloten.